Η κλεψύδρα {CR}έχει γυρίσει

Πάρε βαθιά ανάσα, η κλεψύδρα έχει γυρίσει, ο χρόνος φτάνει στο τέλος. Είναι οι μέρες των απολογισμών, των σχεδίων, των ονείρων, της γλυκιάς μελαγχολίας. Για όσα έφυγαν, για όσα δεν ήρθαν. Είναι η στιγμή των υποσχέσεων. Για όλα όσα προσδοκάς να έρθουν. Κλείνεις τα μάτια για να συγκεντρωθείς, προσπαθείς να δεις σε fast forward όλα όσα συνέβησαν μέσα στη χρονιά. Ξεκινάς την αναπόληση με μήνες, διακόπτεις, όχι, όχι, πάλι από την αρχή. Δεν πρέπει να ξεχάσεις κάτι, δεν θέλεις να αφήσεις πίσω τίποτα. Περίπου ό,τι κάνεις και στη ζωή. Οσα θυμάσαι δεν θα τα χάσεις ποτέ. Το μόνιμο άγχος της απώλειας.

Ευτυχισμένες στιγμές, δυνατές εκπλήξεις, ευγνωμοσύνη, ατελείωτες νύχτες, μικρά και μεγαλύτερα δράματα, γέλια ή μάλλον πολλά γέλια, δάκρυα. Πολλά δάκρυα. Ολα μαζί με εκείνους που άλλαξαν τις μέρες σου. Πλάι σου, πάντα εκεί, χωρίς να το ζητήσεις. Που μπήκαν με φόρα στη ζωή σου και σε βοήθησαν να βγάζεις τις νύχτες και μια δύσκολη χρονιά.

Την πιο δύσκολη. Παντοτινές οφειλές κι ας μην τους το είπες ποτέ. Μάλλον το ξέρουν. Ισως από τον τόνο της φωνής σου στο τηλέφωνο: «Θέλω οπωσδήποτε να σε δω πριν τελειώσει το 2023». Μια αδιόρατη παράκληση, έχεις μάθει πια ότι δεν πειράζει αν δείξεις ευάλωτη. Μόνο για όσους ξέρεις πως θα καταλάβουν. Τι άλλο έμαθες αυτή τη χρονιά; Να διαλέγεις μάχες. Δεν μπορείς να είσαι συνέχεια σε πόλεμο. Σ’ το έλεγε, όμως τώρα πια το καταλαβαίνεις. Ισως η πιο δύσκολη επιλογή. Υπομονή, συγκατάβαση και μια βαθιά εντυπωμένη πλέον πεποίθηση πως όλα ξεπερνιούνται. Ακόμα κι αν το έμαθες the hard way. Μικρές καταστροφές επιστρέφουν στις πραγματικές τους διαστάσεις και αυτό από μόνο του είναι μια νίκη. Αφού έτσι τίποτα πια δεν σε τρομάζει.

Ισως μόνο αυτή η διαπίστωση.  Διακοπή για το στόλισμα του χριστουγεννιάτικου δέντρου στο σπίτι. Μόνο για όσους θέλεις εσύ να το δουν. Το στέλνεις σε αυστηρά επιλεγμένα προσωπικά μηνύματα στο What’s app, δεν το ποστάρεις ποτέ. Αρνείσαι πεισματικά τη διαφήμιση προσωπικής ευτυχίας, της ιλουστρασιόν τελειότητας, του υπερθετικού βαθμού. Των καταπιεστικών συγκρίσεων που θα κάνουν όσοι το δουν. Στο δικό σου έργο πρωταγωνιστούν μόνο οι δικοί σου άνθρωποι και δεν έχει χρυσόσκονη.

Λίγο πριν από τα επόμενα επεισόδια, λίγο πριν από τη νέα χρονιά. Σχέδια, όνειρα, υποσχέσεις στην παιδική σου φίλη πως φέτος θα είναι αλλιώς, αγωνία να τα ζήσεις όλα, φόβος να μην γίνεις κομπάρσος στη ζωή όσων αγαπάς. Στην ίδια σου τη ζωή. «Ναι, αλλά μου είχες πει το καλοκαίρι πως φέτος θα βάλουμε γκολ και είμαστε ακόμα στο 0-0». «Τουλάχιστον δεν φάγαμε» λέει καθησυχαστικά, γνωρίζοντας πως αυτό θέλεις στην πραγματικότητα να ακούσεις.

Νέες γνωριμίες λίγους μήνες πριν τελειώσει η χρονιά που φέρνουν την ανατροπή στο σενάριο. Χαίρεσαι που ακόμα μπορείς να εμπιστευτείς σαν την πρώτη φορά. Ισως τελευταία. «Θα δούμε μαζί το “Love actually” πριν τελειώσει ο χρόνος; Το έχει το Netflix και είναι η πιο χριστουγεννιάτικη ταινία που έχεις δει». Αποφεύγεις το «ρομαντική», έχεις μάθει πως πρέπει να δείχνεις δυνατή. Για τις νέες μάχες. Αλλά το συμφωνήσαμε. Μόνο για όσες αξίζουν. Να είναι αυτό το στοίχημα του 2024; Και σ’ το υπόσχομαι… θα κερδίσουμε!