Αδέσποτα στην κάλπη

Από τη στιγμή που ο Πρωθυπουργός αναγκάζεται να επικαλεστεί στις δημόσιες παρεμβάσεις του τις κηραλοιφές, αντιλαμβάνεται κανείς ότι οι διαρροές προς τα δεξιά χρήζουν πλέον ενός σχεδίου ειδικής διαχείρισης από το Μαξίμου. Η κλιμακούμενη επίθεση στον Βελόπουλο δεν αποσκοπεί σε μια εξισορρόπηση της αντιπαράθεσης με τον Κασσελάκη και τον Ανδρουλάκη και σε μια εδραίωση στον μεσαίο χώρο. Είναι τα μηνύματα των δημοσκοπήσεων που την επιβάλλουν και ανάγουν σε επιτακτική ανάγκη μια στεγανοποίηση και των υπερσυντηρητικών δεξαμενών. Εναν χρόνο νωρίτερα, η ΝΔ άντεχε απώλειες στο πεδίο των παραδοσιακών δεξιών και μπορούσε εύκολα να τις συγκρατήσει – αρκούσε απλώς να παραπέμπει στα πεπραγμένα της τετραετίας των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ. Αλλά στις εκλογές του προσεχούς Ιουνίου είναι ήδη ξεκάθαρο ότι κάθε ψήφος μετράει – και η ΝΔ σηκώνει πλέον το βάρος της δικής της πενταετίας. Την επομένη της ευρωκάλπης οι αντοχές της κυβέρνησης δεν θα πρέπει να δοκιμαστούν, πολύ περισσότερο να αμφισβητηθούν. Η χαλαρότητα και ένα κύμα δυσαρεστημένων μπορεί να διαμορφώσουν ένα αλλοπρόσαλλο σκηνικό.

Το τριπλό μέτωπο που άνοιξε ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι μια νέα παράμετρος που δεν έχει μπει άλλοτε σε εφαρμογή, τουλάχιστον στις διαστάσεις που αρχίζει να παίρνει η σύγκρουση με τον Βελόπουλο. Ακόμη και στη φάση του 2012-14 ο Καμμένος και η ομάδα του αντιμετωπίζονταν από τη ΝΔ περίπου ως αντάρτες του κόμματος που κάποια στιγμή θα συνετιστούν. Ο Βελόπουλος είναι μια διαφορετική περίπτωση, ένα πολιτικό προϊόν στην εποχή της τηλεδημοκρατίας, χωρίς διασύνδεση με τη ΝΔ και τη διαδρομή της. Το κοινό του μπορεί να συγκινείται με την τάξη και ασφάλεια, να εξεγείρεται με τις Πρέσπες, να ομνύει σε εικόνες και λάβαρα, αλλά δεν αποτελεί στο σύνολό του ένα αποκομμένο τμήμα του κλασικού δεξιού ακροατηρίου. Οι μεταρρυθμίσεις και οι φιλελεύθερες επιλογές δεν συνδέονται με τις δικές του αναζητήσεις. Και μια αντισυστημικότητα φαίνεται ότι αποτελεί πλέον κι ένα από τα βασικά συστατικά του. Απέναντι στην κεντροαριστερή αντιπολίτευση η προσωποποιημένη επίθεση στον Βελόπουλο είναι ζητούμενο εάν θα του φράξει τον δρόμο ή θα δώσει αέρα στα πανιά του. Κι αυτό αποτελεί ένα νέο δίλημμα στον πρωινό καφέ του Μαξίμου.

Στον σχεδιασμό που άρχισε να ξεδιπλώνει το κυβερνητικό επιτελείο, μετά και την τελευταία αναδόμηση στον πυρήνα των πρωθυπουργικών συνεργατών, η δοσολογία της σύγκρουσης και με τη δεξιά πλευρά του χάρτη δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί. Ο Μάκης Βορίδης είναι ξεκάθαρο ότι αναλαμβάνει έναν πιο κεντρικό ρόλο στο πλάνο προσέγγισης ή επαναπατρισμού όσων στρέφονται στον Βελόπουλο, αλλά ακόμη κι αυτός έχει αμφιβολίες εάν μπορούν στην περίπτωσή τους να λειτουργήσουν οι κλασικές συνταγές. Αυτό που έχει οριστικοποιηθεί, ωστόσο, είναι ότι ο Βελόπουλος θα αντιμετωπιστεί ως πολιτικός αντίπαλος που βρίσκεται σε διαφορετικό χώρο, απολύτως απέναντι, και όχι σε κάποιο διπλανό διαμέρισμα της πολυκατοικίας.

Μπροστά στις διαρροές δεξιότερα της ΝΔ, ένα δεύτερο δίλημμα που αντιμετωπίζουν στο κυβερνητικό επιτελείο είναι μήπως η αναβάθμιση του Βελόπουλου ως πολιτικού αντιπάλου δυσανασχετήσει τους κεντρώους – που δεν θα ήθελαν ο Μητσοτάκης να εμπλακεί σε μια τέτοια προεκλογική διαμάχη. Η σύγκρουση με το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να έχει και ιδεολογικοπολιτικά χαρακτηριστικά, τροφοδοτώντας εν τέλει μια αντιπαράθεση που δεν ξεφεύγει από τον πολιτικό ρεαλισμό, αλλά με την Ελληνική Λύση το πεδίο είναι σαθρό.

Παράλληλα με την εποπτεία του νομοθετικού έργου και τη διασφάλιση της κοινοβουλευτικής συνοχής, στις αρμοδιότητες του Βορίδη έχει επί της ουσίας προστεθεί και η διαχείριση του «τριμέτωπου». Με τον Κασσελάκη και τον Ανδρουλάκη το πλάνο δεν έχει υποστεί μετάλλαξη, αλλά ο Βελόπουλος – που σε κάποιες δημοσκοπήσεις καταγράφεται σε διψήφια ποσοστά – δεν μπορεί να αφεθεί να γαυγίζει ως αδέσποτο μέχρι τις ευρωεκλογές. Πρωτίστως γιατί θα γαυγίζει περισσότερο ύστερα από αυτές.