Η φιλία στον βωμό {CR}της κορυφής

Για τον Τζελαλαντίν Αλ Ρουμί, «Η ζωή βρίσκεται στην αρμονική συνύπαρξη των αντιθέτων. Το τέλος έρχεται όταν αυτά συγκρούονται». Ο πέρσης ποιητής οκτακόσια χρόνια πριν γεννηθούν τα αστέρια του παγκόσμιου αθλητισμού προφανώς και δεν είχε δει στο όνειρό του τη διαμάχη τους στις τέσσερις γραμμές των γηπέδων. Ζούσε άλλες πολύ δύσκολες εποχές.

Τότε που η επιβίωση ήταν το βασικό ζητούμενο. Η ανθρωπότητα έζησε και έφτασε στο σήμερα μέσα από πολέμους και αντιθέσεις. Στα σπορ ο ανταγωνισμός πολλές φορές ξεφεύγει από τα όρια.

Ζητούμενο εκείνη η αρμονική συνύπαρξη των αντιθέτων του Αλ Ρουμί. Μπορεί άραγε να υπάρξει φιλία ανάμεσα στους μεγάλους σταρ; Μάλλον όχι.

Η αλήθεια του Νόλε

Το είπε και ο Νόβακ Τζόκοβιτς. Ο σέρβος Νο1 τενίστας στον κόσμο ρωτήθηκε για τη σχέση του με τους Ράφα Ναδάλ και Ρότζερ Φέντερερ. Οι τρεις τους είναι η ιστορία του σύγχρονου τένις. Ο Νόλε προσπάθησε να αμβλύνει τις εντυπώσεις, αλλά την κρίσιμη ώρα η αλήθεια βγήκε από τα χείλη του.

«Από την πλευρά μου έχω μεγάλο σεβασμό και για τους δύο. Θα ήθελα πολύ στο μέλλον να έχουμε μια φιλική σχέση. Προσωπικά θα το ήθελα. Θέλω να πω ότι ξέρω πως προφανώς δεν τα πηγαίναμε τόσο καλά κατά τη διάρκεια της καριέρας μας, αλλά και εκτός court. Και δεν είμαστε φίλοι γιατί ξέρετε ότι είμαστε αντίπαλοι και είναι δύσκολο ως ανταγωνιστές να είμαστε πολύ κοντά και να μοιραζόμαστε τις γνώσεις μας ή για το πώς νιώθουμε γιατί θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εναντίον μας», αποκάλυψε ο Σέρβος και άνοιξε πληγές.

Λόγια σκληρά μα ειλικρινή. Δεν είναι οι πρώτοι. Μπορεί όμως να υπάρχει φιλία μεταξύ ανταγωνιστών; Οχι. Απλό είναι. Η ιστορία έχει γραφτεί από αντιπαλότητες. Σε όλα τα επίπεδα και σε όλα τα σπορ. Ακόμη και οικογένειες μπήκαν στην άκρη. Αγάπες και λουλούδια δεν είχαν μεταξύ τους ούτε οι αδελφές Γουίλιαμς. Μπορεί να τρώνε μαζί στο χριστουγεννιάτικο οικογενειακό τραπέζι, αλλά το φιλέ του τένις χώρισε για πάντα Σερένα και Βένους. Η κορυφή χωράει μόνο έναν. Σήμερα έχουν ενωθεί στη μάχη κατά του καρκίνου, αλλά όταν έπαιζαν με μια ρακέτα στο χέρι Μαρτίνα Ναβρατίλοβα και Κρις Εβερτ νερό δεν έδινε η μια στην άλλη για να ξεδιψάσει. Ομοίως και η Στέφι Γκραφ με τη Μόνικα Σέλες, αλλά και η τριάδα των Μποργκ, Λεντλ και Μάκενρο.

Πελέ – Μαραντόνα

Στο ποδόσφαιρο, ήταν ο Πελέ με τον Μαραντόνα. Εβγαλαν χιλιάδες φωτογραφίες μαζί, τα είπαν και έπαιξαν και μπάλα για μερικά λεπτά σε τηλεοπτικά προγράμματα, μίλησαν για τον μύθο τους, αλλά φίλοι δεν έγιναν ποτέ. Τα έλεγαν από υποχρέωση μα οι στραβές ματιές και τα πισώπλατα μαχαιρώματα έδιναν και έπαιρναν. Ακόμη και σήμερα υπάρχουν οι «μαραντονικοί» και οι οπαδοί του βραζιλιάνου θρύλου που φιλονικούν για το ποιος ήταν ο κορυφαίος.

