Ερωτικά κι ασύμβατα

Την εποχή των νιάτων μου, σε εμάς τα κορίτσια δεν άρεσαν τα «καλά παιδιά». Τους λέγαμε «φλούφληδες», «μπούληδες», «φλωράκια», «παιδιά της μαμάς». Βέβαια, δεν νομίζω ότι ξέραμε τι ακριβώς εννοούσαμε όταν λέγαμε «καλά παιδιά». Μάλλον αυτά που δεν ξέφευγαν από τις νόρμες του καθωσπρεπισμού. Που ήταν ευπρεπή, ευγενή, συστήνονταν στους γονείς μας όταν τηλεφωνούσαν στο σπίτι. Ποιοι μας άρεσαν; Οι τζόρες, τα μαγκάκια, αυτοί που δεν σήκωναν και πολλά. Να το πω αλλιώς; Αυτοί που δεν ήταν αναμενόμενοι, που δεν μας έκαναν να βαριόμαστε. Με τους άλλους πλήτταμε. Κι αν κοιτάξει κάποιος τα πρότυπα της δεκαετίας του 1980, αυτό ήταν και το μοντέλο της εποχής. Για παράδειγμα, ο κιθαρίστας – πρωταγωνιστής στο κλιπ του «La isla Bonita» της Μαντόνα. Μουντρούχος, άγριος και σέξι.

Δεν αποτελέσαμε βέβαια εξαίρεση στην παγκόσμια ιστορία της ερωτικής έλξης. Και για να πάμε κατευθείαν στις ακραίες περιπτώσεις, είναι πολλά τα παραδείγματα γυναικών που, γνωρίζοντας το «παλμαρέ» τους, ερωτεύτηκαν δολοφόνους και βιαστές – είναι γνωστό ότι ο Μπάμπης Αναγνωστόπουλος λαμβάνει με τις σακούλες τα ερωτικά γράμματα στη φυλακή. Αλλες μένουν στα γράμματα, κάποιες προχωράνε και παραπέρα. Θυμίζω, από τη δεκαετία του 1990, την πανέμορφη ψυχίατρο του Κορυδαλλού που ερωτεύτηκε βαρυποινίτη, τον βοήθησε να δραπετεύσει, διέφυγε μαζί του και, μετά από λίγους μήνες, βρέθηκε νεκρή στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου στην Κολομβία. Πρόκειται, ας πούμε, για ένα είδος «ερωτικού εξωτισμού» που, στην αρχή, στρογγυλεύει τις γωνίες, «σεξουαλικοποιεί» την αγριάδα, προκαλεί συνειρμούς και προσθέτει βαθμούς γοητείας στο αντικείμενο του πόθου. Φαντασιώσεις με υλικά δανεισμένα από μυθιστορήματα και κινηματογραφικά σενάρια δηλαδή.

Οι σχέσεις όμως δεν έχουν μόνο αρχή, έχουν και συνέχεια. Και τη μαγεία ακολουθεί η απομάγευση. Ακόμη και σε αυτή τη φάση ωστόσο, οι περισσότερες γυναίκες – νομίζω και οι άνδρες και σε όλες τις παραλλαγές των σχέσεων – νομίζουμε ότι θα τον αλλάξουμε τον άλλον, θα τον ισιώσουμε. Ή θα αλλάξει από μόνος του γιατί μας αγαπάει. Ετσι μας λέει ακόμη και όταν η αγριάδα του ξεσπάει επάνω μας. Εδώ είμαστε. Εδώ είναι η κόκκινη γραμμή μετά την οποία ο «ερωτικός εξωτισμός» δεν είναι ούτε εξωτικός ούτε ερωτικός. Είναι μια κακοποιητική σχέση. Μία δραματική διαδρομή με σπασμένα φρένα που, αναπόφευκτα, θα καταλήξει σε τρακάρισμα. Πολύ συχνά θανατηφόρο.

Ακούω την ιστορία της εγκύου που δολοφονήθηκε στη Θεσσαλονίκη από τον σύντροφό της. Για τον σύντροφο της άλλης γυναίκας που ξυλοκόπησε το τετράχρονο παιδί της το οποίο χαροπαλεύει τώρα στο νοσοκομείο. «Μα καλά» αναρωτιόμαστε «δεν ήξερε για τις προηγούμενες καταδίκες εις βάρος του; Οτι είχε κακοποιήσει επανειλημμένα ακόμη και την αδελφή του; Και η άλλη η δύστυχη; Δεν ήταν η πρώτη φορά που χτυπούσε έτσι το παιδί της; Γιατί δεν έφευγε;». Πόσο εύκολο να το λέμε, πόσο δύσκολο να γίνει. Ειδικά όταν δεν συνειδητοποιούμε πως βασική προϋπόθεση της αγάπης είναι η συμβατότητα όσο ξενέρωτο κι αν ακούγεται αυτό σε μία ερωτική σχέση. Οτι ο έρωτας δεν είναι μόνο επιθυμία, είναι και νοιάξιμο. Δεν είναι αντάρα, είναι γαλήνη.