Η πολιτική του μέσου όρου

Στην κυβέρνηση έχουν αναγάγει σε επικοινωνιακή επιστήμη το γνωμικό «των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν». Ενώ οι αυτοδιοικητικές εκλογές έστειλαν ηχηρό μήνυμα ότι δεν μπορούν πια να πορεύονται «εν ου παικτοίς», σπεύδουν να προλάβουν τις εξελίξεις. Προεξοφλούν ότι είναι φυσικό η ΝΔ στις ευρωεκλογές να έχει μικρότερο ποσοστό αφού διαχέεται η ψήφος, όμως δεν έχει αντιπολίτευση που είναι ανύπαρκτη. Επιστρατεύουν τις αργές μετατοπίσεις των δημοσκοπήσεων, αλλά υποβαθμίζουν τις αρνητικές για την κυβέρνηση γνώμες που έχουν πλειοψηφικά νούμερα. Παραχωρούν με γενναιοδωρία τη δεύτερη θέση στο ΠΑΣΟΚ, αλλά υπογραμμίζουν την αργή του άνοδο. Υποβαθμίζουν τις πραγματικές αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της ΝΔ σε κρίσιμα ζητήματα για τον κοινωνικό και θεσμικό εκσυγχρονισμό της χώρας, ζητήματα που λειτουργούν ως θρυαλλίδα. Με αποκορύφωμα την απαράδεκτη και επικίνδυνη άποψη για τις συνθήκες που καθορίζουν τα απαραβίαστα σύνορα της χώρας.

Προβάλλουν τον μεταρρυθμιστικό οίστρο της νέας περιόδου που τώρα είναι αναγκαίος όσο ποτέ και ανάγουν τα πανεπιστήμια στο μείζον πρόβλημα, ζήτημα που είναι ασφαλώς σημαντικό, και παίζουν «καντρίλιες» με τα ομόφυλα ζευγάρια και την τεκνοθεσία χωρίς τόλμη να «σπάσουν αβγά». Εχει την ψευδαίσθηση ο Πρωθυπουργός ότι ακολουθώντας την πολιτική του μέσου όρου θα διατηρεί στο διηνεκές την ηγεμονία του, έστω κι αν αρέσκεται να τη βαφτίζει «πολυδιάστατο εκσυγχρονισμό». Και εσχάτως ένας ανασχηματισμός αναπαλαίωσης που προκαλεί θυμηδία όχι για τα πρόσωπα αλλά για τη λογική του.

Αλήθεια, ποιες μεταρρυθμίσεις από τις αναγκαίες για να αντιμετωπιστούν τα διαρθρωτικά προβλήματα της χώρας έχουν συντελεστεί; Στο παραγωγικό σύστημα και τον τύπο της ανάπτυξης όπου θριαμβεύουν το Αirbnb και ο μαζικός αφελληνισμός της παραγωγής και των υποδομών; Στην ανάγκη ριζικής αλλαγής στο κράτος, όπου ο επιτελικός του χαρακτήρας κατέρρευσε στις φωτιές, στις πλημμύρες, στην κακοδιοίκηση; Στην τόσο αναγκαία θεσμική ανασυγκρότηση της δημοκρατίας, όπου ο συγκεντρωτισμός της εκτελεστικής εξουσίας καταπίνει κάθε αυτονομία των θεσμών και ανεξαρτησία των εξουσιών; Καλή είναι η επιστολική ψήφος και το άρθρο 16, αν και είναι ζητούμενο ο τρόπος εφαρμογής τους, όμως άλλα μείζονα κρίνουν την πορεία της χώρας, για να μην αναφερθούμε στη βία, την ανασφάλεια και τα αδύναμα έως αστεία μέτρα που κάθε τόσο ανακοινώνονται, καθιστώντας αβίωτη την καθημερινότητα του πολίτη. Πιστεύει έστω και ένας ότι θα τα αντιμετωπίσει η «διορθωτική παρέμβαση»;

Και ενώ συμβαίνουν αυτά, εγκαλούν συνεχώς το ΠΑΣΟΚ και τον πρόεδρό του για «ανύπαρκτες θέσεις και γενικόλογες διακηρύξεις». Κι ας έχουν καταθέσει δεκάδες σχέδια νόμου εναλλακτικής πολιτικής, που η κυβέρνηση τα ρίχνει στο καλάθι των αχρήστων. Κι ας έχουν προβάλει πριν από όλους προγραμματικές θέσεις για την ακρίβεια, τους μισθούς, την ενέργεια, τη στέγη, το ΕΣΥ, τις συντάξεις, που θωρακίζουν θεσμικά τη ζωή των πολιτών και το αίσθημα ευθύνης και κοινωνικής δικαιοσύνης. Και δεν επαφίενται στην κυβερνητική φιλανθρωπία της επιλεκτικής και βαθιά ταξικής πολιτικής.

Οι μήνες που ακολουθούν μέχρι τις εκλογές είναι κρίσιμοι και καθοριστικοί για τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις. Στο ΠΑΣΟΚ είναι η πρωτοβουλία να αμφισβητήσει έμπρακτα την αδιατάρακτη ηγεμονία της συντηρητικής παράταξης και να διαμορφώσει τον εναλλακτικό εν δυνάμει κυβερνητικό πόλο που θα φέρει ξανά ισορροπία στο πολιτικό σύστημα. Στο ΠΑΣΟΚ είναι η ευθύνη αυτή η πρωτοβουλία να αγκαλιάσει τη μέγιστη δυνατή λαϊκή συσπείρωση και να ενώσει τις πραγματικά προοδευτικές δυνάμεις ώστε μετά τις ευρωεκλογές να καταστούν πλειοψηφικό ρεύμα. Χωρίς ακραίους ηγεμονισμούς, χωρίς κοντόθωρες λογικές, χωρίς αμφιταλαντεύσεις, με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, η νίκη τον Ιούνιο δεν είναι μόνο δεδομένη αλλά θα είναι και μεγάλη.