«Φαντάζεστε να μην υπήρχαν οι “κακοί” στις ιστορίες;»

Η Ανδρομάχη Μαρκοπούλου είναι η νέα προσθήκη στο καστ του «Ναυαγίου». Η ηθοποιός ήρθε στη δραματική σειρά του Mega για να υποδυθεί τη Μαριάννα, μια έμπειρη και δυναμική μαία που θα φέρει ανατροπές στην εξέλιξη της ιστορίας. Με αυτή την αφορμή η ίδια μίλησε στο «ΝΣυν».

Πώς είναι η εμπειρία σας από την είσοδό σας στη σειρά;

Το να συμμετέχει κανείς σε μια σειρά εποχής που βασίζεται σε βιβλίο, και μάλιστα με ένα τόσο ενδιαφέρον θέμα, είναι ευλογία κι ευχαριστώ τον κ. Χαριτίδη για την ευκαιρία που μου έδωσε να μπω στην οικογένεια του «Ναυαγίου». Κάθε ηθοποιός θέλει να είναι μέρος ενός αξιόλογου συνόλου, μιας ομάδας ανθρώπων που μπροστά και πίσω από τις κάμερες δουλεύουν με φροντίδα και σύνδεση. Και χαίρομαι που βρίσκομαι ανάμεσα σε τόσο αξιόλογους συναδέλφους, με κάποιους από τους οποίους είχα δουλέψει και στο παρελθόν.

Πείτε μου λίγα λόγια για τον ρόλο της Μαριάννας. Πώς τον αντιμετωπίζετε;

Η Μαριάννα είναι το καινούριο «όπλο» του Ιπποκράτη για να χειραγωγήσει ακόμη περισσότερο την Ειρήνη. Εκείνη δέχεται αυτό τον ρόλο, που όπως φαίνεται δεν παίζει για πρώτη φορά στη ζωή της. Επεμβαίνει στις ζωές ανθρώπων ερήμην τους και τις καθορίζει με σκοπό το κέρδος. Δεν αποφασίζει φυσικά ποιο παιδί θα χωρίσει από τη μητέρα του η ίδια, αλλά γίνεται ένας σημαντικός κρίκος σε μια απάνθρωπη αλυσίδα μέσα από τη δουλειά της ως μαίας. Είναι μια αδίστακτη γυναίκα. Βέβαια αυτό δεν ήταν κάτι σπάνιο εκείνη την εποχή.

Ο ρόλος της Μαριάννας έχει μία σκοτεινή πλευρά. Είναι πρόκληση για σας αυτό; Πώς τα πάτε με τους ρόλους των «κακών»;

Δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα. Το κακό είναι μέρος της ζωής, όπως το καλό. Δεν υπάρχει μόνο το φως αλλά και το σκοτάδι. Οι ρόλοι των «κακών» αναδεικνύουν ακόμη περισσότερο τους «καλούς». Φαντάζεστε να μην υπήρχαν οι «κακοί» στα έργα; Στα παραμύθια; Στις ιστορίες; Κάποιος δεν πρέπει να τους «ντύνεται»; Αν αυτό που με ρωτάτε είναι πόσο με επηρεάζει η σκέψη ότι δεν θα γίνω αγαπητή στους τηλεθεατές, ξέρω πως δεν θα γίνω. Σαν Μαριάννα. Αναπόφευκτα. Η Μαριάννα αντιπροσωπεύει ένα σύστημα αξιών που εξοργίζει το κοινό αίσθημα, και η ενδεχόμενη πτώση της θα το λυτρώσει. Αυτή είναι και η αποστολή των «κακών» στις ιστορίες.

