Η χρονιά της απόλυτης στασιμότητας

Κοιτάζοντας τον χρόνο που φεύγει διαπιστώνω ότι στα αθλητικά μας υπήρξε μέσα στο 2023 μια παράξενη στασιμότητα. Εννοώ ότι οι συνήθως ύποπτοι που κρατάνε τη σημαία του ελληνικού αθλητισμού ψηλά ευτυχώς συνέχισαν να το κάνουν. Το βλέπει κανείς αυτό αν ρίξει μια ματιά στα βραβεία των αθλητικών συντακτών που όσο κι αν είναι αντιπαθείς σε πολλούς παρακολουθούν επαγγελματικά πολύ στενά τα αθλητικά μας. Στη σχετική ψηφοφορία του ΠΣΑΤ είχαμε φέτος κάτι αληθινά σπάνιο: τα βραβεία του αθλητή της χρονιάς, της αθλήτριας της χρονιάς και του προπονητή της χρονιάς τα κέρδισαν οι ίδιοι που είχαν κερδίσει κι έναν χρόνο πριν! Αθλητής της χρονιάς ψηφίστηκε ο άλτης Μίλτος Τεντόγλου. Αθλήτρια, η πρωταθλήτριά μας στο βάδην Αντιγόνη Ντρισμπιώτη. Και προπονητής, το μεγάλο αφεντικό της εθνικής ομάδας Υδατοσφαίρισης Ανδρών, δηλαδή ο Θοδωρής Βλάχος.

Σερί

Οι τρεις υπερψηφίστηκαν και ήταν από τις περιπτώσεις που η ψηφοφορία δεν χρειαζόταν καν να οργανωθεί: κανείς δεν ήταν δυνατόν να συγκριθεί μαζί τους για όσα έκανε μέσα στο 2023. Ο Μίλτος Τεντόγλου, με το χρυσό μετάλλιο στο μήκος που κατέκτησε τον Αύγουστο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, αναδείχθηκε σε έναν από τους μεγάλους πρωταγωνιστές της διοργάνωσης, καθώς είναι ο μόνος αθλητής του μήκους στον καιρό μας που έχει κατακτήσει χρυσό μετάλλιο σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις. Η Αντιγόνη Ντρισμπιώτη κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου στα 35 χλμ. βάδην, μέσα στο 2023 κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ με επίδοση 1:28:12 σε αγώνα 20 χλμ. βάδην στη Μελβούρνη πιάνοντας το όριο για την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες που θα γίνουν στο Παρίσι και επιπλέον κατέκτησε και το χρυσό μετάλλιο στα 20 χλμ. του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ομάδων βάδην, κάνοντας μάλιστα την τρίτη καλύτερη επίδοση της καριέρας της. Οσο για τον Θοδωρή Βλάχο η βράβευσή του ήταν υποχρεωτική καθώς οδήγησε την εθνική ομάδα πόλο των Ανδρών στην κατάκτηση του ασημένιου μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, ενώ συγκίνησε το πανελλήνιο μετά τον χαμένο τελικό (14-13 στα πέναλτι από την Ουγγαρία) όταν φανερά συγκινημένος και απογοητευμένος, ζήτησε συγγνώμη από τον κόσμο για την απόφασή του να πάρει τάιμ άουτ 37” πριν από το τέλος με το σκορ στο 10-10 και την Ελλάδα να έχει παίκτη παραπάνω και δυνατότητα για κόντρα επίθεση. Η εθνική του ομάδα ψηφίστηκε ως η κορυφαία για τρίτη σερί χρονιά.

