Μασκαράδες

Θαυμάζω τους ανθρώπους που έχουν το σθένος, μετά από κάποια ηλικία, μετά τα δώδεκα δηλαδή, να ντύνονται μασκαράδες. Τούτου δοθέντος θαυμάζω τον Στέφανο Κασσελάκη που στην ηλικία του και με το κόμμα του στα κάρβουνα, έχει το σθένος να ντυθεί για είκοσι ημέρες φαντάρος. Διότι 20ήμερη στράτευση σε ειδικές συνθήκες – δεν φαντάζομαι να τον βάλουν να χτυπήσει «γερμανικό» σε σκοπιά – μοιάζει περισσότερο με event παρά με θητεία. Βέβαια, για να είμαι δίκαιη, το συγκεκριμένο event το διοργανώνει ο νόμος, η διάταξη και δεν ξέρω τι άλλο υποχρεώνει τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να κάνει αυτήν την παρωδία στρατιωτικής θητείας. Δηλαδή έναν άνθρωπο που η Πολιτεία έχει κρίνει ότι πρέπει, όταν κυκλοφορεί, να τον συνοδεύουν ένας – δυο σωματοφύλακες και να έχει σε 24ωρη βάση φρουρό έξω από το σπίτι του, θα τον ρίξει φύρδην μίγδην σε ένα θάλαμο με άλλους πενήντα φαντάρους ή θα τον βάλει να καθαρίσει την «Καλλιόπη»; Ας τον έβαζαν να εξαγοράσει τη θητεία του. Λεφτά έχει να εξαγοράσει και μία και δύο και τρεις θητείες.

 Ωστόσο έχω την εντύπωση ότι ο ίδιος ο Στέφανος πολύ το χαίρεται. Αυτές τις δύο εβδομάδες κάθε μέρα θα τον έχουν στα πρωινάδικα. Αν του πάει το χακί, πώς ορκίστηκε, πώς κρατάει την καραβάνα, τι έφαγε, αν έκανε ασκήσεις, πώς τον αποθέωσαν οι άλλοι φαντάροι, αν το εμβατήριο που του έμαθαν να λέει είναι μονότονο και του ‘ρχεται να κλαίει – που λέει ο λόγος. Σόου την έκανε την προετοιμασία για το φανταριλίκι. Ανέβασε βίντεο από την κουρά του φαντάρου, ξεπατικούρα από τη φωτογραφία που είχε κάνει, στην ανάλογη περίπτωση, ο Ελβις Πρίσλεϊ (μέχρι και με ολόιδια μπέρντα κουρέα τυλίχθηκε ο αθεόφοβος, στο ριγέ το ασπρόμαυρο, το αραιό). Και μουσική υπόκρουση το «Είμαι φίνο φανταράκι» του Ζαμπέτα. Α παπα, εντελώς λάθος επιλογή. Ενα «Ελα στην παρέα μας φαντάρε» θα ταίριαζε πιο πολύ στο άγχος του για επικοινωνία. Μην πω το «Οχι δεν έπρεπε να τον πικράνεις τον φαντάρο, τον φαντάρο» που είναι και πιο σεντιμεντάλ.  Για να σοβαρευτούμε – όσο μας το επιτρέπει ο ίδιος βέβαια – τι ήταν αυτό που είδαμε στο δελτίο του Mega την Τετάρτη το απόγευμα; Στη συνέντευξή του στη Ράνια Τζίμα και τον Γιάννη Πρετεντέρη κατάφερε αυτό που λίγοι πολιτικοί έχουν κατορθώσει. Να διαγράψει ο ίδιος την τιμή του έτσι ώστε ουδείς να μπορεί να τον υποτιμήσει. Με έναν υπερχειλίζοντα ναρκισσισμό, με το σύνδρομο της «Θείας από το Σικάγο» (χωρίς την κωμική στόφα του Σακελλάριου και της Βασιλειάδου) που ήρθε στην Ελλάδα για να τη βγάλει από τον Μεσαίωνα, με το θράσος του ανίδεου που δεν γνωρίζει τα στοιχειώδη περί θεσμών και λειτουργίας της πολιτικής, με κατάδηλη την άποψη ότι το κόμμα είναι τσιφλίκι του και οι βουλευτές του υπήκοοί του, δεν καταλάβαινε ούτε τι τον ρωτούσαν ούτε τι απαντούσε.

Ενας παλιός πολιτικός έλεγε ότι σημασία δεν έχει τι σε ρωτούν αλλά τι θέλεις εσύ να πεις. Αρκεί να μπορείς να το καμουφλάρεις, να νομίζει ο άλλος ότι του έχεις απαντήσει σε αυτό που τον ρώτησες. Ακριβώς αυτό που δεν μπορεί, λόγω εγωκεντρισμού, να κάνει ο Στέφανος Κασσελάκης.