Τζέιμς Μποντ εναντίον Ντιέγκο Μαραντόνα

Πόση ανοησία χωρά τούτος ο κόσμος; Μπορεί ο άνθρωπος να φυλακίσει τον αέρα; Η απάντηση προφανής. Γιατί όμως προσπαθεί να προσαρμόσει το παρελθόν στα σύγχρονα δεδομένα, να δικαιολογήσει πράξεις και λόγια μιας άλλης εποχής και να απολογηθεί στις νεότερες γενιές, όταν είναι προφανές –παρά τις αντιρρήσεις – ότι η ιστορία δεν ξαναγράφεται.

Το Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου προειδοποιεί τους θεατές των ταινιών του Τζέιμς Μποντ,  «Χρυσοδάκτυλος» και «Ζεις μονάχα δύο φορές» πως το περιεχόμενό τους, η γλώσσα και οι εικόνες θα μπορούσαν σήμερα να προκαλέσουν προσβολή. Ακόμα και ο φλεγματικός βρετανικός Τύπος χαρακτήρισε «παράλογη» την απόφαση. Για την ταινία «Ζεις μονάχα δύο φορές» το Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου προειδοποιεί πως περιέχει «ξεπερασμένα φυλετικά στερεότυπα» επειδή ο Τζέιμς Μποντ υποβάλλεται σε αισθητική επέμβαση για να μοιάζει με Ιάπωνα.

Πολλοί σινεφίλ εξέφρασαν τη δυσαρέσκειά τους μέσω του X, ενώ κάποιοι σημείωσαν πως έχουν βαρεθεί την κουλτούρα του woke και την υποκρισία καθώς στις ειδήσεις μεταδίδονται πολύ χειρότερα πράγματα.

Για φανταστείτε ο καταχρηστικός δικαιωματισμός να φτάσει κάποια στιγμή στο ποδόσφαιρο με το ερώτημα «ποια θα ήταν η εξέλιξη του αγώνα αν υπήρχε το VAR»;

Να βλέπουμε για παράδειγμα την ανασκόπηση του Μουντιάλ του 1986 και στο παιχνίδι της Αργεντινής με την Αγγλία να είναι τοποθετημένη προειδοποίηση πως το πρώτο γκολ του Μαραντόνα με το «Χέρι του Θεού» έπρεπε να ακυρωθεί και ως εκ τούτου η Μπιανκοσελέστε δεν είναι παγκόσμια πρωταθλήτρια.

Ή να τοποθετηθεί η προειδοποίηση «απομακρύνετε τα παιδιά από την οθόνη» στον ημιτελικό του Μουντιάλ του 1982 ανάμεσα στη Δ. Γερμανία και τη Γαλλία για τη δολοφονική έξοδο του Χάραλντ Σουμάχερ στον Μπατιστόν που τον έστειλε στο νοσοκομείο αλλά ο γερμανός τερματοφύλακας έμεινε ατιμώρητος.

Σίγουρα οι Αγγλοι δεν θα έλεγαν κουβέντα για τον τελικό του 1966 και το αμφιλεγόμενο γκολ του Τζεφ Χαρστ που όσο το βλέπεις τόσο πείθεσαι πως η μπάλα δεν πέρασε ποτέ τη γραμμή της γερμανικής εστίας.

Η εξέλιξη του κόσμου στηρίζεται στο παρελθόν και την αμφισβήτησή του. «Διορθώνοντάς» το είναι σαν να αφήνεις μετέωρο το μέλλον.