Ελλάδα ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

…Και δικαιοσύνη για (σχεδόν) όλους

Τέσσερις νίκες για το «Poor things» του Γιώργου Λάνθιμου σε μια τελετή απονομής που χάρισε επτά βραβεία στο «Οπενχάιμερ» και όμορφες στιγμές στους τηλεθεατές

Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Νταβίν Τζόι Ράντολφ, Εμα Στόουν, Κίλιαν Μέρφι, οι νικητές των Οσκαρ Β’ και Α’ ρόλων

Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ

12/03/2024, 01:00

Γιάννης Ζουμπουλάκης

6 λεπτά

Σε μια από τις πιο σύντομες, πιο ευχάριστες και πιο… προβλέψιμες απονομές των βραβείων Οσκαρ των τελευταίων ετών, η ταινία «Οπενχάιμερ» του Κρίστοφερ Νόλαν επικράτησε με τις περισσότερες βραβεύσεις (επτά), κυριαρχώντας και στις «μεγάλες» όπως αποκαλούνται οι κατηγορίες ταινίας, σκηνοθεσίας (Κρίστοφερ Νόλαν) και Α’ ανδρικού ρόλου (Κίλιαν Μέρφι). Μια θέση πιο κάτω σε ποσότητα βραβείων (τέσσερα), η ταινία «Poor things» του Γιωργου Λάνθιμου, για την οποία η Εμα Στόουν κέρδισε το δεύτερο Οσκαρ της καριέρας της μετά από εκείνο για το «La La Land» το 2017.

Και το γεγονός ότι όπως είχε ήδη επισημανθεί στις προβλέψεις μας η ταινία του Λάνθιμου βραβεύθηκε σε κατηγορίες όπως του μακιγιάζ/κομμώσεων, σκηνογραφίας/σκηνικών (production design) και κοστουμιών, είναι επίσης μια τεράστια επιτυχία της. Κρίμα μόνο για τον Γιώργο Μαυροψαρίδη ο οποίος έχασε για δεύτερη φορά στην καριέρα του μετά την «Ευνοούμενη» στην κατηγορία του μοντάζ. Εδώ βραβεύθηκε η Τζένιφερ Λέιμ, μοντέζ του «Οπενχάιμερ», ταινία που διακρίθηκε και σε τεχνικές κατηγορίες, όπως επίσης και για τη μουσική του Λούντβιχ Γκόρανσον. Eνα μεγάλο μπράβο όμως αξίζει στον Γιώργο Λάνθιμο καθώς παρότι δεν ήταν ανάμεσα στους νικητές, αυτός είναι ο εγκέφαλος χάρη στον οποίο όλες αυτές οι βραβεύσεις του «Poor things» έγιναν. Και όλοι οι βραβευθέντες το επισήμαναν.

Oμως ένας λόγος παραπάνω χρειάζεται για τη βράβευση της Εμα Στόουν. Εκτός από δίκαιη απέδειξε ότι τα μέλη της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου ψήφισαν με γνώμονα την καλλιτεχνική αρτιότητα και όχι την πολιτική σκοπιμότητα όπως (κακά τα ψέματα) θα φαινόταν αν στη θέση της Στόουν είχε βραβευτεί η Ινδιάνα Λίλι Γκλάντστοουν της ταινίας «Οι δολοφόνοι του Ανθισμένου Φεγγαριού» του Μάρτιν Σκορσέζε. Η Γκλάντστουν είναι πολύ καλή στην ταινία, όμως η Στόουν κάνει κάτι εντελώς δικό της και κυριολεκτικά βρίσκεται σε άλλη διάσταση, κάτι που δεν πέρασε απαρατήρητο από τα μέλη της Ακαδημίας.

Αδικημένος Σκορσέζε

Ωστόσο, η ταινία του Σκορσέζε δεν βραβεύθηκε σε καμία από τις 10 κατηγορίες στις οποίες ήταν υποψήφια, κάτι που συνέβη και με τον «Μαέστρο» του Μπάντλεϊ Κούπερ που είχε επτά υποψηφιότητες. Τώρα, από μακριά, βλέπεις ότι τουλάχιστον στην περίπτωση του «Ανθισμένου Φεγγαριού», ίσως να υπάρχει κάποια αδικία διότι η τολμηρή αυτή ταινία μίλησε για ένα μεγάλο πρόβλημα των Ηνωμένων Πολιτειών, της γενοκτονίας των αυτοχθόνων της Αμερικής, έτσι όπως καμία άλλη ταινία δεν έχει μέχρι σήμερα μιλήσει.

Οπως είχαμε προβλέψει η «Ανατομία μιας πτώσης» της Ζιστίν Τριέ (που δεν ήταν υποψήφια για το Οσκαρ διεθνούς ταινίας αφού η Γαλλία δεν την είχε υποβάλει σύμφωνα με τον κανονισμό στην Ακαδημία) κέρδισε μόνο το Οσκαρ πρωτότυπου σεναρίου και η ταινία «American fiction» του Κορντ Τζέφερσον μόνο το Οσκαρ διασκευασμένου σεναρίου. Την τελευταία δεν την έχουμε δει στην Ελλάδα και ίσως θα έπρεπε γιατί είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία πάνω στον ίδιο τον κόσμο της αμερικανικής λογοτεχνίας όπως τον καταγράφει στο μυθιστόρημά του ο Πέρσιβαλ Εβερετ.

