Ο συνήγορος του αναγνώστη

Τον έντονο προβληματισμό του μοιράστηκε μαζί μας ο αναγνώστης μας Ν.Β. για τη δημοσιογραφική κάλυψη και την αρθρογραφία των «ΝΕΩΝ» για το θέμα της επέκτασης του δικαιώματος του γάμου και της τεκνοθεσίας στα ΛΟΑΤΚΙ ζευγάρια, θεωρώντας, όπως μας τόνισε, ότι δεν είναι ζήτημα που αφορά την πλειοψηφία της κοινωνίας και δεν δικαιολογεί «τόση ενασχόληση».

Κατ’ αρχάς να τον ευχαριστήσουμε που μας δίνει την ευκαιρία να απαντήσουμε σε όσους αναγνώστες μας έχουν παρόμοιους προβληματισμούς.

Ξεκινώντας αποδεχόμενοι (αν και δεν υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία, χάριν συζητήσεως) ότι πιθανόν να μην αφορά το θέμα την πλειοψηφία των πολιτών.

Ο ρόλος όμως των ΜΜΕ δεν είναι να ασχολούνται μονάχα με ό,τι απασχολεί τους περισσότερους. Αντιθέτως, θα μπορούσε κανείς να επιχειρηματολογήσει πως η δημοσιογραφία οφείλει να αναδεικνύει και το αθέατο, αυτό που διαφεύγει από τις παραστάσεις της πλειοψηφίας, ή αυτό που, εν πάση περιπτώσει, προτιμούν ίσως κάποιοι να αγνοούν. Και ότι έχοντας την ευθύνη της διατύπωσης δημόσιου λόγου, ο δημοσιογράφος δίνει βήμα και σε αυτούς που δεν το έχουν, σε αυτούς που μειοψηφούν σε σχέση με τις νόρμες και τα δεδομένα. Σε έναν κόσμο που εξελίσσεται είναι, άλλωστε, υποχρέωση της ενημέρωσης να κάνει αυτό ακριβώς που λέει το όνομά της, να ενημερώνει. Και εφόσον το θέμα αφορά συμπολίτες μας και εφόσον η κυβέρνηση το έβαλε στη δημόσια «αρένα», δεν θα μπορούσαμε παρά να ανταποκριθούμε στον ρόλο που μας αναλογεί.

Πιθανόν, βέβαια, ο προβληματισμός να οφείλεται στο ότι η αρθρογραφία των «ΝΕΩΝ» μαρτυρά ότι οι συνεργάτες μας, παρά τις αλλιώτικες ιδεολογικές αποχρώσεις, διατυπώσεις και προτεραιότητές τους, μοιράζονται εν πολλοίς τη γενική θέση αρχής υπέρ της επέκτασης των δικαιωμάτων των συμπολιτών μας. Η λέξη-κλειδί εδώ είναι η «αρχή» καθώς τα θέματα που αφορούν τη δημοκρατία και τις ελευθερίες άπτονται των αρχών του καθενός. Εκφράζουν, λοιπόν, την οπτική τους ελεύθερα, όπως κάνουν πάντοτε και για κάθε θέμα με το οποίο καταπιάνονται. Είναι δεδομένος, ωστόσο, ο σεβασμός μας στις διαφορετικές απόψεις τις οποίες καταγράφουμε ως οφείλουμε. Διατηρώντας μονάχα το δικαίωμα να εξαιρούμε από την κάλυψή μας τον κακοποιητικό λόγο που δεν μας ταιριάζει και δεν προσφέρει στη συζήτηση.