Οι παλιοί φίλοι στη Σπάρτη

Τον περασμένο Ιούνιο, επέστρεψα στη (σύγχρονη) Σπάρτη. Δεν ήταν μια συναισθηματική περιπλάνηση, αλλά ένα επαγγελματικό ταξίδι: μετείχα σε ένα συνέδριο με την ευγενική χορηγία του Κέντρου Σπαρτιατικών και Πελοποννησιακών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Νότιγχαμ και της (Λάκαινας) διευθύντριάς του δρος Χρυσάνθης Γάλλου.

Το συνέδριο ήταν καλό, αλλά αυτό που θα μείνει χαραγμένο στη μνήμη μου είναι οι παλιοί φίλοι με τους οποίους ξαναβρέθηκα για ένα υπέροχο γεύμα στο Παρόρι, κοντά στον Μυστρά, αλλά και το – σήμερα – πολύ όμορφο ξενοδοχείο «Cecil». Εκεί έμεινα για πρώτη φορά ως μεταπτυχιακός φοιτητής το 1970. Τότε δεν υπήρχε τρεχούμενο νερό στο – ναι, άκρως σπαρτιάτικο – δωμάτιό μου, ούτε καν τουαλέτα με καζανάκι σε ολόκληρο το ξενοδοχείο. Την ίδια περίπου περίοδο έμεινα στο πανδοχείο «Λακωνία», όπου βίωσα τη μοναδική σεισμική δόνηση της ζωής μου: το κτίριο σειόταν συθέμελα κι εγώ ένιωθα σαν να στεκόμουν επάνω σε ένα κρεβάτι από ζελέ!

Τον Ιούνιο, δήμαρχος Σπάρτης ήταν ο Πέτρος Δούκας, ο οποίος αργότερα καταψηφίστηκε δημοκρατικά, κατόπιν ατομικής μυστικής ψηφοφορίας – κάτι που οι αρχαίοι Σπαρτιάτες θα θεωρούσαν περίεργο, δεδομένου ότι ψήφιζαν φανερά και διά βοής. Η δημοκρατία αφορούσε μόνο τους μισητούς Αθηναίους.

Ο Πολ Κάρτλετζ είναι ομότιμος καθηγητής Ελληνικού Πολιτισμού στο Κέιμπριτζ, επίτιμος δημότης Σπαρτιατών