Τεράστια χαμένη ευκαιρία

Η Εθνική πόλο είναι διαχρονικά η πιο σταθερή ομάδα μας. Κανείς δεν μπορεί να έχει παράπονο από την πορεία και την προσπάθεια που κάνουν όλα αυτά τα χρόνια όλα τα μέλη της. Ελάχιστοι την έχουν ζήσει από κοντά και γνωρίζουν τι έχουν περάσει για να φτάσουν σε αυτό το επίπεδο. Η κριτική είναι εύκολη τις πρώτες στιγμές μετά από μια ήττα. Οι ίδιοι αναγνώρισαν το λάθος που έκαναν στα τελευταία λεπτά. Ενα παιχνίδι δικό τους. Το γύρισαν παρά τα τέσσερα λεπτά με παίκτη λιγότερο. Η δίκαιη αποβολή του Αργυρόπουλου ανέτρεψε την κατάσταση. Τα πράγματα πήγαιναν πρίμα για τη Γαλανόλευκη, αλλά αμέσως άλλαξαν οι ισορροπίες και οι Ιταλοί ξαναμπήκαν στο ματς. Εστω κι έτσι ήταν τέτοια η ποιότητα και η ψυχή των παικτών του Βλάχου που έφεραν στο μέρος τους τον αγώνα.

Η ευκαιρία όμως χάθηκε. Μια ακόμη μετά το Ευρωπαϊκό. Ηταν στο χέρι μας. Είναι το κλασικό παιχνίδι των προημιτελικών που σου χαρακτηρίζει όλη τη διοργάνωση. Προκρίνεσαι και είσαι πετυχημένος, χάνεις και δεν σε θυμάται κανένας. Είναι αποτυχία; Στον αθλητισμό συμβαίνουν αυτά. Σε ένα παιχνίδι που κρίνεται στις λεπτομέρειες όλα είναι πιθανά. Το παράπονο είναι ότι η Εθνική βρέθηκε τόσο κοντά σε μια ακόμη επιτυχία. Εκεί που είχε πάει το ματς έπρεπε να το πάρει. Το παραδέχθηκαν όλοι. Είναι χαμένη ευκαιρία. Τεράστια. Σε αυτό το επίπεδο και μετά από όλα όσα έχει καταφέρει και με την εμπειρία που έχει αποκτήσει αυτή η παρέα είναι σκληρό να χάνεις έτσι.

Δεν είναι πισωγύρισμα, αλλά μετά το μετάλλιο στους Ολυμπιακούς οι απαιτήσεις και οι ελπίδες είχαν αυξηθεί. Είναι οριακές οι καταστάσεις. Είναι όμως οδυνηρό να έχεις τέτοιο ματς στα χέρια σου και να το χάνεις με αυτό τον τρόπο. Ηταν μια ευκαιρία να σταθεροποιηθείς στην τετράδα και να αποδείξεις ότι η Ελλάδα δεν είναι ένα πυροτέχνημα, αλλά χάθηκε. Η πίκρα και η απογοήτευση είναι μεγάλη, αλλά υπάρχει επόμενη μέρα για τη μεγάλη αυτή ομάδα. Δεν είναι λίγο πράγμα να είσαι πάντα στην κορυφαία οκτάδα του κόσμου, αλλά οι εμφανίσεις αυτών των παιδιών μας είχαν κάνει να περιμένουμε πολλά παραπάνω σε αυτή τη διοργάνωση. Κανένα ανάθεμα, προς Θεού. Απλά μας είχαν καλομάθει…