Δρόμος σε αδιέξοδο

Η φετινή επιτυχία της ομάδας Κ-19 του Ολυμπιακού στο UEFA Youth League να φτάσει στο final four της διοργάνωσης νικώντας την Μπάγερν με 3-1 στο Μόναχο είναι αναμφισβήτητα εντυπωσιακή και αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές.

Οι προσδοκίες που γεννήθηκαν, ωστόσο, για το μέλλον αυτών των παιδιών δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Αν ανατρέξουμε στις προηγούμενες διοργανώσεις θα διαπιστώσουμε πως ελάχιστοι από τους πρωταγωνιστές του Youth League κατάφεραν να βγάλουν το κεφάλι τους έξω από το νερό.

Η πρώτη νικήτρια, η Μπαρτσελόνα του 2014, είχε νικήσει στον τελικό την Μπενφίκα με 3-0. Θα αναφέρω τους ένδεκα που ξεκίνησαν το ματς για να αντιληφθείτε το πρόβλημα: Οντόα, Γκόντσγουϊλ, Ριέρα, Ταρίν, Κιντίγια, Ορτέγκα, Ενγκουένε, Καπτούμ, Τραορέ, Ελ Ουριάτσι, Μουνίρ. Θυμάστε κάποιον απ’ αυτούς τους παίκτες να έκανε καριέρα στους Μπλαουγκράνα;

Τέσσερα χρόνια αργότερα ξανά η Μπάρτσα σήκωσε το τρόπαιο νικώντας στον τελικό με το ίδιο σκορ την Τσέλσι. Από τους ένδεκα μόνο ο Μιγκέθα προσπάθησε κάτι να κάνει αλλά τον έφαγε τελικά το μαύρο σκοτάδι.

Το 2020 η Ρεάλ νίκησε την Μπενφίκα με 3-2. Αγνωστοι ήταν οι πιτσιρικάδες της, άγνωστοι παραμένουν στο ευρύ κοινό.

Δυστυχώς διοργανώσεις όπως το UEFA Youth League δεν διαθέτουν τους δρόμους που μπορούν να οδηγήσουν τους παίκτες στη Γη της ποδοσφαιρικής Επαγγελίας. Το γιατί δεν μπορεί να εξηγηθεί σε λίγες λέξεις και δεν αποτελεί πάντοτε ευθύνη των κλαμπ.

Οποιος πιστεύει πως τα παιδιά της Κ-19 του Ολυμπιακού μπορούν να αποτελέσουν την αυριανή βάση της ομάδας μάλλον δεν γνωρίζει τις απαιτήσεις του σύγχρονου επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Τουλάχιστον ο προπονητής τους, ο Σωτήρης Συλαϊδόπουλος, δεν αιθεροβατεί: «Οταν τα παιδιά ανέβουν στην πρώτη ομάδα θα πρέπει να στηριχθούν και να τους δοθεί χρόνος. Είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε αυτή την πρόκληση»; Η απάντηση δεν μπορεί να είναι μονολεκτική. Εξαρτάται από τις εκάστοτε συνθήκες, τη νοοτροπία των ανερχόμενων ποδοσφαιριστών αλλά και του προπονητή τους, τις υποχρεώσεις και τα διακυβεύματα της ομάδας.