«Η Μαρία Λαϊνά δεν έγραψε ποτέ “ποίημα συναίνεσης”»

«Το τίποτα είναι ο αιώνιος τόπος της εξορίας μας: της εξορίας από τον τόπο». Με αυτή τη φράση του Edmond Jabès, αποχαιρετώ τη Μαρία Λαϊνά, εξόριστη του τόπου της οικειοθελώς, παρά το ότι ο τόπος την προσεταιρίστηκε χωρίς να το θέλει. Δεν έγραψε ποτέ «ποίημα συναίνεσης», συμφιλίωσε τον γύρο του θανάτου με τον μοτοσικλετιστή και τη βαρύτητα, κατάλαβε πως η ποίηση δεν είναι μόνο ενόρμηση θηρίου αλλά και δυναμική εννοιών, έμαθε από τα βιβλία πως ο κολοφώνας τους συνοψίζει την ύλη στο πιεστήριο του χρόνου.

Πήγε να σβήσει τα ίχνη της αλλά ο τρόπος ήταν ο εαυτός της, κι «έβγαλε τη λάσπη απ’ τα παπούτσια της», όπως μας λέει.

Ο,τι της έμεινε ήταν η σκόνη.

Τώρα, ελευθερη βαρών, αφήνει επάνω μας ένα αποτύπωμα νευρώνων.

«Το μέτρο μας, από εκείνη ως εμάς, δεν ισχύει πια: σα να το σπάζαμε στο γόνατο, όπως μία λάμα», της λέει ο Jaccottet που αγάπησε.