Προσπαθούν

Και η Εθνική του πόλο, και ο προπονητής της και φυσικά ο Τεντόγλου και η Ντρισμπιώτη δεν είναι εκπρόσωποι της στασιμότητας του αθλητισμού μας. Είναι φωτεινές και υπέροχες εξαιρέσεις. Ο προβληματισμός μου είναι τι ακριβώς υπάρχει πίσω από αυτούς. Στα ομαδικά αθλήματα είναι λίγα αυτά που μπορεί κανείς να επισημάνει. Η χρονιά που έφυγε είχε μάλλον ανολοκλήρωτες ιστορίες. Η Εθνική Ποδοσφαίρου του Γκουστάβο Πογέτ δεν ολοκλήρωσε την προσπάθειά της να φτάσει στα τελικά του Euro της Γερμανίας και πρέπει να περιμένει τα μπαράζ του Μαρτίου. Ο Ολυμπιακός στην μπασκετική Ευρωλίγκα έχασε τον τελικό από τη Ρεάλ Μαδρίτης έπειτα από μια τιτάνια προσπάθεια – τουλάχιστον η ομάδα του Πειραιά κέρδισε ένα ακόμα ευρωπαϊκό τρόπαιο στο βόλεϊ, όχι δυστυχώς το μεγαλύτερο. Η Εθνική Γυναικών στο πόλο έκανε αξιοσημείωτα πράγματα στο Παγκόσμιο, αλλά και βηματάκια προς τα πίσω σε σύγκριση με πρόσφατες μεγάλες επιτυχίες της. Δυστυχώς μεγάλη ήταν η αποτυχία της Εθνικής Μπάσκετ στο δικό της Μουντιάλ: χωρίς τον Γιάννη Αντετοκούνμπο τα περιθώρια διάκρισής της είναι μικρά. Και πίσω όμως από τον Τεντόγλου και την Ντρισμπιώτη ξεχώρισαν απλά κάποιοι άλλοι συνήθεις ύποπτοι που ευτυχώς υπάρχουν. Ο Λευτέρης Πετρούνιας συγκλόνισε το πανελλήνιο με την πρόκρισή του στους Ολυμπιακούς. Η Αννα Κορακάκη είναι στη σκοποβολή μια σταθερότατη πρωταγωνίστρια. H Αννα Ντουντουνάκη στην κολύμβηση εξακολουθεί να δίνει τις μάχες της. Η Μαρία Σάκκαρη όπως κι ο Στέφανος Τσιτσιπάς εξακολουθούν να γυρίζουν τον κόσμο γνωρίζοντας χαρές και ήττες στα γήπεδα του τένις: η χρονιά τους θα μπορούσε να είναι και καλύτερη. Αλλά αυτό ισχύει για τους πιο πολλούς έλληνες αθλητές: προσπαθούν – είναι αλήθεια πολύ – αλλά μέσα στο 2023 κανείς δεν μας ξάφνιασε.

Προσδοκίες

Το 2024 που ξεκινάει είναι χρονιά μεγάλων προσδοκιών – πρώτα από όλα γιατί έχει και Ολυμπιακούς Αγώνες. Οι καλοί μας αθλητές προγραμματίζουν να βρουν τη φόρμα τους, πρώτα για να φτάσουν σε αυτούς πιάνοντας τα πάντα απαιτητικά όρια και μετά για να διακριθούν. Ας ελπίσουμε του χρόνου ο Τεντόγλου, η Ντρισμπιώτη και η εθνική ομάδα πόλο να βρουν ανταγωνιστές στην ετήσια ανασκόπησή μας. Εκτός από τους αθλητές, φιλόδοξους αλλά λογικούς και όχι υπερβολικούς στόχους έχουν και κάποιες ομάδες: η Εθνική μας στο ποδόσφαιρο θέλει να αποκλείσει τους Γεωργιανούς κι όποια άλλη ομάδα προκύψει στη συνέχεια και να πάει στη Γερμανία και η Εθνική του μπάσκετ θέλει να προκριθεί για το Παρίσι κερδίζοντας ένα προολυμπιακό τουρνουά που η ελληνική ομοσπονδία μπάσκετ διοργανώνει. Αν έρθει ο Γιάννης γίνεται. Αν όχι, θα το περιμένουμε μιλώντας για υπερβάσεις.

Αξίες

Από τα χαρακτηριστικά της χρονιάς και το γεγονός ότι εξαιτίας της κυβερνητικής φοβίας δεν αντιμετωπίστηκαν τα κακώς κείμενα που ταλαιπωρούν τον αθλητισμό μας. Ισως έφταιγαν οι απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις κι ο φόβος του πολιτικού κόστους, ίσως απλά η κυβέρνηση δεν ξέρει πώς να αντιμετωπίσει το ζήτημα. Οπως και να έχει το 2023 φεύγει κι αφήνει πίσω του την πικρή βεβαιότητα ότι η ανικανότητα στην αντιμετώπιση της οπαδικής βίας ξεπερνά κι αυτή που έχει να κάνει με την ανικανότητα στην αντιμετώπιση της διαφθοράς. Τον Αύγουστο, εξαιτίας της εγκληματικής αμέλειας των υπευθύνων του ελληνικού κράτους που επέτρεψαν σε έναν στρατό από κροάτες χούλιγκαν να διασχίσουν τη χώρα και να προκαλέσουν αιματηρά επεισόδια στη Νέα Φιλαδέλφεια, έχασε τη ζωή του ο 29χρονος Μιχάλης Κατσουρής – ο δολοφόνος του οποίου παραμένει ασύλληπτος. Ακολούθησε πριν από λίγες μέρες ο θάνατος του αστυνομικού Γιώργου Λυγγερίδη που είχε χτυπηθεί με φωτοβολίδα σε επεισόδια στον Ρέντη. Μέσα στη χρονιά η δίκη των δολοφόνων του Αλκη Καμπανού τράβηξε την προσοχή του κόσμου ως κοινωνικό γεγονός: η απόφαση που βγήκε αποδίδει μια κάποια δικαιοσύνη, αλλά πολύ φοβάμαι πως όλη αυτή η απολύτως δραματική διαδικασία δεν δίδαξε στους κυβερνώντες το παραμικρό. Στα πρόσωπα της χρονιάς του ελληνικού αθλητισμού θα έβαζα τη μάνα και τον πατέρα του Αλκη. Πρεσβεύουν αξίες.