Στον απόηχο της πρότασης δυσπιστίας

Επειτα από μακρά πολιτική ένταση για το δυστύχημα των Τεμπών, και μετά την καταψήφιση της πρότασης δυσπιστίας του ΠΑΣΟΚ, ας συνοψίσουμε τα συμβάντα. Τόσο η εξεταστική επιτροπή όσο και η συζήτηση στη Βουλή λειτούργησαν ως βήμα αντιπαράθεσης κομματικών στρατών. Προσωπικά, συνεχίζει να μου κάνει εντύπωση ο σχετικισμός με τον οποίο τα λογής κινήματα αντιμετωπίζουν τις διάφορες καταστροφές. Τα πολλά μέτρα και σταθμά τους.

Το δυστύχημα με το πλοίο Σάμινα δεν έπληξε πολιτικούς. Το έγκλημα της Μαρφίν έγινε και γίνεται προσπάθεια να ξεχαστεί – τα κινήματα, που δικαίως ζητούν την εξιχνίαση της δολοφονίας του δημοσιογράφου Γιώργου Καραϊβάζ, δεν έχουν κανένα ηθικό πρόβλημα με το ότι οι εμπρηστές του κτιρίου της τράπεζας εκείνη τη μοιραία ημέρα απολαμβάνουν την ατιμωρησία. Η καταστροφή στο Μάτι, που έγινε αντικείμενο της τραγικής επικοινωνιακής διαχείρισης από τον τότε πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, δεν έχει ακόμα τελεσιδικήσει δικαστικά, αλλά ουδείς κινητοποιήθηκε για να μετατρέψει εκείνους τους άδικους θανάτους σε πολιτικό πρόβλημα.

Με όλα αυτά δεν ισχυρίζομαι ότι είναι αμελητέα η πολιτική ευθύνη για το δυστύχημα και για τις λογής παθογένειες. Προφανώς υπάρχουν και επιβιώνουν αθεράπευτες, συχνά ευνοημένες από τις τακτικές συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης. Αλλά δεν υπάρχει μεγαλύτερη παθογένεια από το εμπόριο της θλίψης.