Το οδοιπορικό ζωής του μαρουσιώτη αγρότη πρώτου μαραθωνοδρόμου (Μέρος 2ο)

Μετά τη γέννηση του τρίτου γιου του, του Νίκου το 1909, ο Σπύρος Λούης άρχισε να αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα, που οφείλονταν στην ασθένεια της συζύγου του. Η σύζυγός του Ελένη έπασχε από διαβήτη και για τη θεραπεία της απαιτούνταν συχνές ιατρικές εξετάσεις και επισκέψεις στα νοσοκομεία. Ατυχίες όμως είχε και στη δουλειά του, αφού έχασε τα άλογά του, γεγονός που τον ανάγκασε να πουλήσει τα κτήματά του στο Μαρούσι. Στα 1915, με ασθενή σύζυγο και τρεις γιους ηλικίας 17, 11 και 6 ετών, διατηρούσε μόνο τη θέση του αγροφύλακα με μηνιαίο μισθό 70 δραχμών μόνο. Οι ατυχίες συνεχίστηκαν και έφτασαν στο αποκορύφωμά τους τον Μάιο του 1926. Τότε συνελήφθη στο σπίτι του και οδηγήθηκε στις φυλακές του Παλαιού Στρατώνα, όπου παρέμεινε έγκλειστος για μεγάλο διάστημα κατηγορούμενος για πλαστογραφία και παράνομη αποδοχή χρημάτων.

Οι εφηµερίδες της εποχής, οι οποίες μετά την επιτυχία του έγραφαν διθυράμβους για τον Ολυμπιονίκη, τώρα τον είχαν λησμονήσει τελείως και μόνο το «Εμπρός» ενδιαφέρθηκε με πρωτοσέλιδο άρθρο στις 26 Σεπτεμβρίου του 1926. Ο Λούης αναφέρθηκε στην περιπέτειά του, λέγοντας ότι, αγαθός και φιλότιμος όπως ήταν, έμπλεξε χωρίς να το καταλάβει από τον ανθυπολοχαγό της Στρατολογίας Γ. Μπαλασκώνη σε μια περίεργη ιστορία. Ο ανθυπολοχαγός, παριστάνοντας τον φίλο του, του υποσχέθηκε ότι μπορούσε να εξυπηρετεί γνωστούς του, που ήθελαν να απαλλαγούν από τον στρατό.

Οταν λοιπόν συνελήφθησαν κάποιοι με πλαστά στρατιωτικά απολυτήρια, αναφέρθηκαν στον μεσάζοντα Λούη και τον υποτιθέμενο παράνομο χρηματισμό του. Ο ίδιος όμως υποστήριζε ότι δεν είχε αποσπάσει ποτέ δραχμή από κανέναν και μόνο ο ανθυπολοχαγός Μπαλασκώνης είχε όφελος! Μάλιστα εξέφραζε το παράπονό του στο «Εμπρός» λέγοντας: «Στην αρχαία Ελλάδα εκρήμνιζαν τα τείχη για να υποδεχτούν τους Ολυμπιονίκας. Σήμερα τους βάνουν φυλακή. Ας επισπεύσουν τουλάχιστον τη δίκη μου». Η δίκη έγινε οκτώ μήνες αργότερα στο Κακουργοδικείο της Χαλκίδας και ο Ολυμπιονίκης αθωώθηκε.

Επέστρεψε στο Μαρούσι ύστερα από τη δεκατριάμηνη περιπέτειά του, κλονισμένος ψυχολογικά και σωματικά και χωρίς εργασία, αφού είχε απολυθεί από την υπηρεσία του. Επίσης, είχε επιδεινωθεί η υγεία της αγαπημένης του γυναίκας. Πεισματάρης, φιλότιμος και δουλευτής ο 54χρονος Λούης ασχολείται πάλι με τις πρώτες του ασχολίες, του αγρότη και του νερουλά (διανομέας νερού). Ο μεγάλος του γιος υπηρετεί στη Χωροφυλακή, ο δεύτερος διορίζεται στο υπουργείο Εμπορίου και ο μικρός βοηθά τον πατέρα του στις αγροτικές εργασίες.

Το πόσο σηµαντική προσωπικότητα εθεωρείτο ο Λούης φαίνεται από το ακόλουθο γεγονός. Οι 11οι Ολυμπιακοί Αγώνες, ύστερα από απόφαση της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ), θα διεξάγονταν το 1936 στο Βερολίνο, πρωτεύουσα της ναζιστικής Γερμανίας. Οι γερμανοί ηγέτες, αποδεχόμενοι την πρόταση του φιλέλληνα ιδεαλιστή και εκ των πρωτεργατών της αναβίωσης των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων, προέδρου της Γερμανικής Ολυμπιακής Επιτροπής Carl Diem, θέλησαν να μεταφερθεί η φλόγα από την Ιερά Αλτι της Ολυμπίας με λαμπαδηφόρους που θα διέσχιζαν έξι ευρωπαϊκές χώρες στο στάδιο του Βερολίνου. Ζήτησαν τη συνδρομή της Ελλάδας και φυσικά το καταλληλότερο πρόσωπο που θα έμπαινε τελευταίο στο Ολυμπιακό Στάδιο με τη φλόγα δεν μπορούσε να ήταν άλλο από τον πρώτο Ολυμπιονίκη του Μαραθωνίου. Το σχετικό άρθρο της «Φιλελεύθερης Πατρίδας» στις 4 Σεπτεμβρίου 1935 αναφέρεται αναλυτικά στο γεγονός αυτό.

