Μπορεί να γίνει η Νέα Αριστερά καταλύτης εξελίξεων;

Οι εργασίες της Α’ Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης της Νέας Αριστεράς κινήθηκαν σε πολύ πιο δημοκρατικές ράγες από τις εργασίες του κόμματος του Κασσελάκη. Σιγά το επίτευγμα, θα πείτε! Και ποιος δεν μπορεί να οργανώσει δημοκρατικότερες διαδικασίες από ένα εμφανώς τραμπικό κόμμα; Θα έχετε δίκιο. Αυτή όμως η Συνδιάσκεψη ήταν καλύτερη και από συνέδρια άλλων κομμάτων, στα οποία τα μέλη καλούνται να ψηφίσουν τις ομιλίες των αρχηγών τους ενώ τους αποθεώνουν. Εως ότου από τα «ωσαννά» να πάνε στα «σταύρωσον αυτόν/ήν», αν οι εκλογές δεν πάνε καλά για το κόμμα. Στη Νέα Αριστερά η συζήτηση αφορούσε τις θέσεις της και όχι την ομιλία του αρχηγού της Αλέξη Χαρίτση.

Κατ’ αρχάς να σημειώσω πως ύστερα από πολύ καιρό είδαμε ένα πολιτικό σύνθημα σε κομματική συνάντηση που δεν υπάκουε στη λογική της απολιτικής (ή της μεταπολιτικής;) επικοινωνίας. Δεν γνωρίζω αν το σύνθημα «η πολιτική επιστρέφει» από επικοινωνιακής πλευράς συγκινεί τους πολλούς ή τους λίγους, είμαι όμως σίγουρος πως ένα τέτοιο σύνθημα το έχει ανάγκη η απαξιωμένη πολιτική περισσότερο από την ίδια τη Νέα Αριστερά. Αλλά και το τρίπτυχο του κόμματος για προτεραιότητα στην πάλη κατά της κλιματικής κρίσης, κατά της απαξίωσης του κόσμου της εργασίας και υπέρ της προάσπισης της πολιτικής και του πρωτείου της δημοκρατίας αποτελεί κρίσιμο καμβά, πάνω στον οποίο καλείται να ζωγραφίσει κάθε αριστερός και σοσιαλδημοκράτης πολίτης. Ηταν όλα ρόδινα εκεί; Οχι βεβαίως. Ακούστηκαν και αναχρονιστικές φωνές που καλούσαν σε αναδίπλωση στον «αριστερό ριζοσπαστισμό» και ζητούσαν να γίνουν βήματα προς τον σοσιαλισμό (sic). Φωνές που καμία σχέση δεν έχουν με ό,τι χρειάζεται σήμερα η κοινωνία.

Ο Αλέξης Χαρίτσης είχε μια ομιλία με ιδεολογική αρχή, μέση και τέλος, παρόλο που προσδιόρισε το σπίτι της Νέας Αριστεράς μόνο ως «το νέο μεγάλο, ευρύχωρο σπίτι για όλους τους συμπολίτες μας, για όλους τους αριστερούς». Οι σοσιαλδημοκράτες πολίτες μένουν άστεγοι, εφόσον δεν τους ικανοποιούν τα σημερινά τους σπίτια; Από την άλλη όμως, ο ίδιος στηλίτευσε«τις κατακερματισμένες προσπάθειες δυνάμεων της ριζοσπαστικής Αριστεράς που αδιαφορούν για το κοινωνικό αίτημα για ενότητα στο όνομα ιδεολογικών διαφορών που απασχολούν πολύ λίγους».

Στη χώρα, όπως έδειξαν και οι μεστές και συγκροτημένες αντιδράσεις για την επέτειο του εγκλήματος των Τεμπών – ουδεμία σχέση έχουν με τις κρεμάλες και τα φασκελώματα των αγανακτισμένων – και οι ενάμισι εκατομμύριο υπογραφές, υπάρχει πλέον μια διαρκώς και αναπτυσσόμενη κοινωνική αντίσταση στην κυριαρχία του κοινωνικού αυτοματισμού και δαρβινισμού της ακροκεντρώας ιδεολογίας. Αυτή η κοινωνική αντιπολίτευση αναζητά την πολιτική αντιπολίτευση. Αν η Νέα Αριστερά δεν κολλήσει σε φωνές που την καλούν να γίνει κόμμα της καλής Αριστεράς και του σοσιαλισμού, κόμμα της επανασύστασης μόνο της Αριστεράς, και λειτουργήσει ως χώρος συνάντησης των πολιτών που δεν είναι ικανοποιημένοι από τη σημερινή εκπροσώπηση της αριστερής και κεντροαριστερής αντιπολίτευσης, τότε θα μπορέσει να γίνει καταλύτης πολιτικών εξελίξεων στον αστερισμό των δύο χώρων.