Ατάκτως ερριμμένα

Κι αίφνης γεμίσαμε μιντιομάχους. Ηθοποιοί και άλλοι που είτε θεωρούν σωρηδόν τα ΜΜΕ βάλτο του κακού. Είτε λένε σε όλους τους τόνους πως τους λερώνουν την ωραία τους δουλειά. Καλά παιδιά στα ΜΜΕ δεν είμαστε, αλλά αυτό απέχει από τη μηδενιστική αποκήρυξη ή τον αφορισμό. Θέλουν κάποιοι μια χώρα χωρίς ΜΜΕ; Εχουν άραγε σκεφτεί τι σημαίνει αυτό; Η αποδομητική τους ματιά όμως πιστεύω έχει στον πυρήνα της κάτι άλλο, όχι μια κριτική στα ΜΜΕ: πως αυτά είναι καλά ή υπάρχουν μόνον αν προβάλλουν το πόσο καλοί είναι οι ίδιοι. Μόνο που αυτό λέγεται αλλιώς, νομίζω σέρβις. Οχι δημοσιογραφία.

Κουκάκι. Υπέροχη περιοχή που έχει ήδη αλωθεί από την τουριστικοποίηση. Αν είχες επαφή με τη γειτονιά για χρόνια, ένα περπάτημα αρκεί για να δεις τις αλλαγές. Τις βαλίτσες με τα ροδάκια και τα Airbnb. Η παλιά μεσαία επιχειρηματικότητα με τα εμπορικά υποχωρεί για τα ποτάδικα με κοκτέιλ σε βάζα και τα ξενοδοχεία – και όλα τα τουριστικά συμπαρομαρτούντα. Οι παλιοί κάτοικοι φεύγουν με τα αδιανόητα ακριβά ενοίκια. Αυτό σε λίγο δεν θα είναι πόλη. Θα είναι θεματικό πάρκο τουριστών.

Πολλοί χάρηκαν για τον Γιώργο Λάνθιμο και τις υποψηφιότητες για τα Οσκαρ. Αναρωτιέται βέβαια κάποιος σε τι ακριβώς τον βοήθησε στην όλη πορεία του η εδώ πολιτεία. Και επίσης αναρωτιέται κανείς τι πορεία θα είχε αν δεν δρούσε έξω.

Εφυγε αθόρυβα μα επώδυνα για όσους τον αγάπησαν. Ο Χάρης Κωστόπουλος ήταν και εξαιρετικός μπουζουξής και συνθέτης. Και τραγουδούσε και καλά. Αν σου αρέσει αυτό το λαϊκό ρεπερτόριο. Η πικρή ειρωνεία είναι πως έφυγε σχεδόν μαζί με τον Βασίλη Καρρά που είχαν συνεργαστεί πολύ. Πρόλαβε και ένα πέρασμα από την ταινία «Φτάσαμε» του Σταύρου Τσιώλη. Η πραγματική Ελλάδα είναι εκτός πραγματικότητας έλεγαν σε κοινή τους συνέντευξή πριν από χρόνια οι Σταύρος Τσιώλης – Χρήστος Βακαλόπουλος.