Αυτός που ορίζει τον άνεμο του πεπρωμένου

Οσα χρόνια κι αν περάσουν, ό,τι τεχνολογικά επιτεύγματα κι αν τεθούν στην υπηρεσία του ποδοσφαίρου, ένα πράγμα δεν πρόκειται να αλλάξει: ο διαιτητής θα είναι ο αποκρουστικός τύραννος που ασκεί τη δικτατορική του εξουσία χωρίς δυνατότητα αντιπολίτευσης.

Κανείς άλλος δεν περιγράφει καλύτερα τον ρόλο του διαιτητή στον αγωνιστικό χώρο και εν γένει στο ποδόσφαιρο όσο ο Εδουάρδο Γκαλεάνο. «Με μια σφυρίχτρα στο στόμα ο διαιτητής ορίζει κατά πού θα πνεύσει ο άνεμος του πεπρωμένου. Η δουλειά του συνίσταται στο να γίνει μισητός. Είναι το μόνο θέμα που προκαλεί ομοφωνία στο ποδόσφαιρο: όλοι τον μισούν. Αλλοθι όλων των λαθών, εξήγηση για κάθε δυστυχία. Αν όμως δεν υπήρχε οι οπαδοί θα έπρεπε να τον ανακαλύψουν».

Δεν έχει σημασία αν ο διαιτητής ανήκει στους elite της UEFA όπως ο Ισπανός Χιλ Μανθάνο, ή αν έχει εξοβελιστεί από τη FIFA, στην περίπτωση του Αγγλου Πολ Τίρνι. Δεν έχει επίσης σημασία αν αμείβονται πλουσιοπάροχα ή αν παίρνουν ψίχουλα, αν συμμετέχουν στην Πρέμιερ Λιγκ ή στη Σούπερ Λιγκ.

Τα λάθη είναι τα ίδια όπως και τα αποτελέσματά τους. Το ζητούμενο είναι γιατί ενώ έχουν εξελιχθεί οι τρόποι προετοιμασίας των διαιτητών και απολαμβάνουν το δίχτυ ασφαλείας που μπορεί να προσφέρει ο VAR, εξακολουθούν να προκαλούν τον κοινό ποδοσφαιρικό νου.

Το μεγαλύτερο μυστήριο είναι η στοχοποίηση ή η εύνοια συγκεκριμένων ομάδων. Το παράδοξο με τη Ρεάλ Μαδρίτης: από τη δεκαετία του 2010 μέχρι σήμερα έχει κατακτήσει περισσότερα Τσάμπιονς Λιγκ, πέντε, παρά τίτλους στη Λα Λίγκα, τέσσερις!

Οταν για την ίδια φάση η μία ομάδα τιμωρείται και η βασική ανταγωνίστριά της επιβραβεύεται τότε κάτι πηγαίνει λάθος στο σύστημα.

Υπάρχουν βέβαια και οι παράγοντες της ικανότητας αλλά και της αξιοπιστίας. Οταν βλέπεις διαιτητές να συγκαταλέγονται στους elite, να είναι άριστοι στο ένα παιχνίδι και στο άλλο να παραβιάζουν βασικούς κανόνες του παιχνιδιού, τότε μπαίνουν ψύλλοι στ’ αφτιά σου.

Και όπως έγραψε ο Γκαλεάνο: «Για περισσότερο από έναν αιώνα ο διαιτητής ντυνόταν πένθιμα. Για ποιον; Για τον εαυτό του».