ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Η κήρυξη συνορεύουσας ζώνης από τη Λιβύη ήταν στην πραγματικότητα μια προσπάθεια της Τρίπολης να επαναφέρει διά της πλαγίας το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο, δημιουργώντας τετελεσμένα στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Η Αθήνα διαπίστωσε πως έπρεπε να δράσει και αυτό έκανε, με τρόπο που κανείς δεν μπορεί να την κατηγορήσει ότι είναι εκείνη που δυναμιτίζει την ατζέντα.

Θεσμικά και άμεσα απευθύνθηκε στον ΟΗΕ για να ξεκαθαρίσει πως όχι μόνο αυτή η κίνηση αντιτίθεται στο διεθνές δίκαιο, αλλά για να επαναλάβει την θέση της πως, ως παράνομο, το τουρκολιβυκό μνημόνιο είναι και άκυρο: ανατολικά θαλάσσια σύνορα της Λιβύης με συντεταγμένες βάσει του συγκεκριμένου μνημονίου δεν υπάρχουν και δεν μπορούν να αναγνωρίζονται.

Η αυστηρή επιστολή – διάβημα στον ΟΗΕ ήταν μια απαραίτητη κίνηση. Η αποδόμηση των αιτιάσεων με βάση τις οποίες η Τρίπολη διεκδικεί να ασκεί ελέγχους στη συνορεύουσα ζώνη δεν ήταν μόνο ένα βήμα προστασίας, αλλά και ένας τρόπος αντιμετώπισης παρόμοιων προκλήσεων. Αυτή η τακτική είναι ουσιαστικά μονόδρομος για τη χώρα.

Η Ελλάδα οφείλει να προλαμβάνει τυχόν παρόμοιες ενέργειες, να διαμορφώνει διπλωματικά συνεργασίες και συμφωνίες τέτοιες που θα «κόβουν» ανάλογες ενέργειες χωρίς να ρίχνουν λάδι στη φωτιά σε ισορροπίες που έτσι κι αλλιώς είναι εύθραυστες. Απαιτείται συστηματική διπλωματική δουλειά, χωρίς χρόνο για χάσιμο και παράλληλα συνεχής εγρήγορση.