Ωστόσο, την εποχή εκείνη ένα οικογενειακό χτύπημα καταβάλλει τον Λούη ψυχολογικά. Ο διαβήτης είχε εξουθενώσει τη σύζυγό του, η οποία όχι μόνο έπεφτε συνεχώς σε κώμα, αλλά και, για να σωθεί η ζωή της, οι ιατροί αναγκάστηκαν να της κόψουν το πόδι και έτσι η υπερήφανη, ψηλόσωμη και γεροδεμένη Μαρουσιώτισσα έμεινε ανάπηρη. Λίγους μήνες αργότερα, ενώ περίμενε τεχνητό πόδι από το εξωτερικό, η Ελένη Λούη πέθανε.

Χτυπηµένος από τη μοίρα ο Λούης, με συντροφιά τα παιδιά του, που στο μεταξύ έχουν δημιουργήσει τις δικές τους οικογένειες, αρχίζει πάλι να εργάζεται ως αγρότης σε ξένα κτήματα και ενισχύεται οικονομικά από τους γιους του. Τον Μάιο του 1935, o ΣΕΓΑΣ θυμήθηκε τον θρυλικό Ολυμπιονίκη, όταν έφτασαν στην Αθήνα γερμανοί δημοσιογράφοι και φωτογράφοι, προκειμένου να ετοιμάσουν τη διαφημιστική καμπάνια για τους 11ους Ολυμπιακούς.

Η αθλητική οµοσπονδία ζήτησε από τον Λούη να παραβρεθεί στο στάδιο για φωτογράφιση. Ο φιλότιμος και σεμνός Ολυμπιονίκης ανταποκρίθηκε με ευχαρίστηση, μολονότι η κρατική συμπαράσταση προς το πρόσωπό του δεν ήταν ανάλογη με τον άθλο του. Επίσης το 1936, σαράντα χρόνια μετά την επιτυχία του στους Αγώνες του 1896, το επίσημο κράτος θυμήθηκε πάλι τον Λούη. Στην επέτειο της 40ετίας από την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων διεξήχθησαν αθλητικές και πνευματικές εορτές στις οποίες προσκεκλημένος και τιμώμενος ήταν o θρυλικός Ολυμπιονίκης.

Στην Ολυµπιάδα του Βερολίνου ο 64χρονος Λούης ήταν ένα από τα τιμώμενα πρόσωπα. Οταν ο τελευταίος λαμπαδηφόρος εισήλθε στο κατάμεστο από 120.000 θεατές Ολυμπιακό Στάδιο, εμφανίστηκε o Λούης με τη φορεσιά του εύζωνα και παρέδωσε στον Αδόλφο Χίτλερ ένα μεγάλο κλαδί ελιάς από την Ιερά Αλτι της Ολυμπίας. Στη συνέχεια παρακολούθησε από το θεωρείο των επισήμων τους Αγώνες, ενώ κατά την παραμονή του στο Βερολίνο τιμήθηκε πολλές φορές ως εκπρόσωπος της χώρας που κληροδότησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες στον σύγχρονο κόσμο.

Μετά την παρένθεση του Βερολίνου, ο Λούης επέστρεψε στο Μαρούσι και συνέχισε τις απλές καθημερινές του ασχολίες έχοντας στο πλευρό του τις οικογένειες των γιων του που τον αγαπούσαν και τον φρόντιζαν. Την 25η Μαρτίου του 1940, σαράντα τέσσερα χρόνια ακριβώς από τη διεξαγωγή του Διεθνούς Προκριματικού Μαραθωνίου, ο 68χρονος Λούης προσβλήθηκε από γρίπη και βρογχίτιδα και έδειχνε εξουθενωμένος. Παρ’ όλα αυτά σηκώθηκε από το κρεβάτι, φόρεσε καθαρά ενδύματα και βγήκε στην είσοδο του σπιτιού του για να παρακολουθήσει τη λιτανεία της Ευαγγελίστριας.

Μετά τη λιτανεία επέστρεψε στο σπίτι του και, κατά τα λεγόμενα των οικείων του, εισήλθε στην τουαλέτα. Σε λίγα δευτερόλεπτα ακούστηκε ένας θόρυβος. Εναγωνίως έσπευσαν εκεί, αλλά ήταν αργά, αφού ο μεγάλος Ολυμπιονίκης είχε εκπνεύσει. Υστερα από δύο μέρες, ο άνθρωπος που έγινε σύμβολο της ελληνικής λεβεντιάς και φιλοτιμίας αναπαύθηκε αιώνια στο κοιμητήριο του Αμαρουσίου δίπλα στην αγαπημένη του σύζυγο Ελένη σε μια σεμνή τελετή που έγινε δημοσία δαπάνη και την παρακολούθησαν χιλιάδες επίσημοι και απλοί άνθρωποι.