Η σειρά εμπνέεται από μια ναυτική τραγωδία που έμεινε στην ιστορία. Ως χώρα τελικά μαθαίνουμε θεωρείτε από τις τραγωδίες ή απλώς τις προσπερνάμε;

Υπάρχουν περιπτώσεις που ο άνθρωπος είναι πολύ μικρός για να μπορέσει να αποτρέψει μια καταστροφή. Οπως την έκρηξη ενός ηφαιστείου ή ένα τσουνάμι, για παράδειγμα. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που το κακό προκαλείται από ανθρώπινες παραλήψεις και λάθη. Το θέμα είναι ότι στην εποχή μας ακόμη κι αν δεν μπορείς να αποτρέψεις κάτι, μπορείς να προνοήσεις, υπάρχουν τρόποι ώστε το κόστος να είναι το δυνατόν μικρότερο. Σε ανθρώπινες ζωές, σε ζώα, στη φύση. Η μεγαλύτερη αγανάκτηση έρχεται ακριβώς γι’ αυτό. Γιατί δεν προνοήσαμε! Γιατί δεν πήραμε τα μέτρα μας. Οχι, δεν νομίζω πως προσπερνάμε. Ακόμη κι αν υπάρχουν παράγοντες που ωθούν προς τέτοιες κατευθύνσεις. Κι εδώ είναι αυτό που πραγματικά μπορούμε να μάθουμε ως άνθρωποι και ως πολίτες. Να απαιτούμε όσα όπλα μάς δίνει η εποχή μας. Πάντως να σημειώσουμε ότι και το ναυάγιο στο οποίο αναφέρεται η σειρά έγινε η αφορμή για να αλλάξει το ναυτικό δίκαιο. Τελικά τα πράγματα, ίσως αργά και με κόπο,  προχωρούν.

Ασχολείστε τα τελευταία χρόνια με την αφήγηση βιβλίων. Η ανάγνωση εκεί του κειμένου είναι ένα άλλος τρόπος υποκριτικής τέχνης;

Ναι, συνεργάζομαι με γνωστή πλατφόρμα audiobooks. Και μάλιστα συμπτωματικά είμαι η αφηγήτρια του «Ναυαγίου», του βιβλίου του κ. Πετρουλάκη, στο οποίο βασίζεται η σειρά. Νομίζω πως η τέχνη του ηθοποιού είναι μία. Να χρησιμοποιεί τα εκφραστικά του μέσα για να μεταφέρει συναισθήματα και εικόνες, να επικοινωνήσει ένα κείμενο ανάμεσα στον συγγραφέα και το κοινό. Αυτό δεν κάνει και ο αφηγητής; Κι όπως υπάρχει διαφορετική τεχνική ανάμεσα στο θέατρο και την τηλεόραση, υπάρχει και στην αφήγηση. Ειδικά όταν δεν υπάρχει εικόνα αλλά μόνο ο ήχος της φωνής σου.

Από την εμπειρία σας, η ακρόαση του βιβλίου υστερεί της μαγείας της ανάγνωσης;

Αυτό είναι κάτι πολύ προσωπικό. Σίγουρα το βιβλίο είναι αξία ανεκτίμητη. Σε μια εποχή όμως που η τεχνολογία προχωρά, θα αφήσουμε το βιβλίο έξω από αυτήν; Κάθε πράγμα πρέπει να ακολουθεί την εποχή του για να γίνει κομμάτι μιας νέας καθημερινότητας. Ενα κείμενο δεν χάνει τη μαγεία του αν το ακούσεις αντί να το διαβάσεις. Το κείμενο παραμένει το κείμενο. Η διαφορά είναι στη διαδικασία που μας πηγαίνει και επιλέγουμε. Κι αν ένας νέος άνθρωπος που είναι εξοικειωμένος με την τεχνολογία και όχι με το χαρτί βρίσκει αυτό τον τρόπο πιο εύκολο και προσιτό για να «διαβάσει», εγώ δεν το βρίσκω κακό. Ή όταν κάποιος που δυσκολεύεται πια με τα μάτια του, μπορεί να «διαβάζει» με τα αφτιά του, είναι τεράστια ευκαιρία. Δεν πιστεύω λοιπόν πως το ηχογραφημένο βιβλίο είναι εχθρός του τυπωμένου, αλλά σύμμαχος για την προώθησή του. Εννοώ την προώθηση της αγάπης για το βιβλίο.