40 καρέ που «αψηφούν τη βαρύτητα»

^«Η Κατερίνα Στεφανίδη είχε κάνει πολύ καλή επίδοση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο. Ηταν πρώτη, αλλά η αμερικανίδα αντίπαλός της είχε ακόμη μία προσπάθεια. Αν περνούσε τον πήχη, η Στεφανίδη θα έμενε στη δεύτερη θέση. Είχε τόσο άγχος που δεν μπορούσε να δει την εξέλιξη του αγώνα. Στεκόμασταν δίπλα δίπλα και συνειδητοποίησα ότι έβλεπε το άλμα της αντιπάλου της μέσα από την κάμερά μου. Μόλις κατάλαβε ότι έπεσε ο πήχης, άρχισε να πανηγυρίζει. Κι εγώ επέλεξα να φωτογραφίσω τη στιγμή που έκλαιγε από συγκίνηση στην αγκαλιά του άντρα της».

Είναι μία από τις πολλές ιστορίες που βρίσκονται πίσω από τα φωτογραφικά καρέ του Αγγελου Ζυμάρα. Ο φωτογράφος με τη διεθνή πορεία που καλύπτει τις μεγαλύτερες διοργανώσεις παγκοσμίως τα τελευταία 15 χρόνια και σε λίγους μήνες θα βρίσκεται στο Παρίσι για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, επέλεξε 40 από τα χιλιάδες καρέ του και τα παρουσιάζει στην έκθεση «Αψηφώντας τη βαρύτητα» (Defying Gravity) στους χώρους της Ελληνογερμανικής Αγωγής.

«Είναι πολύ διαφορετικά να βλέπεις έναν αγώνα στην τηλεόραση και εντελώς διαφορετικά να είσαι εκεί, να μοιράζεσαι όλα τα συναισθήματα των αθλητών: το άγχος της προσπάθειας, την ένταση, τη συγκίνηση», λέει στα «ΝΕΑ» ο φωτογράφος, ο οποίος στη συγκεκριμένη έκθεση παρουσιάζει στιγμιότυπα από τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου, του Ρίο και του Τόκιο, αλλά και από ορισμένα παγκόσμια πρωταθλήματα. «Γι’ αυτό και το κριτήριό μου κατά την επιλογή των φωτογραφιών της έκθεσης – διαδικασία καθόλου εύκολη – αφορούσε εκείνες με τη μεγαλύτερη συγκινησιακή φόρτιση, εκείνες στις οποίες θυμάμαι έντονα το πώς ένιωσα τη συγκεκριμένη στιγμή. Μπορεί με φωτογραφικούς όρους να υπάρχουν και καλύτερα από αυτά τα στιγμιότυπα, αλλά στην προκειμένη περίπτωση το κριτήριο ήταν πολύ προσωπικό και έχει να κάνει με το συναίσθημα», συνεχίζει.

Αθλητές και προπονητές

Τα περισσότερα από τα καρέ της έκθεσης του Αγγελου Ζυμάρα απεικονίζουν τη στιγμή του αγώνα, ωστόσο ενδιαμέσως υπάρχουν και ορισμένα πορτρέτα αθλητών, ενώ το σύνολο των φωτογραφιών αφορά κυρίως ατομικά ολυμπιακά αθλήματα, χωρίς να λείπουν και οι εξαιρέσεις, όπως η Εθνική Πόλο Ανδρών. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι ο φωτογράφος στρέφει τον φακό του και στους προπονητές, όπως ο Γιώργος Πομάσκι, στις αντιδράσεις τους τη στιγμή του αγώνα ή στη συγκίνηση και τη δικαίωση που αισθάνονται μετά τη νίκη.

Η ιδέα για τη συγκεκριμένη έκθεση ξεκίνησε όταν στο πλαίσιο μιας διαφημιστικής καμπάνιας φωτογραφίστηκαν στους χώρους της Ελληνογερμανικής Αγωγής ορισμένοι αθλητές. Οι ιθύνοντες του σχολείου τότε πρότειναν στον Αγγελο Ζυμάρα μια έκθεση, με την ευκαιρία και των επικείμενων Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι. «Δεν γίνονται πολλές εκθέσεις με θέμα τον αθλητισμό και θεωρώ ότι είναι μια καλή ευκαιρία ώστε όσοι την επισκεφθούν να παρακινηθούν να ασχοληθούν με κάποιο άθλημα και να θυμηθούν αθλήματα κάπως “ξεχασμένα”, όπως η ξιφασκία ή η τοξοβολία».