Μέσι – Ρονάλντο

«Με τον Κριστιάνο Ρονάλντο δεν είμαστε φίλοι, διότι δεν παίξαμε ποτέ στην ίδια ομάδα, δεν έχουμε μοιραστεί τα ίδια αποδυτήρια, αλλά όταν συναντιόμαστε και μιλάμε δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα ανάμεσά μας», είπε κάποια στιγμή ο Μέσι για τον Πορτογάλο. Τι άλλο να πει για τον άνθρωπο με τον οποίο ακόμη και σήμερα μάχονται για την πρωτιά στη συνείδηση του κόσμου; Ο Κριστιάνο δεν έχει κάτι διαφορετικό να συμπληρώσει. «Δεν έχουμε σχέση έξω από τον κόσμο του ποδοσφαίρου, όπως δεν έχουμε με πολλούς άλλους παίκτες». Απλά σεβασμός και τίποτε παραπάνω. Αυτό και μια χαιρετούρα συν μερικά χαμόγελα για τους φωτογράφους στις απονομές βραβείων. Για φιλία ας αρκεστούμε στο Ρονάλντο – Ρούνεϊ. Ο Πορτογάλος δεν ένιωσε ποτέ απειλή από τον Αγγλο για τη θέση του πρώτου και καλύτερου.

Οι ΝΒΑers

Σήμερα δηλώνουν φίλοι, αλλά την εποχή της παντοκρατορίας τους στο ΝΒΑ έμειναν στην ιστορία οι κόντρες του Γουίλτ Τσάμπερλεν με τον Μπιλ Ράσελ. Ηταν τότε, τη δεκαετία 1959-1969, που άρχισε ο πόλεμος των δαχτυλιδιών ανάμεσα στους Λέικερς και τους Σέλτικς. Σεβασμός ναι, «κολλητοί» ποτέ. Στο ίδιο φόντο συνέχισαν ο «Λιμνάνθρωπος» Μάτζικ Τζόνσον με τον «Κέλτη» Λάρι Μπερντ. Από το κολέγιο ως τους τελικούς για το στέμμα στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Τα βρήκαν όταν συνυπήρξαν στην «Ντριμ Τιμ» το 1992 στη Βαρκελώνη, αλλά ο κόσμος δεν ξέχασε ποτέ αυτή την αντιπαλότητα που πήγαζε πάντα από τη δίψα για την πρωτιά και το ποιος είναι ο καλύτερος. Το χαμόγελο του Μάτζικ τα σκέπαζε όλα, αλλά την ώρα της μάχης αυτά πήγαιναν περίπατο. Τη σκυτάλη πήρε ο αείμνηστος Κόμπι Μπράιαντ που έπρεπε να δείξει ότι δεν υπάρχει άλλος σαν αυτόν. Ούτε ο Σακίλ Ο’ Νιλ που μεσουρανούσε ενώ την αιώνια διαμάχη των Σέλτικς με τους Λέικερς συνέχισε ο Πολ Πιρς για 2-3 χρόνια απέναντι στον Κόμπι. «Βασιλιάς» πλέον είναι μόνο ένας. Ο ΛεΜπρόν Τζέιμς που είχε πάντα καλά για τον Κέβιν Ντουράντ και τον Στέφεν Κάρι, αλλά ποτέ δεν έγιναν «αδέλφια». Το έχουν παραδεχθεί όλοι τους. Από τη στιγμή που η κορυφή χωράει μόνο έναν δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Ποτά και μπίρες πίνουν μαζί μετά το τέλος της καριέρας τους. Ο Μάικλ Τζόρνταν με τον Τσαρλς Μπάρκλεϊ τα έπιναν και πριν, αφού ο «Air» ήξερε ότι αυτός είναι ο πρώτος των πρώτων.

Οι πυγμάχοι

Στον αδυσώπητο χώρο της επαγγελματικής πυγμαχίας ο κόσμος ξόδεψε άπειρες ώρες μπροστά από τις  τηλεοράσεις του και μέσα στις υγρές αίθουσες για να πανηγυρίσει τις βάναυσες γροθιές του Σούγκαρ Ρέι Ρόμπινσον με τον Τζέικ ΛαΜότα. Ο Μοχάμεντ Αλι έκανε επανάσταση παντού και δεν είχε πολλά – πολλά με τον Τζόε Φρέιζερ. Ουτε μια αγκαλιά μετά το «Thrilla in Manila». Στις μέρες μας ο Φλόιντ Μεϊγουέδερ θα καλούσε για μπίρες και χάμπουργκερ των Μάνι Πακιάο, αλλά όσα έγιναν στο ρινγκ δεν άφησαν ποτέ περιθώρια. Ούτε για έναν σκέτο καφέ αμερικάνο.

Το παλιό ρητό λέει ότι ο χρόνος γιατρεύει όλες τις πληγές. Φαίνεται ότι αυτό συμβαίνει ακόμα κι αν η πληγή προέρχεται από έναν άνδρα που δάγκωσε το αφτί ενός αντιπάλου. Κανείς δεν θα αντιδρούσε αν μάθαινε ότι ο Εβαντερ Χόλιφιλντ εξακολουθούσε να κρατάει κακία για ό,τι έκανε ο Μάικ Τάισον κατά τη διάρκεια αυτής της περιβόητης σύγκρουσης πριν από χρόνια, αλλά οι δυο τους έχουν αφήσει πίσω τους το θέμα. Εχουν αστειευτεί για αυτό και σε τηλεοπτικά σόου και όλα δείχνουν ότι οι δυο τους έχουν μια σταθερή φιλία. Εστω και με μισό αφτί λιγότερο.