Να φύγουν μακριά…

Και τα αδέλφια Χριστοβασίλη, ο Παναγιώτης και ο Γιάννης, στο τρένο της μεγάλης φυγής από το ποδόσφαιρο.

«Πωλείται» ανακοίνωσαν για τον ΠΑΣ Γιάννινα και μένει να δούμε αν όντως έχουν κάτι προχωρημένο στα χέρια τους όπως εσχάτως κυκλοφορεί ή αν και οι ιδιοκτήτες της ομάδας των Ιωαννίνων θα μπουν στη λίστα αναμονής.

Σε εκείνη που διατηρεί θέση περίοπτη ο Αχιλλέας Μπέος, που δεν το κρύβει ότι θα ήθελε με τη σειρά του να αποχωρήσει από την ΠΑΕ Βόλος.

Στην ίδια όπου ο μικρόκοσμος του ποδοσφαίρου καταλαβαίνει πως βρίσκεται καιρό τώρα και ο Γιώργος Σπανός (ΠΑΕ Ατρόμητος).

Σε αυτή που ένα χρόνο πριν φάνηκε να ποντάρει για τη δική του διέξοδο ο Φώτης Κωστούλας (ΠΑΕ Παναιτωλικός).

Και ήταν πριν από κανά δίμηνο στην ίδια κατηγορία και ο Μιχάλης Μπούσης (ΠΑΕ ΟΦΗ) αλλά εκεί φαίνεται πως η… μπόρα πέρασε.

Φυσικά κάθε ιστορία είναι μοναδική. Με τα δικά της ειδικά χαρακτηριστικά. Η τάση όμως που σχηματίζεται φέρνει τη μια πλάι στην άλλη. Τέσσερις-πέντε από τις δώδεκα ομάδες που αποτελούν τον κορμό της Super League, αναζητούν νέο ιδιοκτήτη.

Προφανώς λοιπόν κάτι λέει όλο αυτό. Κάτι δεν πάει καλά…

Κάτι που δεν μπορεί να αλλάξει, όσο ο Συνεταιρισμός της Σούπερ Λιγκ –με εξαίρεση τη θητεία του Βαγγέλη Μαρινάκη στην προεδρία του– αντί να αποτελεί «στρατηγείο» για τη δημιουργία εσόδων των ΠΑΕ, είναι απλά το συμβούλιο που βγάζει το πρόγραμμα των αγώνων: Αντε και ο τόπος «σφυγμομέτρησης» εκείνου που νιώθει ότι διατηρεί την πλειοψηφία.

Και όσο η ΕΠΟ βρίσκει νόημα ύπαρξης μέσω της ΚΕΔ και τον έλεγχο της διαιτησίας στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο.

Οι ΠΑΕ χρειάζονται έσοδα. Και τα έσοδα απαιτούν οργάνωση. Απαιτούν προϋποθέσεις για ένα καλύτερο πρωτάθλημα που θα τραβήξει όλους τους δείκτες προς τα πάνω.

Οσο τα νερά μένουν στάσιμα, τόσο και η αναμονή για το πλήρωμα του χρόνου θα δημιουργεί την επιθυμία για τις επόμενες αποχωρήσεις.