Γάζα και Ουκρανία

Με δύο βραβεία έφυγε από τα 96α Οσκαρ η ταινία «Ζώνη ενδιαφέροντος» του Βρετανού Τζόναθαν Γκλέιζερ. Εκτός από το Οσκαρ διεθνούς ταινίας (για το οποίο ήταν το φαβορί) η ταινία κέρδισε επίσης το Οσκαρ ήχου. Λιτά και με σαφήνεια, ο βρετανός σκηνοθέτης αναφέρθηκε στον λόγο του στην προσπάθεια αντανάκλασης του θέματος της ταινίας (η ζωή έξω από το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Αουσβιτς στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου) σε ζητήματα που λαμβάνουν χώρα δίπλα μας, σήμερα και σε διάφορα σημεία του πλανήτη. Ο Γκλέιζερ έφερε ως παράδειγμα τη Γάζα. «Αυτή η «απανθρωποποίηση» ήταν το ουσιαστικό θέμα της ταινίας μας» είπε χαρακτηριστικά.

Πολιτική διάσταση όμως είχε (όπως αναμενόταν) ο ευχαριστήριος λόγος του ουκρανού σκηνοθέτη Μστίσλαβ Τσέρνοφ που κρατώντας το Οσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ για την ταινία «20 Days in Mariupol» είπε ότι θα το αντάλλασσε με μια επιστροφή στον χρόνο, με μια μη επίθεση των Ρώσων εναντίον της πατρίδας του, με μια μη δολοφονία πάνω από 10.000 ανθρώπων και την απελευθέρωση των συμπατριωτών του που αυτή τη στιγμή κρατούνται αιχμάλωτοι.

Εκπλήξεις επομένως δεν υπήρξαν στη φετινή απονομή ενώ αν θέλει κανείς να σταθεί στην ουσία που βρίσκεται πίσω από το glam και τα απρόοπτα όπως το φόρεμα της Στόουν που σκίστηκε ενώ παραλάμβανε το Οσκαρ της, θα πρέπει να θυμηθεί τα λόγια που ο έμπειρος Στίβεν Σπίλμπεργκ είπε πριν ανοίξει τον φάκελο για να ανακοινώσει ότι το Οσκαρ καλύτερης σκηνοθεσίας πηγαίνει στον Κρίστοφερ Νόλαν. Ο βετεράνος δημιουργός αναφέρθηκε με σθένος στο ανεβασμένο επίπεδο όλων των ταινιών που ήταν υποψήφιες στα Οσκαρ και αυτό σημαίνει ότι το 2023 ήταν μια καταπληκτική χρονιά από πλευράς ποιότητας ταινιών.

Και ήταν. Με την «Barbie» που έδωσε στην Μπίλι Αϊλις ένα δεύτερο Οσκαρ τραγουδιού (η μοναδική διάκριση της ταινίας) στο τιμόνι του οχήματος που οδήγησε ξανά τον πολύ κόσμο στην αίθουσα, όλες, μα όλες οι ταινίες που διεκδίκησαν κομμάτι από την πίτα των φετινών Οσκαρ, είτε κέρδισαν είτε όχι, είχαν μια ιδιαιτερότητα και έναν εντελώς δικό τους χαρακτήρα. Και αυτό είναι πέρα για πέρα ενθαρρυντικό για το σήμερα αλλά και για το αύριο του σινεμά.

Στιγμές γέλιου και αμηχανίας

Η τελετή είχε χαριτωμένες αλλά και αμήχανες στιγμές γέλιου όπως εξάλλου συμβαίνει σε κάθε τελετή των Οσκαρ. Εξυπνη ήταν η παρουσία των Ντάνι ντε Βίτο και Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ στη σκηνή για την παρουσίαση του Οσκαρ οπτικών εφέ που κέρδισε ο «Γκοτζίλα» με τους ιάπωνες βραβευθέντες να μιλούν στα αγγλικά χωρίς κανείς να καταλαβαίνει τίποτα. Κρύα ήταν η αναφορά στην απονομή του 1974 όταν ένας γυμνός άντρας εμφανίστηκε να τρέχει πίσω από τον Ντέιβιντ Νίβεν ενώ παρουσίαζε ένα βραβείο. Η εμφάνιση του Τζον Σένα γυμνού στη σκηνή με τον φάκελο που περιείχε το Οσκαρ… κοστουμιών να καλύπτει τα γεννητικά του όργανα δεν ήταν ό,τι το καλύτερο και σε άφηνε με το χαμόγελο παγωμένο στα χείλη. Ευτυχώς δεν υπήρξαν καθόλου ευτράπελα ενώ αρκετοί από τους ευχαριστήριους λόγους είχαν ενδιαφέρον, όπως για παράδειγμα του Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ (Οσκαρ Β’ ρόλου για τον «Οπενχάιμερ») που ευχαρίστησε τα «φρικτά παιδικά του χρόνια και την Ακαδημία – με αυτή τη σειρά». Στην κατηγορία του Β’ γυναικείου ρόλου η Νταβίν Τζόι Ράντολφ φαινόταν εδώ και μήνες ότι θα κερδίσει για τα «Παιδιά του χειμώνα» του Αλεξάντερ Πέιν και αυτό έγινε.

Οι νικητές

(με σειρά απονομής)

Β’ γυναικείος ρόλος:

Νταβίν Τζόι Ράντολφ
(«Τα παιδιά του χειμώνα»)

Animation μικρού μήκους:

«War is over»

Animation μεγάλου μήκους:

«Το αγόρι και ο ερωδιός»

Πρωτότυπο σενάριο:

«Η ανατομία μιας πτώσης»

Διασκευασμένο σενάριο:

«American fiction»