O σοβάς στο ντουβάρι

Ελάτε να κάνουμε μια υπόθεση που βρίσκεται στη σφαίρα του αδιανόητου. Είμαστε στην καρδιά της άνοιξης, λίγες εβδομάδες πριν στηθούν οι ευρωπαϊκές κάλπες. Και ο Μητσοτάκης φέρνει στη Βουλή το νομοσχέδιο για τον γάμο ομοφύλων. Τι πιστεύετε ότι θα συμβεί; Θα είναι η τέλεια καταιγίδα για τον εκλογικό σχεδιασμό της ΝΔ; Θα πρόκειται για μια κίνηση πέρα από κάθε πολιτική λογική ή για ένα σπουδαίο κόλπο; Ας πούμε ότι το κάνει. Και βγαίνει στο μπαλκόνι λέγοντας ότι οι καιροί δεν ευνοούν τις ιδεολογικές αγκυλώσεις και την προσκόλληση στο παρελθόν. Η κυβέρνηση θα συνεχίσει το μεταρρυθμιστικό της έργο υπακούοντας στα προτάγματα της εποχής. Τι θα γίνει στις κάλπες; Θα φύγει κόσμος προς τον Βελόπουλο και τον Νατσιό ή θα φουντώσει πάλι ο έρωτας με το κεντρώο ακροατήριο; Ενδεχομένως να συμβούν και τα δύο. Και ο Μητσοτάκης θα διαβεί τον δικό του Ρουβίκωνα, βαδίζοντας σε ένα πολιτικό περιβάλλον οριοθετημένο με μεγαλύτερη σαφήνεια στον χώρο του Κέντρου. Ναι, το ξέρω ότι δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Εδώ φτάσαμε να υπολογίζουμε ως σοβαρές ακόμα και τοποθετήσεις που βρίσκονται στη σφαίρα της γραφικότητας – δείτε τι έγινε με τη σημαία του Νατσιού. Σε πρώτη ματιά δείχνει, αν όχι αυτοκτονικό, τουλάχιστον πολιτικά επιζήμιο να αγνοήσεις τις οχλήσεις από τα δεξιά. Μια μετωπική σύγκρουση δεν θα έδειχνε σοφή επιλογή. Ούτως ή άλλως η ηγεμονία του Μητσοτάκη είναι αδιαμφισβήτητη, συνθήκη που του δίνει την ευχέρεια να κινηθεί με ελαφρύ βηματισμό, σχεδόν στις μύτες των ποδιών. Αυτό κάνει και τώρα. Ωστόσο υπάρχουν κάποιες στιγμές που σε κάνουν να απορείς, να σκέφτεσαι μήπως η ακροδεξιά σκιά στον τοίχο της κυβέρνησης είναι πολύ μεγαλύτερη από το μέγεθος που στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύει.

Δεν ξέρουμε, για παράδειγμα, αν η αποκαθήλωση της ροζ σημαίας από το προξενείο της Νέας Υόρκης ήταν εν γνώσει του Πρωθυπουργού ή επρόκειτο για ατομική πρωτοβουλία του υπουργού Εξωτερικών. Από το Μαξίμου διευκρινίζουν ότι δεν γνώριζε. Ομοίως δεν διευκρινίζεται αν η καθυστέρηση στη νομοθετική πρωτοβουλία για τον γάμο των ομοφύλων οφείλεται περισσότερο στην ανώριμη θέση της κοινωνίας και λιγότερο στο ενδεχόμενο εσωκομματικών αντιδράσεων. Είναι όμως βέβαιο ότι ο Πρωθυπουργός αποδίδει μεγάλη σημασία και ανησυχεί, ίσως παραπάνω από όσο πρέπει, σε όσα εξελίσσονται στα δεξιά της ΝΔ. Αλλωστε αν δεν είχε τον νου του στα δεξιά, δεν θα έπαιρνε τον Βορίδη δίπλα του. Προφανώς θέλει να το πάει σιγά σιγά, καμία αντίρρηση. Αλλωστε έχει μπροστά του και πολύ πιο σοβαρά θέματα από τον γάμο ομοφύλων. Για παράδειγμα, τα ελληνοτουρκικά. Εκεί μπορεί να πέσει πάνω σε βουλευτές με τσαρούχια. Ομως από ένα σημείο και μετά, η κυβέρνηση αρχίζει και δείχνει πιο δεξιά από όσο ενδεχομένως και ο ίδιος ο Μητσοτάκης θα ήθελε να φαίνεται. Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το μεταρρυθμιστικό κομμάτι στον τομέα των δικαιωμάτων ή με τα συμβολικά, όπως η σημαία των Νατσιού – Γεραπετρίτη. Συχνά το βλέπεις στο ύφος της εξουσίας, στην ανάληψη πρωτοβουλιών που, υπό κανονικές συνθήκες, αν υπήρχε αντιπολίτευση, θα ήταν πολύ πιο συγκρατημένες. Για παράδειγμα, η μεθόδευση με την «Ανάπλαση» που έγινε τόσο κυνικά, σχεδόν χλευαστικά. Αυτό δεν συνέβαινε την πρώτη τετραετία. Και αν συνέβαινε, δεν είχε την ίδια ένταση. Ο Μητσοτάκης δείχνει να είναι αγκαλιά με τους κεντρώους, έχοντας το βλέμμα στους δεξιούς. Θα μου πείτε ότι δεν έχει λόγο για να ανησυχεί ιδιαίτερα για εξέλιξη της σχέσης του με τους κεντρώους. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει κανείς για να μπει στη μέση, το ΠΑΣΟΚ παρακολουθεί από μακριά. Ωστόσο, αν ο Μητσοτάκης πράγματι στήνει αφτί στην κοινωνία, θα ήταν καλό να μην ακούει μόνο τη μουρμούρα των δεξιών, αλλά να αφουγκράζεται και τη δυσφορία του κεντρώου ακροατηρίου. Η ΝΔ είναι στην κυβέρνηση επειδή έπεισε τους κεντρώους. Αυτοί είναι, εκ των πραγμάτων, το κρίσιμο εκλογικό κοινό της. Είναι ο σοβάς πάνω στο ντουβάρι της.