Σπαζοκεφαλιάζουν για το ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό ειδικοί και αναλυτές

Το μεγάλο ερώτημα που προκύπτει αναφορικά με την ενίσχυση της στρατιωτικής ικανότητας της Ευρώπης και της μετατροπής της σε μια «πολεμική οικονομία» είναι το ίδιο με εκείνο που κυριαρχεί σε όλα τα μεγαλεπήβολα σχέδια και, τελικώς, κρίνει την έκβασή τους: ποιοι θα πληρώσουν τον λογαριασμό; Με άλλα λόγια: εάν οι «27» συμφωνήσουν ότι οφείλουν να διαθέσουν δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες δισ. ευρώ για τον επανεξοπλισμό της ΕΕ (και όχι το «αμελητέο» ποσό του 1,5 δισ. που αποφάσισαν την περασμένη εβδομάδα), είναι άραγε διατεθειμένοι να βάλουν το χέρι βαθιά στην τσέπη τους ή μήπως επιλέξουν να αφαιρέσουν πολύτιμα κονδύλια από άλλους τομείς του προϋπολογισμού της ΕΕ;

Ο ίδιος ο Τιερί Μπρετόν, πάντως, έσπευσε να παραδεχθεί ότι κανένα από τα δύο παραπάνω σενάρια δεν φαίνεται να είναι στο τραπέζι αυτή τη στιγμή. Τότε, λοιπόν, μήπως οι «27» καταλήξουν τελικώς να μην κάνουν τίποτα ουσιαστικό και, για μια ακόμη φορά, να περιοριστούν στις βαρύγδουπες εξαγγελίες και ανακοινώσεις;

Τούτων δοθέντων, ειδικοί και αναλυτές σπαζοκεφαλιάζουν ήδη για να βρουν ρεαλιστικές απαντήσεις στο οικονομικό πρόβλημα. Μία από αυτές που συζητούνται είναι να αξιοποιηθούν τα περιουσιακά στοιχεία της Ρωσίας που έχουν «παγώσει» μετά την εισβολή – είτε με τη μερική τους κατάσχεση είτε (κάτι που φαντάζει για την ώρα πιθανότερο) με την ιδιοποίηση των κερδών από την επένδυσή τους στις αγορές. Μόνο που κάτι τέτοιο φαντάζει δύσκολο και ενδέχεται να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα, προκαλώντας αντίποινα και δημιουργώντας παράλληλα ένα ανεπιθύμητο προηγούμενο στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Μια άλλη, που έρχεται αυτομάτως στο μυαλό και το στόμα όλων, είναι η έκδοση κοινού χρέους των ευρωπαίων εταίρων – ή, πολύ απλά, ευρωομολόγων. Εδώ, όμως, όπως εύκολα μπορεί να φανταστεί κανείς, υπάρχει ένα τείχος αντίστασης, το οποίο έχουν «χτίσει» το Βερολίνο και οι σύμμαχοί του στον ευρωπαϊκό Βορρά, εμμένοντας στην άποψη ότι το Ταμείο Ανάκαμψης (που χρηματοδοτείται ακριβώς με αυτόν τον τρόπο) αποτελεί την εξαίρεση και όχι τον κανόνα. Ολα δείχνουν, μάλιστα, ότι δύσκολα θα αλλάξουν στάση στο ορατό μέλλον.

Ετσι, όσο κι αν ο Εμανουέλ Μακρόν συνεχίζει να προβάλλει διακαώς τη θεωρία της «στρατηγικής αυτονομίας», ο Ολαφ Σολτς (και όχι μόνο, φυσικά) θα προτιμά να πληρώνει για τις ανάγκες της Γερμανίας και όχι της Ευρώπης.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