Το ρίσκο {LF}του Αταμάν

Ο Εργκίν Αταμάν δεν είναι ο μοναδικός προπονητής εγνωσμένης αξίας με εκρηκτικό ταμπεραμέντο που έχουμε δει στα μέρη μας. Εχουν υπάρξει κι άλλοι. Από τους αείμνηστους Γιάννη Ιωαννίδη και Ντούσαν Ιβκοβιτς μέχρι τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς, τον Γιώργο Μπαρτζώκα και άλλους ακόμα.

Ο Τούρκος, όμως, έχει μια διαφορά. Δεν διστάζει να βγάζει στη… σέντρα τους παίκτες του όποτε το κρίνει σκόπιμο ή απλώς έχει τα νεύρα του.

Οι άλλοι προαναφερθέντες φρόντιζαν (ή φροντίζουν ακόμα οι εν ενεργεία) να δημιουργούν γύρω από τους παίκτες τους έναν κλωβό προστασίας. Εντός αυτού, στον πάγκο ή στα αποδυτήρια, τους αλλάζουν τα… φώτα όταν διαπιστώνουν ότι η δουλειά δεν γίνεται με τον τρόπο που θέλουν και τους ζητούν. Με φωνές, βρισιές, προσβολές, ενίοτε και χειροδικώντας, πολύ σπάνια πάντως και όχι όλοι. Εξω από τον κλωβό δεν αφήνουν να πειράξει τους παίκτες κανείς. Είναι οι πρώτοι που τους υπερασπίζονται δημοσίως και για τα στραβά κι ανάποδα φταίει πάντα η ομάδα ως σύνολο, ποτέ κάποιος παίκτης ξεχωριστά.

Ο Αταμάν βλέπει τα πράγματα λίγο διαφορετικά. Θεωρεί πως οι παίκτες ως επαγγελματίες είναι υποχρεωμένοι να παίζουν σύμφωνα με τις δυνατότητές τους, διότι για αυτό πληρώνονται. Αν δεν το κάνουν, είναι ασυνεπείς ως προς το επαγγελματικό τους καθήκον, βλάπτουν την ομάδα και τους… ξεμπροστιάζει.

Αυτό μπορεί να είναι καλό ή κακό. Αν πληγεί ο εγωισμός του παίκτη και αποφασίσει να αποδείξει στον προπονητή του ότι κάνει λάθος, συνήθως βγαίνει σε καλό. Αν όμως ο παίκτης «στραβώσει» κι αρχίσει να μπαίνει σε λογικές του τύπου «γιατί μόνο εμένα κι όχι και τον τάδε ή τον δείνα», είναι πολύ πιθανό να δημιουργηθεί… μπάχαλο στα αποδυτήρια κι αυτό να έχει αντίκτυπο στην απόδοση της ομάδας.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Αταμάν εξαπέλυσε εναντίον παίκτη του δημόσια φραστική επίθεση, όπως η προχθεσινή κατά του Βιλντόσα (αλλά και του Μήτογλου, πιο ήπια), δίνοντας μάλιστα και την είδηση ότι ο Αργεντινός έχει παράπονα από τον χρόνο συμμετοχής του. Τα ίδια έκανε και στην Τουρκία, ενώ και στον Παναθηναϊκό είχε βάλει νωρίτερα στο στόχαστρό του τον Ερνανγκόμεθ. Το πρόβλημα είναι η χρονική συγκυρία. Τώρα που κρίνονται τα πάντα, το τελευταίο που θα ήθελε ο κάθε Παναθηναϊκός είναι να γίνει η ομάδα άνω κάτω. Υπό αυτή την έννοια πήρε ρίσκο ο Αταμάν, αλλά μπορεί να του βγει και σε καλό…