Τα δύο προβλήματα του Γκουστάβο Πογέτ

Στην τελευταία του συνέντευξη ο ομοσπονδιακός προπονητής Γκουστάβο Πογέτ είπε πως η Εθνική μας πρέπει να κερδίσει το Καζακστάν και πως δεν υπάρχουν δικαιολογίες αν δεν το κάνει. Η αλήθεια είναι πως ο Πογέτ δεν αναζήτησε ποτέ του δικαιολογίες για τίποτα: ακόμα και στα ματς που η Εθνική μας έδωσε με τη Γαλλία και την Ολλανδία στον όμιλο των προκριματικών του Euro οι δηλώσεις του είχαν πάντα έναν παράξενο αέρα αισιοδοξίας. Σε αυτό διαφέρει από τον προκάτοχό του. Ο Τζον φαν ‘τ Σιπ είχε πάντα κάτι να πει για τη χρησιμοποίηση των παικτών του από τους προπονητές των ομάδων τους, για τη δύναμη των αντιπάλων, για προβλήματα κ.λπ. Ο Πογέτ λέει ότι με αντίπαλο το Καζακστάν όλα εξαρτώνται από την απόδοση της ομάδας του. Κι έχει δίκιο. Αν η Εθνική μας δεν κερδίσει το Καζακστάν θα προσθέσει στην ιστορία της μια ήττα αληθινά οδυνηρή. Και θα έχει καταστρέψει σε ένα βράδυ όσα με κόπο προσπάθησε να χτίσει δύο χρόνια.

Σεβασμός

Το Καζακστάν είναι μια τίμια ομάδα, που αξίζει τον σεβασμό μας. Ομάδες όπως το Καζακστάν όταν φτάνουν ένα βήμα από τα τελικά μιας μεγάλης διοργάνωσης για πρώτη φορά στην ιστορία τους, είναι δεδομένο πως θα τα δώσουν όλα. Πριν έρθουν στην Αθήνα πήγαν κι έκαναν προετοιμασία στο Ντουμπάι κι έδωσαν και φιλικά. Είναι μια ομάδα που παίζει άμυνα, καλή και οργανωμένη. Στην Ελλάδα γνωρίζουμε νομίζω πόσο μπορεί να βοηθήσει μια ομάδα να κάνει μια υπέρβαση αυτό το στυλ παιχνιδιού ειδικά σε ματς απέναντι σε έναν αντίπαλο καλύτερο, που όμως έχει πιο πολλά να χάσει. Αυτό είναι το ένα πρόβλημα που έχει απόψε η Εθνική μας: το ματς είναι πιο δύσκολο για αυτή από όσο είναι για τον αντίπαλό της. Το δεύτερο πρόβλημα, που είναι και κατά τη γνώμη μου μεγαλύτερο, είναι το πώς οι παίκτες του Πογέτ θα καταλάβουν ότι πρέπει να δώσουν κάτι παραπάνω απέναντι σε αντιπάλους που δεν φοβίζουν λόγω ονόματος.

Πρόβλημα

Στον καιρό της υπερπληροφόρησης το να μετρήσεις σωστά έναν αντίπαλο έχει γίνει πρόβλημα. Πριν από ακριβώς μία εβδομάδα η Ελλάδα έμεινε άφωνη μπροστά στις νίκες του ΠΑΟΚ με την Ντιναμό Ζάγκρεμπ και του Ολυμπιακού με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ. Λίγοι πίστευαν στις ανατροπές των δύο ομάδων μετά τις πρώτες κακές εμφανίσεις τους: ο ΠΑΟΚ είχε χάσει με κάτω τα χέρια στο Ζάγκρεμπ με 2-0 και ο Ολυμπιακός είχε ηττηθεί με 4-1 στο Γ. Καραϊσκάκης από μια ομάδα που έμοιαζε εκείνο το βράδυ πολύ ανώτερή του. Τελικά, και μετά τις μεγάλες προκρίσεις των δύο ελληνικών ομάδων, μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα πως τα αληθινά ανεξήγητα γεγονότα δεν ήταν οι νίκες τους στις ρεβάνς αλλά οι εμφανίσεις και οι ήττες τους στα πρώτα ματς. Η Ντιναμό Ζάγκρεμπ ήταν κατώτερη από την επίσης κροατική Χάιντουκ που ο ΠΑΟΚ απέκλεισε το περασμένο καλοκαίρι. Η Μακάμπι Τελ Αβίβ δεν έχει τις μονάδες του Ολυμπιακού, ούτε το ευρωπαϊκό του κύρος. Στις ρεβάνς είδαμε πόσο καλύτερες ήταν οι ελληνικές ομάδες. Και κυρίως πόσο υποτίμησαν τους αντιπάλους τους στα πρώτα ματς.

