Παίκτης-σύμβολο μιας άλλης εποχής

Το φευγιό του Κώστα Νεστορίδη άγγιξε τους περισσότερους. Κι ας ήταν 93 ετών. Κι ας γνωρίζουν πολλοί τα κατορθώματα του «Νέστορα» μόνο από διηγήσεις. Οι φίλοι της ΑΕΚ ίσως να έχουν ψηλότερα στη συνείδησή τους τον Μίμη Παπαϊωάννου, καθόσον ο κυνηγός είχε πάρει τον τίτλο του «κορυφαίου», ωστόσο ο Νεστορίδης ήταν αυτό που συνήθως λέμε «το κάτι άλλο». Παράγοντας βετεράνος της ΑΕΚ, αμέσως μόλις έμαθε την απώλεια του παίκτη-θρύλου της Ενωσης επέμενε και με τρόπο που δεν σήκωνε αμφισβήτηση ότι «ο Νεστορίδης ήταν ο καλύτερος που έχω δει με τη φανέλα της ΑΕΚ. Ανώτερος και από Παπαϊωάννου και από Μπάγεβιτς και από Μαύρο». Υπερβολές; Μάλλον όχι. Γιατί οι παλαιότεροι, όσοι επί δεκαετίες παρακολουθούν ομάδες, κατατάσσουν τον παίκτη που «έφυγε» την περασμένη Τρίτη

ως… υπερκομματικό. Με την έννοια πως ξεπέρασε τα όρια της οποιασδήποτε ομάδας. Ναι, τα παλιά τα χρόνια έλεγαν κατά κόρον οι περισσότεροι «πάμε να δούμε τον Χατζηπαναγή» όταν ο Βάσια κατέβαινε στην Αθήνα και αυτό σήμαινε πολλά για τη δημοφιλία ή την αποδοχή ενός παίκτη. Ομοίως οι λάτρεις του καταπληκτικού Αναστόπουλου δεν είχαν ομάδα! Ούτε οι θαυμαστές του ξεχωριστού Δομάζου, του αεικίνητου Κούδα, του υπέροχου Ντούσκο και του μάγου Δεληκάρη  έβλεπαν αποκλειστικά όσες φανέλες αγαπούσαν. Γιατί κυρίως λάτρευαν το ποδόσφαιρο. Από εκεί εκκινούσαν και διάλεγαν στην πορεία ομάδες. Πρώτα το άθλημα. Και ο Κώστας Νεστορίδης ήταν κάποιος που έφερε κόσμο στο ποδόσφαιρο. Ανάγκασε με τα επιτεύγματά του το κοινό να βρεθεί στις εξέδρες και να διαπιστώσει τι μπορεί να κάνει ένας επιθετικός που είχε το γκολ στο αίμα του και το έκανε με τρόπο τόσο διαφορετικό σε σύγκριση με άλλους αστέρες της εποχής. Οχι με την ορμή του Σιδέρη που τους έπαιρνε όλους αμπάριζα κατά το κοινώς λεγόμενο, όχι με την αμεσότητα του πολύ λιγότερο  τεχνίτη Αντωνιάδη, ίσως να είχε κάτι ανάλογο σε χάρισμα με τον έξοχο ντριμπλέρ Γιάννη Παπαντωνίου του Παναθηναϊκού ή με τον μίστερ ασίστ της εποχής του, τον Ανδρέα Σταματιάδη.

Μια από τις φωτογραφίες στον τόμο του ελληνικού ποδοσφαίρου αναμφίβολα αξίζει στον Κώστα Νεστορίδη. Δεν θα ειπωθεί πως «μένουν οι θύμησες» γιατί αυτές αφορούν γενιές που ήδη έχουν χαθεί. Εδώ μιλάμε για την κληρονομιά που άφησε. Την πεποίθηση πως έδωσε αρκετά στο ποδόσφαιρο όπως άλλωστε και πήρε πολλά από αυτό όλα τα χρόνια που μεσουράνησε και ήταν πόλος έλξης μικρών και μεγάλων.