Μπάμιες στα χαρακώματα

Και ξαφνικά, γέμισαν τα σόσιαλ μίντια μπάμιες. Μπάμιες μικρές, μπάμιες κοτσονάτες, φασολάκια (και «μπαρμπούνια» και αμπελοφάσουλα και χάντρες), αρακά, σπανάκι, τι μπρόκολα, τι αγκινάρες, τι πατάτες, μποστάνι έγιναν οι οθόνες μας. Ηταν το έναυσμα για να ξεκινήσει ο πόλεμος της μπάμιας, μιλάμε για μεγάλη σύρραξη. Αιτία το πρόστιμο (740.000 ευρώ) που επέβαλε το υπουργείο Ανάπτυξης σε εταιρεία κατεψυγμένων λαχανικών για παράβαση νόμου σχετικού με την αθέμιτη κερδοφορία. Χωρίστηκαν οι μπάμιες, σου λέει, σε σοσιαλιστικές και καπιταλιστικές. Διότι τα προϊόντα της εταιρείας στην οποία έβαλαν το πρόστιμο πωλούνται πιο φτηνά. Ενώ της άλλης εταιρείας, της ανταγωνιστικής, που είναι και πολυεθνική, πιο ακριβά. Ε, αυτό ήταν. Βούτυρο έγινε η μπάμια στο ψωμί της εθνικής συνωμοσιολογίας μας.

Εδώ υπάρχει καταφανής παρέμβαση της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού προσωπικά αποφάνθηκαν οι ακτιβιστές των σόσιαλ. Δεν μπορεί, στην άλλη εταιρεία, την κακιά, την πολυεθνική, την καπιταλιστική κάποιος συγγενής του Μητσοτάκη θα έχει συμφέροντα. Μπορεί η κόρη του, κανένας ξεχασμένος κουμπάρος, η συνυφάδα μιας ξαδέλφης της Μαρέβας ίσως. Και σκέφτηκε η κόρη ή ο κουμπάρος ή η συνυφάδα «Πώς θα καταστρέψω την εταιρεία την καλή, τη σοσιαλιστική; Θα πω στον Κυριάκο, να πει στον Σκρέκα να της βάλει πρόστιμο. Ετσι, χωρίς λόγο» – σημειωτέον ότι οι δύο εταιρείες, λόγω διαφοράς τζίρου και ποικιλίας προϊόντων, δεν νομίζω ότι θεωρούνται ανταγωνιστικές. Και πήρε ο Πρωθυπουργός τον υπουργό Ανάπτυξης και του είπε «Βρε Σκρέκα, βάλε εκεί χάμω ένα πρόστιμο στην άλλη εταιρεία, γιατί μ’ έχει ζαλίσει ο κουμπάρος». Κάπως έτσι έγινε, χωρίς ελέγχους.

Αλλά ο Ελληνας που πιάνει πουλιά στον αέρα δεν τα χάφτει αυτά. Και ξεκίνησε κίνημα υποστήριξης της μπάμιας της σοσιαλιστικής. Ακτιβισμός, όχι αστεία, δεν ξέρω μήπως άρχισε και συλλογή υπογραφών. Και μόνο τα προϊόντα της μικρής εταιρείας θα αγοράζουμε, και θα κάνουμε μποϊκοτάζ στην άλλη, τη μεγάλη. …Ετσι δουλεύει ο λαϊκισμός. Ο «μικρός» έχει εξ ορισμού δίκιο και είναι τίμιος μόνο και μόνο επειδή είναι «μικρός» και ο «μεγάλος» είναι εξ ορισμού άτιμος και καταχθόνιος επειδή είναι «μεγάλος». Και «κάρφωσαν» στο τάιμ λάιν τους το αμπελοφάσουλο το τίμιο, το σοσιαλιστικό σε μαύρο φόντο τύπου «δεν θα περάσει ο φασισμός» και μαρκάρουν τις τιμές του αμπελοφάσουλου του καπιταλιστικού για να καταδείξουν τη διαφορά και, γενικώς, «δεν πιανόμαστε εμείς κορόιδα».

Τη διαφορά ανάμεσα στην τελική τιμή ενός προϊόντος (στην οποία συνυπολογίζονται το κόστος της πρώτης ύλης, οι συνθήκες και ο τόπος συσκευασίας, η διαφήμιση και λοιπά αυτονόητα) και το περιθώριο κερδοφορίας, δηλαδή ότι μπορεί μια εταιρεία να πουλάει φτηνότερα και να κερδίζει περισσότερα και μία άλλη να πουλάει ακριβότερα και να κερδίζει λιγότερα, φαίνεται ότι ο μέσος χρήστης των σόσιαλ δεν μπορεί να την καταλάβει. Ούτε τον ενδιαφέρει άλλωστε. Την παντιέρα της επανάστασης θέλει να καρφώσει κάπου κι ας είναι και στην μπάμια. Από ‘κει και πέρα το όλον θέμα το χαζεύεις και δεν το συζητάς. Διότι όπως έχει πει και ο Παπανούτσος σε κείμενό του για τη δυσκολία συνεννόησης μεταξύ των ανθρώπων «…ο άλλος παίρνει από εσένα όχι αυτό που του δίνεις, αλλά αυτό που μπορεί».