Ενα κυκλαδικό ειδώλιο

Φέτος, πέρασα πολλές ώρες έχοντας στο μυαλό μου ένα μικροσκοπικό, υπέροχο άγαλμα: ένα κυκλαδικό ειδώλιο. Βρισκόταν καθισμένο στο γραφείο μου επί μήνες (φυσικά, πρόκειται για αντίγραφο) και με ενέπνευσε να γράψω μια ιστορία για την απαγωγή του: «Το Ειδώλιο» (εκδόσεις Ψυχογιός). Αφηγήθηκα τη μοίρα αυτού του μικρού γλυπτού για να βοηθήσω ένα νέο κοινό να κατανοήσει γιατί η κλοπή αρχαίων τεχνουργημάτων συνιστά έγκλημα κατά της χώρας-θύματος. Αν και το μυθιστόρημα διαδραματίζεται κατά κύριο λόγο στην Αθήνα, ο Ελγιν παραμονεύει διαρκώς στο βάθος της πλοκής, όπως και οι γκρίζες, χωρίς παράθυρα αίθουσες του Βρετανικού Μουσείου.

Οταν, τον Αύγουστο, το Μουσείο αποκάλυψε ότι ένας μεγάλος αριθμός αντικειμένων είχε «εξαφανιστεί» μυστηριωδώς και ότι ύποπτος είναι ένας από τους εφόρους των ελληνικών συλλογών, ο πολυκαιρισμένος ισχυρισμός του ότι μπορεί να φροντίζει καλύτερα τα Γλυπτά του Παρθενώνα άρχισε να μοιάζει κούφιος. Λίγους μήνες αργότερα, η αιφνίδια απόφαση του Ρίσι Σούνακ να ματαιώσει το ραντεβού του με τον Κυριάκο Μητσοτάκη έφερε τα Γλυπτά στα πρωτοσέλιδα όλων των εφημερίδων, ωφελώντας την εκστρατεία για τον επαναπατρισμό τους. Στην πραγματικότητα, όπως και στη μυθοπλασία, συμβαίνουν απροσδόκητες ανατροπές. Είμαι πιο αισιόδοξη από ποτέ ότι θα υπάρξει χάπι εντ.

Η Βικτόρια Χίσλοπ είναι συγγραφέας.