Αγνωστοι

Αυτός ο κίνδυνος της υποτίμησης του αντιπάλου υπάρχει κι απόψε. Οι παίκτες του Καζακστάν δεν έχουν εκατομμύρια ακόλουθους στο Ιnstagram. Δεν αγωνίζονται σε μεγάλες ομάδες της Δυτικής Ευρώπης – ούτε καν σε μικρές. Η Εθνική του Καζακστάν αποτελείται από παίκτες που αγωνίζονται στο πρωτάθλημα του Καζακστάν που έχει μόνο μία γνωστή ομάδα: την Αστάνα που συχνά εμφανίζεται καλοκαιριάτικα στα προκριματικά των ευρωπαϊκών διοργανώσεων, ως πιθανός αντίπαλος κάποιας δικής μας ομάδας. Τα ονόματα των αντιπάλων είναι εντελώς άγνωστα. Ποιος έχει ακούσει ποτέ για τον Μπεϊζεμπέκοφ, τον Σαμοντόροφ και τον Οράζοφ;

Προπονητής της ομάδας του Καζακστάν δεν είναι κάποια μεγαλοφυΐα αλλά ο Μαγκόμεντ Αντιεφ που χθες είπε πως το μεγαλύτερο πρόβλημά του είναι η νηστεία που ακολουθούν οι θρησκευόμενοι παίκτες του – πράξη που ο ίδιος εγκρίνει διότι περιμένει από τον Αλλάχ να βοηθήσει αυτόν και την ομάδα του. «Ελπίζω ο Παντοδύναμος να μας ανταμείψει για όλες τις καλές μας πράξεις κι όλες τις προσευχές μας» είπε. Τονίζοντας μάλιστα πως αν η ομάδα του φοβόταν ένα γεμάτο γήπεδο και μια καυτή έδρα δεν θα ερχόταν στην Αθήνα να παίξει ποδόσφαιρο.

Ο Πογέτ ελπίζω να έχει βρει έναν τρόπο να πείσει τους παίκτες του ότι ο αντίπαλος είναι επικίνδυνος. Και γιατί αν ο Ολυμπιακός κι ο ΠΑΟΚ είχαν την ευκαιρία στις ρεβάνς να μην πληρώσουν την κακή τους προσέγγιση στα πρώτα ματς του UEFA Conference League, τώρα ρεβάνς δεν υπάρχουν. Υπάρχει ένα και μόνο παιγνίδι που δίνει τη δυνατότητα να παίξεις ένα επόμενο. Και να αποφύγεις ένα αληθινό κάζο.

Μάχη

Αν η Εθνική μας κερδίσει το Καζακστάν και προκριθεί θα αντιμετωπίσει την ερχόμενη Τρίτη (26/3) τον νικητή του ματς Λουξεμβούργο – Γεωργία παίζοντας εκτός έδρας. Και το δεύτερο παιχνίδι θα είναι εξίσου δύσκολο για τους ίδιους περίπου λόγους. Οποιος κι αν είναι ο αντίπαλος, ο κίνδυνος της υποτίμησής του είναι μεγάλος. Ωστόσο φοβάμαι λιγότερο το δεύτερο ματς κι αυτό δεν έχει να κάνει με τη λογική, αλλά με τη μεταφυσική. Η ιστορία διδάσκει πως στα ματς που γίνονται παραμονή της 25ης Μαρτίου, ή την ημέρα της εθνικής μας επετείου ή την επομένη της γιορτής, η Εθνική μας δίνει τον καλύτερο εαυτό της, σαν να ξυπνά στους παίκτες της κάτι το ηρωικό. Προφανώς ως ημερομηνία η 25η Μαρτίου έχει κάτι μαγικό για τη χώρα και δεν θα μπορούσε το πράγμα να είναι διαφορετικό για την εθνική της ομάδα.

Τέτοια μέρα το 1987 η Εθνική του Μίλτου Παπαποστόλου πήρε ισοπαλία από την Εθνική Ολλανδίας του Γκούλιτ και του Βαν Μπάστεν στο Αϊντχόφεν. Τριάντα χρόνια αργότερα, 24η Μαρτίου του 2017, πήρε ισοπαλία από το πανίσχυρο Βέλγιο στις Βρυξέλλες: γκολ ο Μήτρογλου. Και στις 26 Μαρτίου 2021 πήρε πάλι ισοπαλία αυτή τη φορά από τους πολύ δυνατούς Ισπανούς. Ολα αυτά τα ματς τελείωσαν με 1-1. Σε όλα οι ελπίδες της Εθνικής μας για θετικό αποτέλεσμα ήταν ελάχιστες. Τώρα μπορεί παραμονή της εθνικής εορτής να κερδίσει – και ίσως για λόγους εθνικοπατριωτικούς ο Πογέτ κάλεσε και τον Τζαβέλλα: με τέτοιο επίθετο δεν θα μπορούσε να λείπει και απορώ πώς δεν κλήθηκε κι ο Ανδρούτσος. Αλλά όλα αυτά είναι για αργότερα: προηγείται η μάχη με το Καζακστάν.