Η Ουκρανία και η Αριστερά

Από το Φόρουμ των Δελφών, μέσω τηλεδιάσκεψης, ο ουκρανός πρόεδρος εξέφρασε την ανησυχία του επειδή καθυστερεί οικονομική βοήθεια που θα επέτρεπε στη χώρα του να οργανώσει καλύτερα την άμυνά της. Κάνει εκκλήσεις προς τη Δύση ο Ζελένσκι, επικαλούμενος και τις κοινές αξίες αλλά και τα κοινά συμφέροντα. Ταυτόχρονα, δεν ορθώνει εθνικιστικό τείχος κατά του εισβολέα – το αντίθετο: «Πρέπει να τους απομονώσουμε μέχρι να είναι έτοιμοι να συνεργαστούν με τις δημοκρατίες», δηλώνει.

Ο Ζελένσκι υπήρξε και παραμένει αξιοθαύμαστος ηγέτης μιας χώρας που παλεύει να μείνει όρθια. Οι ευρωπαϊκές ελίτ, και η ελληνική, τον στηρίζουν. Εχει, όμως, αντιπάλους, φανερούς ή κρυφούς υποστηρικτές του Πούτιν και του πολιτικού του μηνύματος. Δυστυχώς, ανάμεσά τους και μεγάλα τμήματα της Αριστεράς. Λόγω της εμφάνισής του στους Δελφούς, ο γραμματέας του ΚΚΕ ματαίωσε την παρουσία του εκεί.

Υπάρχει όμως και μια χειρότερη έκφραση εναντίον του ουκρανικού λαού, κι αυτή ανήκει σε βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Είχε εμφανιστεί στη Βουλή ο ελληνικής καταγωγής μαχητής του τάγματος Αζόφ, Μιχαήλ, που αργότερα έπεσε υπέρ πατρίδος. Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ μιλούσαν για φασίστες, φώναζαν, χειρονομούσαν. Παχύτερη διαστρέβλωση δεν πρέπει να έχει υπάρξει. Φυσικά, κανείς ποτέ δεν διόρθωσε την απρέπεια, έστω μετά τη θυσία του. Ούτε γι’ αυτό ξεχνάμε.