Απλά μαθήματα δημοκρατίας

Πάμε από την αρχή. Από το αλφαβήτα της δημοκρατίας. Που δεν είναι ούτε άποψη ούτε εκτίμηση ούτε «ερμηνεία» κάποιων αρχών. Είναι οι αρχές οι ίδιες έτσι όπως ορίζονται από το Σύνταγμα. Οχι από τους  ευσεβείς πόθους του καθενός που μπορεί να φαντασιώνεται πρακτικές οι οποίες τον ενθουσιάζουν, τον βοηθούν να φαντάζεται τον εαυτό του ήρωα και ελευθερωτή, ίσως και καβάλα σε κάποιο άλογο, αλλά ουδεμία σχέση έχουν με τη δημοκρατία. Θα έλεγα μάλιστα ότι αυτές οι αυθαίρετες ερμηνείες του Συντάγματος, όταν μάλιστα εκφράζονται δημόσια, παρέχουν «ελευθέρας» σε αυτό που η νέα διάλεκτος ονομάζει «ντελούλου».

Ας θυμηθούμε λοιπόν τα βασικά. Σε μια δημοκρατία η κυβέρνηση εκλέγεται από τους πολίτες με βάση την αρχή της πλειοψηφίας. Αυτό είναι κι άλλο δεν έχει. Βεβαίως και η δημοκρατία οφείλει να μεριμνά για τις μειοψηφίες, να τις σέβεται και να τις προστατεύει, ακόμη και αν πρόκειται για μειοψηφία του ενός. Για να πέσει μια κυβέρνηση τώρα, θα πρέπει ή να παραιτηθεί – συνήθως πιεζόμενη από γεγονότα – ή να χάσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Αλλος τρόπος δεν υπάρχει. Και αν υπάρξει, σημαίνει κατάλυση της δημοκρατίας. Στις δημοκρατίες οι κυβερνήσεις δεν ανατρέπονται από τρίτους παράγοντες διότι τότε πάμε ντουγρού σε άλλα, σκοτεινά, πολιτεύματα. Και επίσης δεν πέφτουν, όση  αυτοσυγκέντρωση ή meditation κι αν κάνουν οι πολιτικοί και οι οπαδοί της αντιπολίτευσης. Ούτε με μάγια ούτε με κατάρες ούτε με ξόρκια ούτε από την υπερχειλίζουσα αυτοπεποίθηση των αντιπάλων – ειδικά το τελευταίο είναι η επιτομή του «ντελούλου».

Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη μπορεί να είναι καλή, κακή, μέτρια, «με ολίγη», «πολλά βαριά και όχι». Μπορεί να είναι και «η χειρότερη κυβέρνηση μετά τη Μεταπολίτευση». Ωστόσο έχει εκλεγεί πριν από εννέα μήνες, και μάλιστα με μια διαφορά από το δεύτερο κόμμα πρωτοφανή για τα μεταπολιτευτικά εκλογικά χρονικά. Και για να πέσει χρειάζεται να συμβεί κάτι απ’ όσα αναφέρω παραπάνω. Αυτά συμβαίνουν στα δημοκρατικά πολιτεύματα χρόνια τώρα.

Τι από αυτά δεν καταλαβαίνουν όσοι, από την επομένη των εκλογών, έχουν δαιμονοποιήσει αυτό το περιβόητο 41%; Οταν μάλιστα επαίρονται ότι έχουν εντρυφήσει στα δημοκρατικά ιδεώδη και στην κομματική ηθική; Θυμάμαι, για παράδειγμα, γνωστό στιχουργό, που προσποιείται και τον δημοσιογράφο, να γράφει, προ καιρού, ότι το 41% δεν είναι πανάκεια. Αναρωτιέμαι – όχι ότι και με πολυενδιαφέρει δηλαδή – πώς μπέρδεψε τη φαρμακευτική με την πολιτική. Βεβαίως και δεν είναι πανάκεια. Είναι όμως η δημοκρατία. Πριν από λίγες μέρες, μασίφ αντικυβερνητικός δημοσιογράφος έγραψε άρθρο με τίτλο «Το βρώμικο 41%». Οποιος όμως θεωρεί, σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα, «βρώμικη» την πλειοψηφία, στην πραγματικότητα «βρωμίζει» ο ίδιος τις δημοκρατικές αρχές.

Το μεγάλο σουξέ όμως το έκανε ο σύμβουλος Ευρωπαϊκής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ Νικόλας Φαραντούρης. Που είπε ότι θα ήταν «ευχής έργον» (δεν ξέρω μήπως έχει κάνει και κανένα τάμα σε καμιά Τήνο) να ρίξει την κυβέρνηση η ευρωπαία εισαγγελέας. Οταν κάποιος εκ του εξωτερικού «ρίχνει» την κυβέρνηση μιας χώρας, αλλιώς λέγεται. Και επειδή δεν έχει σημασία μόνο το ατόπημα αλλά και ο τρόπος που το διαχειρίζεσαι στη συνέχεια, η προσπάθεια του κυρίου Φαραντούρη να υπερασπιστεί το ατόπημα ή την αστοχία μου ή όπως κι αν το πούμε, «στολίζοντάς» το με διάφορες λεκτικές περικοκλάδες, το κάνει ακόμη χειρότερο. Διότι, ακριβώς, το «δέντρο» της δημοκρατίας δεν έχει περικοκλάδες.

Η κοινοτοπία του κακού

Οι φωτογραφίες περνάνε, εδώ και μέρες, μπροστά στα μάτια μου. Και είναι σαν να «ζωντανεύει» ο τίτλος της ταινίας του Μαρκ Φόρστερ «Ο χορός των τεράτων». Από τη μια, το μακελειό στο Crocus City Hall στη Μόσχα. Η άγρια, «τυφλή» δολοφονία ανυποψίαστων ανθρώπων, το μίσος των δολοφόνων τους, η ηδονή τού να σκοτώνεις έτσι όπως καταγράφεται στα βίντεο που «διέρρευσαν». Και από την άλλη, η περιφορά των συλληφθέντων, η προβολή του απόλυτου απανθρωπισμού προς «γνώση και συμμόρφωση». Ο ένας με κομμένο αφτί (που του το έδωσαν να το… φάει), ο άλλος με παραμορφωμένο από το ξύλο πρόσωπο, ο τρίτος χωρίς τις αισθήσεις του. Οταν ο ISIS συγκρούεται με το καθεστώς του Πούτιν, το «Τέρας» πολλαπλασιάζεται όπως το είδωλό σου μέσα σε ένα δωμάτιο «ντυμένο» με καθρέφτες.