«Το queer είναι μόδα και θα περάσει, αλλά και ουσία και θα μείνει»

^«Πριν μιλήσουμε για μένα και το φεστιβάλ ας μιλήσουμε για το τι έγινε χθες το βράδυ στη Θεσσαλονίκη». Με αυτά τα λόγια, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου χαιρέτησε χθες το μεσημέρι στο Green Cafe του Ολύμπιον της Πλατείας Αριστοτέλους τους δημοσιογράφους με τους οποίους συναντήθηκε για να μιλήσει για το κινηματογραφικό έργο του, τις μικρού μήκους ταινίες του «Nowhere» και «Primal Matter» (όπου χορογραφεί εκ νέου το θεατρικό του έργο μέσα από τις ιδιότητες του κινηματογραφιστή και του μοντέρ) αλλά και τη «δουλειά εν εξελίξει» – ντοκιμαντέρ της Εύας Στεφανή πάνω στην περιοδεία της παράστασής του «Εγκάρσιος Προσανατολισμός» στις ευρωπαϊκές σκηνές.

Ομως ο Δ. Παπαϊωάννου δεν είναι μόνον ένας επιφανής καλλιτέχνης του κόσμου αλλά και ένας συνειδητοποιημένος έλληνας πολίτης. Οπότε το επεισόδιο της άγριας ομοφοβικής επίθεσης εναντίον δύο μελών της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας το βράδυ του Σαββάτου στην Πλατεία Αριστοτέλους δεν θα μπορούσε να περάσει ασχολίαστο. Η επίθεση αρχικά λεκτικά και συνεχίστηκε με την εκτόξευση μπουκαλιών προς το μέρος τους.

«Δεν είναι κάτι καινούργιο αλλά αυτό που με ενδιαφέρει να πω είναι ότι έτσι όπως η ζωή είναι ένα δυναμικό πράγμα και όπως ξέρουμε τα πράγματα αλλάζουν διαρκώς, είναι φυσικό με την επιτάχυνση να ανησυχούν αρκετά μέλη της κοινωνίας» ανέφερε ο πολυσχιδής καλλιτέχνης. «Αυτό όμως που είναι ανησυχητικό είναι γιατί αυτή η ανησυχία αντιδρά με βία; Αυτό πρέπει να κοιτάξουμε, πέρα από τις ομοφοβίες. Πώς μας φαίνεται ότι οι οικογένειές μας μεγαλώνουν εφήβους που όταν συναντούν κάτι που λίγο διαταράσσει το πώς καταλαβαίνουν τον κόσμο, η αντίδρασή τους είναι η βία; Αυτό νομίζω ότι είναι που πρέπει να κοιτάξουμε ή αυτό τουλάχιστον απασχολεί εμένα».

Η συγκυρία για τα παραπάνω δεν θα μπορούσε να είναι πιο ταιριαστή αφού το φετινό μεγάλο αφιέρωμα του ΦΝΘ είναι το Citizen Queer που αναδεικνύει θέματα σεξουαλικής ταυτότητας. Από τη μια λοιπόν στην Αριστοτέλους γίνεται κάτι που μοιάζει με επεισόδιο της δεκαετίας του 1980, αλλά από την άλλη το queer έχει πια τη μορφή μόδας. «Ναι, το queer είναι μόδα, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν είναι και ουσία. Είναι μόδα και θα περάσει, αλλά είναι ουσία και θα μείνει. Δεν είναι ή το ένα ή το άλλο. Μπορεί να είναι και τα δύο».

Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου συμπλήρωσε λέγοντας ότι «υπάρχει μια ολόκληρη θεωρία για το πώς το queer έγινε ένα είδος πολιτικής ατζέντας ενάντια στον συντηρητισμό και αυτό είναι λίγο άδικο για εμάς που είμαστε της ομοφυλόφιλης κοινότητας, γιατί ωραίο είναι φυσικά τα πράγματα να προχωρούν προς τα μπρος, αλλά δεν μπορεί κανένας να χρησιμοποιεί τα δικαιώματά σου προκειμένου να περάσει από το πλάι μια άλλου τύπου ατζέντα. Παρ’ όλ’ αυτά για να επικεντρωθούμε στο θετικό, το πρόβλημα είναι γιατί αντιδρούν με βία τα παιδιά. Αυτό χρειάζεται να θεραπεύσουμε και επίσης βρίσκω απόλυτα φυσιολογικό να αισθανόμαστε έκπληξη με αυτό που έχει γίνει τα τελευταία 20 χρόνια, εμείς που γεννηθήκαμε σε ένα τελείως διαφορετικό περιβάλλον. Πρέπει να χαιρόμαστε γιατί πάμε καλύτερα αλλά ακόμα δεν βρισκόμαστε εκεί που πρέπει».

Σκηνοθέτης… στην ντουλάπα

Μιλώντας για τον κινηματογράφο, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου αποκάλεσε τον εαυτό του «closeted film director. Μέσα στην ντουλάπα, εδώ και χρόνια. Ο κινηματογράφος είναι η τέχνη που αγαπώ, τη γνωρίζω αρκετά καλά και επίσης είναι ένα από τα πράγματα που in my death bed (στο κρεβάτι του θανάτου) θα μετανιώσω που δεν το έκανα». Ο Δ. Παπαϊωάννου είναι πολύ μεγάλος θαυμαστής του μοντάζ το οποίο αποκαλεί «χορογραφία». Και είπε επίσης ότι θέλει να προλάβει πριν φύγει από τη ζωή να παραδώσει το αρχείο του στο Διαδίκτυο, έτσι όπως ο ίδιος θα ήθελε να το βλέπει αυτός που «150 χρόνια από σήμερα θα θελήσει να ασχοληθεί με την αρχαιολογία του θεάματος». Μάλιστα αποκάλυψε ότι υπάρχει αμοντάριστο υλικό παραστάσεών του όπως ο «Δράκουλας» και η «Ανθρώπινη δίψα» που κινηματογράφησε ο Γιώργος Λάνθιμος.