Στρατιώτης Κασσελάκης

Ας υποθέσουμε ότι έρχεται στην Ελλάδα, έπειτα από πολλά χρόνια (αλλά όχι πάρα πολλά), ένας Ελληνας της Διασποράς. Ενας που πήρε εδώ το πτυχίο του, κατόπιν έκανε περίπου δυο χρόνια στρατιωτική θητεία κι ύστερα κουράστηκε αρκετά να ξαναβρεί το νήμα με την επιστήμη του, για να προχωρήσει και να πετύχει σε μια χώρα της καταραμένης καπιταλιστικής Δύσης. Με την άφιξή του στα πατρώα και τα μητρώα, εντοπίζει διάφορες αλλαγές στην κοινωνία και στην πολιτική ζωή. Αλλά περισσότερο απ’ όλα τον εντυπωσιάζει ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ένας πολιτικός που επίσης προέρχεται από τη Διασπορά, κάνει τη θητεία του.

Θητεία μερικών εβδομάδων και, απ’ ό,τι φαίνεται, θητεία πολυτελείας. Υποτίθεται ότι ο στρατός έχει κανόνες που ισχύουν για όλους τους κληρωτούς – και πάντως για όλους στη διάρκεια της εκπαίδευσης των νεοσύλλεκτων. Πώς ο στρατιώτης Κασσελάκης, την περίοδο της εκπαίδευσης, βρίσκει χρόνο για δηλώσεις, προκειμένου να ζητήσει από τον Πρωθυπουργό να παραιτηθεί και να κάνει εκλογές υπό την εποπτεία διεθνών παρατηρητών; Τι είδους στρατός, αναρωτιέται ο Ελληνας της Διασποράς, είναι ένας στρατός με όχι τους ίδιους κανόνες για όλους τους κληρωτούς, όπου ένας στρατιώτης παίζει ταυτόχρονα και τον αρχηγό της αντιπολίτευσης; Τι βύσμα έχει ο στρατιώτης Κασσελάκης;