Εθνικός συναγερμός!

Η απεικόνιση από τον «Economist» μιας οικονομίας που ανθεί και η παντοκρατορία της ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη, που συνεχίζει να καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις, περιγράφουν μια χώρα σε πορεία σταθερότητας. Ομως από την εικόνα αυτή κάτι λείπει.

Λείπει το αντίπαλον δέος στον Μητσοτάκη. Ο χώρος που θα τον αντιπολιτευτεί. Ο Μητσοτάκης, διευρυνόμενος ουσιαστικά μέσω της τοποθέτησης στο Υπουργικό Συμβούλιο έμπειρων στελεχών με παρελθόν στο εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ, στον φιλελεύθερο χώρο και στο ευρωπαϊστικό στρατόπεδο (Χρυσοχοΐδης, Πιερρακάκης, Σκέρτσος, Μενδώνη, Φλωρίδης, Χατζηδάκης, Σκυλακάκης, Κεραμέως, Καιρίδης, Στυλιανίδης κ.ά.), αναγκάστηκε την εβδομάδα που πέρασε να κάνει κινήσεις προς την Ακροδεξιά.

Η ανταρσία Σαμαρά (και κυρίως η παράφωνη εμμονή του πρώην πρωθυπουργού να καταγραφεί η διαφωνία του, και διά της μοναδικής, δηλαδή της μοναχικής ψήφου του στο νομοσχέδιο για τη μετανάστευση – αν και, προηγουμένως, σε ένα βαθμό, είχε αναγκάσει την κυβέρνηση σε προσαρμογή), η περιπέτεια με την απόσυρση του καταγγελτικού έργου τέχνης από την έκθεσή του στο Γενικό Προξενείο της Νέας Υόρκης και κυρίως η προαναγγελία ηχηρής ακροδεξιάς καμπάνιας ενόψει της εισαγωγής στη Βουλή νομοσχεδίου για τους γάμους ομόφυλων ζευγαριών δείχνει ότι, τελικά, η ανέφελη πορεία της μεταρρυθμιστικής κυβέρνησης Μητσοτάκη δεν είναι και τόσο ανέφελη. Υπάρχει αντίπαλο δέος και, ως φαίνεται, κυοφορείται συντονισμός του – όχι μόνο στον πολυδιασπασμένο ακροδεξιό χώρο όσο και εντός της ΝΔ.

Η ΝΔ, είναι γνωστό, έχει στο εσωτερικό της διάφορους που πιστεύουν ότι το κόμμα δεν είναι του Μητσοτάκη. Αβαθείς και παλαιοκομματικοί, οπαδοί του παραδοσιακού πελατειακού κράτους, εξεγείρονται όταν βλέπουν ότι αυτοί δεν συμμετέχουν σοβαρά στη μοιρασιά της εξουσίας, νευριάζουν μάλιστα όταν βλέπουν στη μοιρασιά αυτή πρόσωπα του φιλελεύθερου χώρου που οι ίδιοι μισούν. Ο χώρος αυτός, ετερόφωτος και παρασιτικός, δεν θα έβλεπε με κακό μάτι μια δραστηριοποίηση με την παλιά εθνικόφρονα ατζέντα, που σήμερα εκφράζει ο Σαμαράς, και ευλογεί από τα παρασκήνια ο Κώστας Καραμανλής με τους δικούς του κύκλους. Εκφραση αυτού του χώρου είναι η πύκνωση της ακροδεξιάς γκρίνιας, εντός και εκτός της ΝΔ – και σε μερίδα του Τύπου όπου η αντιμητσοτακική Ακροδεξιά έχει πρόσβαση. Το τμήμα αυτό ονειρεύεται έξοδο και ένωση με Νατσιό και Βελόπουλο.

Ηδη γράφονται άρθρα που προσπαθούν να μετατρέψουν σε αίτημα συντηρητικής στροφής αυτές τις βλέψεις. Σταχυολογώ από ένα πρόσφατο: «Σήμερα, η μόνη ρεαλιστική περίπτωση να επιβιώσει η Ελλάδα ως εθνικό σύνολο, ταυτότητα, γλώσσα, σύνολο αξιών από την εξάλειψη είναι να αναλάβει ο Σαμαράς να ηγηθεί συναγερμού των υγιών πατριωτικών και δημοκρατικών δυνάμεων των εντός και εκτός ΝΔ. Είτε ανασυγκροτώντας και διευρύνοντας τη ΝΔ είτε δημιουργώντας πανστρατιά των πατριωτικών δυνάμεων εντός και εκτός ΝΔ. Ασφαλώς δίπλα του θα είναι ο Κώστας Καραμανλής, όπως δείχνουν οι σπάνιες δηλώσεις του και η πατριωτική εξωτερική του πολιτική στα χρόνια της διακυβέρνησής του. Αλλά δεν μένει πολύς χρόνος, τα χρονικά περιθώρια εξαντλούνται» (Μελέτης Μελετόπουλος, εφημ. «Εστία»).

Πατριωτικός συναγερμός με αρχηγό τον Σαμαρά, θεσμικό εγγυητή του πατριωτισμού τον Καραμανλή και με σύνθημα εμπνευσμένο από τον Χριστόδουλο: «θα μας κάνουν κιμάααα». Εμπνευσμένη στρατηγική – αλλά δεν έχει ελπίδα. Αλλωστε, τα επιχειρήματά του ήδη τα διακινεί ο Κασσελάκης, που φοβάται ότι η χώρα εκπακιστανίζεται.

Είναι κίνδυνος αυτοί για την κυβερνητική συνοχή; Το ότι είναι αστείοι, δεν σημαίνει ότι δεν έχουν μια κάποια επιρροή. Πόση, θα φανεί.