Στη σκηνή του Τάε Κβον Ντο

Μα τι ωραία. Τι ωραία. Είδα, για να μην πω με αξίωσε ο Θεός να δω, τον Κασσελάκη επί σκηνής, και αδύνατον να ξεκαθαρίσω τη θέση μου απέναντι σ’ αυτό το υπερθέαμα. Η πρώτη αίσθηση είναι εντελώς αναποφάσιστη, γλιστράει από τη χλεύη στον άκρατο θαυμασμό, και τούμπαλιν. Βλέπεις είναι η πρώτη φορά που βλέπω πρόεδρο κόμματος να συμπεριφέρεται τοιουτοτρόπως σε εισαγωγικό του λόγο, ενώπιον συνέδρων.

Ντυμένος άψογα με το κοστούμι του (πάντα ένα νούμερο μικρότερο), το κάτασπρο ατσαλάκωτο πουκάμισο να του τυλίγει το πανωκόρμι, τη γραβάτα που επανάφερε – έτσι να σκάσουν οι εχθροί μου – δεμένη στον γιακά, έτσι όμως που ο κόμπος να κάθεται στον λαιμό των συνέδρων, αδύνατον να την καταπιούν, το παντελόνι τσίτα να καλοδιαγράφει τους μυς, και όλα μα όλα ένα θαύμα ιδέστε. Και μη φανταστείτε ότι στάθηκε σε μια μεριά να τα πει, σαν όλους τους πολιτικούς που μπαστακώνονται πίσω από το πόντιουμ και δεν τους ξεκουνάς ούτε με βίντζι. Οχι.

Αυτός με το «Συντρόφισσες και σύντροφοι» να αρχίσει ένα σύρε κι έλα, μια πασαρέλα, ένα σούρτα φέρτα με μια άνεση, ένα τουπέ, τα χέρια να ανεμίζουνε με τέτοια μαεστρία τόσο συντονισμένα, δεξά, ζερβά, πάνω – κάτω, πότε να τα ακουμπάει με τους αντίχειρες στη ζώνη, οι παλάμες χαλαρές, τα πόδια σε ημιδιάσταση, άλλοτε πάλι να τα σταυρώνει στο σμιλεμένο στήθος και πιο συχνά να φέρνει το δεξί στο μέρος της καρδιάς, σαν τους Αμερικάνους όταν ακούν τον εθνικό τους τον ύμνο.

Ηταν φορές που είχε την αίσθηση ότι όλη η κίνηση του σώματος υπάκουε σε μια μουσική, που μόνο αυτός είχε την ικανότητα να ακούει, μια μουσική που παρέπεμπε σε κάτι ανάμεσα ταραντέλα και χολιγουντιανό ζεϊμπέκικο.

Βοηθούσε βέβαια, πρέπει να το πούμε αυτό, και ο σκηνικός χώρος. Μια γιγαντιαία φωτεινή οθόνη που άλλαζε γλυκά χρώματα το ένα μετά το άλλο σε απαλό φοντί ανσενέ (έτσι λέγανε οι Σταυρακιάδες το σημερινό ντιζόλβ) και κάτι γραμμοειδή σχήματα να σκίζουν το φόντο πότε κάθετα, πότε πλάγια, πιο συχνά διαγωνίως.

Το πάτωμα, παρότι δεν πρόλαβα να το παρατηρήσω ενδελεχώς, ήταν ένα άλλο εικαστικό αριστούργημα, μια παρέμβαση στον χώρο με ένα σαν άστρο κόκκινο ριγμένο χαμαί, αλλά κι αυτό μισό νομίζω και δεν κατάφερα να καταλάβω το άλλο μισό το αφαίρεσε ο καλλιτέχνης δημιουργός; Ή το ‘φαγε η μαρμάγκα; Δεν έχει σημασία, πάντως τα σκαλάκια που οδηγούσαν απ’ την πλατεία είχαν μια μνήμη πυραμίδας μέχρι να φτάσουν στη σκηνή και να καταλήξουν σφηνοειδώς στον πρωταγωνιστή ομιλητή που στην περίπτωσή μας είναι ο μεγάλος, ο ανυπέρβλητος, ο μοναδικός, ο ένας, ο Στέφανος ο Κασσελάκης.

…Και αστεία αστεία δεν ήταν καθόλου κακός ο πρόεδρος, παρ’ όλο το ακουστικό στ’ αφτί που τον οδηγούσε να αποφεύγει τις κακοτοπιές, και το ότο κιου που έβλεπε το κείμενό του και φαινότανε σαν να το λέει απ’ έξω, ο άνθρωπος είχε χάρη, πυγμή, λέγειν, τα Ελληνικά του μια χαρά, καμία σχέση με το καλοκαίρι, και το όλον όχι μόνο έπειθε αλλά είχε αυτό που έλεγε ο θείος μου ο ναύαρχος, Επιβάλλον. Δεν το συζητώ, έβλεπες έναν αρχηγό από χίλια μέτρα μακριά.

Το καταλάβαινες κι απ’ το κοινό. Δειλό στην αρχή και κουμπωμένο, σιγά σιγά ζεστάθηκε, πείσθηκε, ενθουσιάστηκε και στο τέλος ξέσπασε σε κραυγές, μπράβο και παρατεταμένα χειροκροτήματα. Μόνο την πρώην υπουργό την κυρία Γεροβασίλη είδα να μη σώνει να ενώσει τις παλάμες της ούτε σε μισό παλαμάκι. Εμενε εκεί στητή με το βλέμμα απλανές να κοιτάει στην οθόνη έχοντας την αίσθηση ότι τα γραφικά στο φόντο σχημάτιζαν θολά ένα σχήμα που έφερνε σε γκιλοτίνα. Η παράσταση τελείωσε με τη φράση – κλειδί. «Βρείτε μου αντίπαλο και πάμε». Καλό δρόμο σας εύχομαι και τους χαιρετισμούς μου στον κύριο Τσίπρα.