Ο Μπιθικώτσης, ο Μίκης, ο Ακης Πάνου, η Μίλβα…

Περιβόλι του Ουρανού. Πάμε στη συνάντησή σας με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση που συνεργαστήκατε πολύ.

Αυτό είναι αρχές του ’90. Με κάλεσε ο συνθέτης Ηλίας Ανδριόπουλος εκεί. Περνάει η χρονιά, πήγαμε μια χαρά, εγώ έπαιζα όργανα και τραγουδούσα. Και μετά έρχονται ο Τάκης Μπίνης και ο Μπιθικώτσης. Ετσι γνωριστήκαμε. Μου ζητάει να παίξω και να τραγουδήσω κάτι. Και μου ζητάει το «Νύχτωσε Χωρίς Φεγγάρι». Και μόλις λέω μια στροφή, με διακόπτει: δεν χρειαζόμαστε κάτι άλλο. Αυτό που θέλουμε το έχουμε. Τον ρωτώ τότε γιατί επέλεξε αυτό το τραγούδι. Και μου λέει: «Οποιος λέει καλά ένα ζεϊμπέκικο, είναι καλός τραγουδιστής. Η αυστηρότητα, η σταθερότητα, η σαφήνεια, ο ρυθμός. Αυτά κάνουν κάποιον καλό τραγουδιστή». Συνεργαστήκαμε πολύ. Γίναμε φίλοι οικογενειακοί. Του άρεσε – όπως μου έλεγε – η λάμψη στην έκφρασή μου. Στο Περιβόλι ήμουν δίπλα του. Δωρικός και μεγάλος.

Ο Μίκης;

Αλλη χαρά εκεί για μένα. Με παίρνει ένα πρωί ο Μπιθικώτσης και μου λέει να πάω στην ΕΡΤ την άλλη μέρα το πρωί. Ηταν ο Μίκης στα Μουσικά Σύνολα της ΕΡΤ τότε. Λέει του Μίκη: «Σου φέρνω έναν έτοιμο τραγουδιστή». Να σου πω ότι στο Περιβόλι λέγαμε μεγάλο ρεπερτόριο. Εκεί γνωρίστηκα με τον Μίκη. Του πήγα να ακούσει δικά μου. Κάναμε μαζί συναυλίες όπως στο Πατριαρχείο της Πόλης. Του άρεσε κάποια στιγμή που με άκουσε στα λαϊκά του. Και κάναμε τα Λαϊκότροπα, 12 επανεκτελέσεις λαϊκών του Μίκη.

Γνωριστήκατε και συνεργαστήκατε με μεγάλους δημιουργούς. Και με τον Ακη Πάνου να συμπληρώσω μια ημιτελή ιστορία. «Θέλω έναν τραγουδιστή να λέει καλά το ρεπερτόριο» μου μεταφέρει μέσω ενός φίλου μουσικού. Και φεύγω από κει που παραθερίζω, στέλνω μερικά δείγματα στον Ακη. Και μου λέει ο φίλος πως ο Ακης προτείνει να ετοιμάζομαι για συναυλίες μαζί του. Κι είμαι στη Βόρεια Εύβοια και από το ραδιόφωνο ακούω λίγες μέρες μετά για το φονικό.

Εχετε κάνει τόσα πράγματα, νύχτα, κέντρα, συναυλίες. Ποιο θεωρείτε το μεγάλο σας σχολείο;

Τις συναυλίες. Σε όλους τους δήμους. Υπάρχει δήμος που έχω πάει δέκα φορές. Πολύ εξωτερικό. Ιαπωνία μόνον έχω πάει τρεις φορές. Ηρώδειο έχω κάνει με τη Μίλβα.

Πώς, αλήθεια, φτάνετε στη Μίλβα;

Οταν έκλεισα το Ηρώδειο ήθελα μια μεγάλη μουσική προσωπικότητα μαζί μου. Και σκέφτηκα τη Μίλβα – είχε προηγηθεί η συνεργασία της με τον Θάνο Μικρούτσικο. Βρίσκω τον τρόπο επικοινωνίας. Και μου απαντάει αμέσως. Και αποδέχθηκε την πρόταση. Με το ταξίδι στον κόσμο ανοίγεις τους ορίζοντές σου.

Κάνετε κάτι μετά τον Παλαμά;

Με τον Παλαμά, μιλώντας με λογίους, όπως ο Γεωργουσόπουλος που με έχει επηρεάσει πολύ και πάντα τον συμβουλεύομαι, μου λέει: «Γνωρίζεις πως ο πρώτος εθνικός μας ποιητής είναι ο Σολωμός». Και μου ‘βαλε την ιδέα για μια εργασία πάνω του. Πρέπει βέβαια και να βιοποριστούμε. Κάθε εποχή έχει τη γλώσσα της. Η κοινωνία που αποθέωσε το Αξιον Εστί είχε μια ελπίδα, ένα φως. Ελπίζω πως θα κοιτάξει ξανά προς το φως. Σημασία για μένα έχει το ταξίδι.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Ν. ΜΑΝΙΑΤΗΣ