Λαμπερά πρόσωπα

Τις τελευταίες εβδομάδες πολίτες και πολιτικό σύστημα ανεβάζουμε το ίδιο έργο. Εξαλλοι δήθεν καταδικάζουμε τα «λαμπερά πρόσωπα» ποδοσφαιριστές, ηθοποιούς, καλλιτέχνες, τηλεοπτικά πρόσωπα που μπαίνουν από τα κόμματα στα ευρωψηφοδέλτια, αλλά σε λίγες εβδομάδες θα πάμε να τους ψηφίσουμε και όπως πάντα θα βγουν πρώτοι σε σταυρούς. Και μετά κάτι θα συμβεί, κάποια δήλωση, κάποια πράξη που θα κάνουν ως εκλεγμένοι πια εκπρόσωποί μας και οργισμένοι θα καταδικάσουμε, αποφαινόμενοι ότι «αυτά συμβαίνουν όταν στέλνουμε αυτούς τους εκπροσώπους στην Ευρωβουλή». Και τότε τα κόμματα θα αρχίσουν να συζητούν κατά πόσο θα πρέπει να καταρτίζονται τα ευρωψηφοδέλτια με λίστα, κάτι που και πάλι στις επόμενες ευρωκάλπες δεν θα συμβεί, αλλά θα έχουμε εκτονωθεί ως εκλογικό σώμα, το πολιτικό σύστημα θα έχει δείξει ότι είναι έτοιμο να αναλάβει τις ευθύνες του και ο Τύπος θα έχει βρει δημοσιογραφική ύλη για να γεμίσει τις σελίδες του. Business as usual.

Στην πραγματικότητα βέβαια τα πράγματα είναι λίγο πιο σοβαρά. Τα χρόνια που προηγήθηκαν είδαμε πως οι ευρωβουλευτές δεν είναι απλά κάποιοι που επειδή το εκλογικό σώμα τους συμπαθεί τους δίνει τη δυνατότητα να βγάζουν κάποιες δεκάδες χιλιάδες ευρώ τον μήνα. Αλλά πολιτικά πρόσωπα που επηρεάζουν τις ζωές όλων. Είτε συγγράφοντας το άρθρο 27 του ψηφίσματος στο οποίο πρότειναν περικοπή των κονδυλίων της Κομισιόν προς τη χώρα μας, είτε ανεβάζοντας φριχτά έργα με νεκρά παιδιά σε νησίδες του Εβρου. Η πρώτη περίπτωση είχε και άλλοθι. Δήθεν το κράτος δικαίου. Η δεύτερη ήταν ακόμα πιο αποκαλυπτική. Ολα ξεκίνησαν με την είδηση του εγκλωβισμού σε νησίδα του Εβρου μιας ομάδας 38 προσφύγων και «τον θάνατο ενός μικρού κοριτσιού», με τις ελληνικές Αρχές να εμφανίζονται ότι καθυστερούσαν να προσφέρουν βοήθεια. Οσα ακολούθησαν είναι γνωστά. Ενα κύμα αρνητικών σχολίων για την Ελλάδα, εκτόξευση κατηγοριών για αναλγησία, απανθρωπιά και ρατσισμό, πλήθος συκοφαντικών δημοσιευμάτων σε ξένα ΜΜΕ, γραμμένα ακόμα και από έλληνες ανταποκριτές. Αρκετό καιρό μετά θα αποκαλυπτόταν η αλήθεια για την προπαγανδιστική κατασκευή τουρκικών συμφερόντων, που υιοθετήθηκε με απίστευτη ελαφρότητα αν όχι σκόπιμη στρατηγική από έλληνες ευρωβουλευτές που κατασυκοφαντούσαν ανελέητα τη χώρα στην Ευρωβουλή. «Κατόπιν επικοινωνίας με τον διακινητή ζήτησε από το κορίτσι να ξαπλώσει στο έδαφος. Του έβαλε μακιγιάζ και λίγη τροφή δίπλα από τα χείλη προκειμένου να μοιάζει νεκρό από δηλητήριο και το φωτογράφισε» περιέγραφε σύρος μετανάστης στον δημοσιογράφο Γιάννη Σουλιώτη.

Οι αποκαλυπτικές μαρτυρίες για τη σκηνοθεσία του δήθεν θανάτου όχι μόνο δεν προκάλεσε οργή σε ανθρώπους που έχουν οικοδομήσει το πολιτικό τους κεφάλαιο πάνω τον ανθρωπισμό και τη διαφημισμένη ευαισθησία, αλλά δεν τους έκανε καν να ζητήσουν συγγνώμη. Τη στιγμή που η Ελλάδα φυλά τα ευρωπαϊκά σύνορα και οι εκπρόσωποί μας στο Ευρωκοινοβούλιο θα έπρεπε να μάχονται για να αυξάνεται διαρκώς η ευρωπαϊκή βοήθεια προς την Ελλάδα, έγιναν αρωγοί μιας προσπάθειας κατασυκοφάντησης της χώρας μας υιοθετώντας αφηγήματα ξένων ΜΜΕ, τα οποία σταθερά προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν και να συγκαλύψουν τις ευθύνες των δικών τους κρατών για το πανευρωπαϊκό πρόβλημα του Μεταναστευτικού. Αυτό βέβαια δεν ήταν το μόνο που συνέβη αυτά τα πέντε χρόνια, στα οποία «εραστές δυτικών προαστίων» τους έδωσαν ακόμα και άρωμα #MeToo. Ενώ την εβδομάδα που διανύσαμε προβεβλημένο τηλεοπτικό πρόσωπο πάνελ που ψηφίστηκε από τους φίλους και τα μέλη του κόμματος να μπει στο ευρωψηφοδέλτιο αποκαλύφθηκε ότι είχε κάνει κάποιες δηλώσεις που δεν ταίριαζαν και πολύ με το προφίλ που θέλει να εμφανίζει το κόμμα στο πεδίο της έμφυλης βίας. Σε κάθε περίπτωση όλα θα κριθούν στις 9 Ιουνίου. Και συγκεκριμένα εάν το έργο της οργής που ανέβηκε για τις επιλογές των κομμάτων ήταν και αυτή τη φορά απλώς μια φάρσα.