Ιστορίες ενηλικίωσης

Δεν μπορείς παρά να εκτιμήσεις κάποια στοιχεία της ταινίας «Ενα φλιτζάνι καφέ και καινούργια παπούτσια» (A Cup of Coffee and New Shoes On, Αλβανία/ Πορτογαλία/ Ελλάδα/ Κόσοβο, 2022), που είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους του αλβανού σκηνοθέτη Γκεντιάν Κότσι, ένα σιωπηλό ψυχολογικό δράμα, που κοιτάζει κάπως «λοξά» το πολύ σοβαρό ζήτημα της σωματικής αναπηρίας. Σε πρώτο πλάνο δύο δίδυμα κωφάλαλα αδέλφια (Εντγκάι και Ραφαέλ Μοράις) που κινούνται σαν φαντάσματα μέσα σε έναν κόσμο που δεν τα καταλαβαίνει. Οπως όλα τα δίδυμα αδέλφια έτσι και αυτά έχουν άρρηκτους δεσμούς μεταξύ τους· θαρρείς ότι ο ένας ζει για τη φροντίδα και το καλό του άλλου. Ομως τα πράγματα θα χειροτερέψουν όταν αντιλαμβάνονται ότι ένα ακόμα πρόβλημα τα περιμένει στη γωνία: η τύφλωση, προερχόμενη από μια σπάνια ασθένεια.

Το θέμα είναι τόσο βαρύ που μπορεί να γίνει δυσβάσταχτο, όμως ο σκηνοθέτης το χειρίζεται προσεκτικά και με απαλούς τόνους καταφέρνει να το φωτίσει με ελπίδα. Και σε αυτό βοηθά τα μέγιστα το λεπτό, εκλεπτυσμένο αλλά και απρόβλεπτο χιούμορ που διαρκώς υποφώσκει και σου δίνει την αίσθηση ότι παρακολουθείς μια ταινία φόρο τιμής στο σινεμά του γεωργιανού σκηνοθέτη Οτάρ Ιοσελιάνι.

Ταξίδι έξω και έσω

Μια ακόμα «μικρή» ιστορία ενηλικίωσης θα βρούμε στη «Σπίθα στη θάλασσα» (Zeevonk, Βέλγιο/ Ολλανδία, 2023) του βέλγου σκηνοθέτη Ντόμιν Χουίγκ, ο οποίος μάλιστα εμπνεύστηκε από μια ιστορία που τον αφορά προσωπικά· την απώλεια του δικού του πατέρα. Η Σάαρς Ρότζιερς είναι εξαιρετική στον ρόλο της Λένα, μιας ατίθασης κοπέλας στην προεφηβεία, η οποία ζει με την εμμονή της εύρεσης του εξαφανισμένου στη θάλασσα πατέρα της, όπου έπεσε θύμα του «τέρατος». Η Λένα μιλά λίγο, έχει έντονο βλέμμα και πολύ εκφραστικό τρόπο στο να δείχνει αποφασισμένη να κάνει το δικό της. Το «ταξίδι» της, τόσο στο εξωτερικό περιβάλλον όπου τη βλέπουμε να έρχεται σε σύγκρουση με όλους, όσο και στον εσωτερικό της κόσμο ενώ αναζητεί το «τέρας» στο οποίο αποκρυσταλλώνονται οι φοβίες της, πυροδοτεί μια αρκετά πρωτότυπη ταινία ενηλικίωσης η οποία όμως συχνά πέφτει στην παγίδα της επανάληψης σκηνών προς εξυπηρέτηση του δραματουργικού χρόνου.

Πάντως χάρη στην εκρηκτική ερμηνεία της μικρής πρωταγωνίστριας, η ταινία καταφέρνει να σε εκπλήξει με την ειλικρίνειά της και για πρώτη μεγάλου μήκους ταινία είναι μια αξιέπαινη προσπάθεια.

Απαγορευμένη αγάπη

Εξίσου «μικρή» ταινία αλλά με καλές στιγμές είναι το ψυχολογικό δράμα «Μη μου λες ψέματα» (Arrête avec tes mensonges, Γαλλία, 2022) του Ολιβιέ Πεϊγιόν, το οποίο συγκαταλέγεται σε αυτό που πλέον μοιάζει με σινεμά είδους, το «Queer Cinema». Εδώ, ένας ομοφυλόφιλος συγγραφέας (Γκιγιόμ Ντε Τονκεντέκ) έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με την περίοδο των δύσκολων εφηβικών χρόνων του, όταν έχοντας επιστρέψει στον τόπο του προκειμένου να τιμηθεί γνωρίζεται με τον γιο (Βικτόρ Μπελμοντό – εγγονός του θρυλικού γάλλου σταρ Ζαν Πολ Μπελμοντό) του έρωτα της ζωής του. Μοιρασμένη σε δύο χρόνους (δεκαετία 1980 και σήμερα) αυτή η γκέι ιστορία σεξουαλικής αφύπνισης αποπειράται μια μελέτη πάνω στην ίδια την ιδέα της απαγορευμένης αγάπης, που αν και απριόρι καταδικασμένη να πεθάνει, δεν πρόκειται να φύγει ποτέ από τον εσωτερικό κόσμο εκείνων που την έζησαν. Το σενάριο της ταινίας είναι βασισμένο στο βραβευμένο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Φιλίπ Μπεσόν.