Μετεκλογικά

Χωρίς ίχνος αντιπολιτευτικής πρόθεσης, αλλά ως σχολιασμό ενός συμπτώματος που, διευρυνόμενο, δημιουργεί μια καταλυτική αίσθηση ανυποληψίας των πάντων για τους πάντες και για τα πάντα, θα θέλαμε να θυμίσουμε την προεκλογική υπόσχεση του νέου δημάρχου της Αθήνας, ότι εκλεγόμενος όλοι οι δημότες του, αντί για πολύμηνες ή πολυήμερες αναμονές, θα έχουν πρόσβαση σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες μέσα σε ένα τέταρτο της ώρας, επιλύοντας άκοπα, ανώδυνα και καθόλου χρονοβόρα το πρόβλημά τους. Αφού μιλάμε για ένα τέταρτο, ούτε καν για μια ώρα.

Αλλά επειδή ακόμα και αν η υπόσχεση ευοδωθεί, το «σύμπτωμα» – αν πρόκειται τελικά περί «συμπτώματος» – παραμένει, θεωρούμε τον σχολιασμό του ως κάτι επιτακτικό. Χώρια από μια αίσθηση αναξιοπρέπειας που προϋποθέτει πάντα το γεγονός να υπόσχεσαι κάτι σε σχέση με μια υπόθεση τόσο κρίσιμη για το σύνολο πια ενός πληθυσμού, προκειμένου να κάνεις πιο πειστική την προεκλογική σου φαρέτρα, δικαιούται να σκεφτεί ή και να αποφανθεί κανείς αν η ζημιά που προκαλείται, δεν είναι πολύ μεγαλύτερη στο ηθικό παρά στο πρακτικό επίπεδο, αφού είναι σχεδόν βέβαιο πως το διαφημιζόμενο προεκλογικά «τέταρτο» ή δεν θα υπάρξει, ή και αν υπάρξει θα συνοδεύεται με τόσα προβλήματα ώστε θα συνεχίζει να διαμαρτύρεται ή και να βρίζει κανείς όπως το έκανε ενώ το πρόβλημα δεν είχε καν αγγιχτεί.

Δεν είναι λίγες οι φορές ή μάλλον είναι απειράριθμες στο παρελθόν, σε σχέση με τις δημόσιες υπηρεσίες, μια «χύμα» κυριολεκτικά συνθήκη ενώ διαφημίζεται πως έχει διορθωθεί, όταν έρχεται κανείς αντιμέτωπος μαζί της να αδυνατεί να αναγνωρίσει οποιαδήποτε βελτίωση. Ουσιαστικά τίποτα να μην έχει αλλάξει παρά μόνον οι λέξεις που την αναπαριστούν, καθώς έχουν γίνει οι τελευταίες πιο ήπιες και πιο κομψές. Τις συνέπειες όμως μιας πολύ επιεικώς χαρακτηρισμένης ως ανακόλουθης συνθήκης, μπορεί ο καθένας πια να τις μετράει στην καθημερινότητά του, αφού κατά έναν περίεργο αλλά και εξηγήσιμο τρόπο ό,τι εκφέρεται από «επίσημα» χείλη, ενώ παραμένει σχεδόν βέβαιο πως δεν πρόκειται να υλοποιηθεί, μεταβάλλεται με μια αστραπιαία ταχύτητα σε έναν εντελώς νόμιμο τρόπο επικοινωνίας για σύνολα ανθρώπων άγνωστα και χωρίς την ελαχιστότερη επαφή ανάμεσά τους.

Με αποτέλεσμα ο καθένας, σε επίπεδο διαπροσωπικών σχέσεων να μπορεί να λέει ό,τι θέλει, χωρίς τον φόβο, αν αποδειχθεί πως δεν το εννοούσε, μιας κύρωσης, αφού η κύρωση αυτή δεν υφίσταται για πολύ για υπεύθυνα – θεωρητικώς τουλάχιστον – χείλη. Η συνείδηση ακόμη και χωρίς την προοπτική των εκλογών, ενός παρατεταμένου προεκλογικού κλίματος δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε και η πιο κραυγαλέα ασυνέπεια ή διάψευση, να ηχεί σχεδόν αναπόφευκτη και να παίρνει τα χαρακτηριστικά μιας εντέλει συμφωνίας ανάμεσα στα αντιτιθέμενα μέρη η ουδέποτε ομολογημένη υστεροβουλία ως προς το τι λέγεται και γιατί λέγεται – αλλά και ως προς τον τρόπο που εισπράττεται αυτό που λέγεται. Εξαπατώντες και εξαπατώμενοι μοιάζει να σέρνουν έναν χορό όπου ο καθένας τους προσπαθεί να συντονίσει τα βήματά του σύμφωνα με έναν ρυθμό που αν και τον αναγνωρίζει παράταιρο, δεν θέλει τελικά να εξαιρείται μιας ατμόσφαιρας αποδεκτής παρά τον εξοργιστικό της χαρακτήρα.