Επαίτης της επιτυχίας

Μπορείς να φτιάξεις ένα γερό σπίτι με παλιά υλικά; Κάποιοι που ασχολούνται με την οικοδομή μπορεί να απαντήσουν θετικά, σίγουρα όμως με προϋποθέσεις. Στο ποδόσφαιρο είναι αδύνατο.

Το αντιλαμβάνεται στο πετσί της η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, όπως το αντιλήφθηκε η Λίβερπουλ τα προηγούμενα τριάντα χρόνια που έμεινε μακριά από τον τίτλο.

Μετά την αποχώρηση του Αλεξ Φέργκιουσον τα πραγματικά αφεντικά στο Ολντ Τράφορντ έγιναν οι ποδοσφαιριστές. Ο άλλοτε πλουσιότερος σύλλογος της Αγγλίας προσπάθησε να διατηρηθεί στην κορυφή αγοράζοντας την επιτυχία. Εφερε στο Θέατρο των Ονείρων ακριβοπληρωμένους παίκτες και διάσημους προπονητές που όμως δεν είχαν μέσα τους το σπουδαιότερο στοιχείο: το DNA του κλαμπ.

Τα αποδυτήρια εξελίχθηκαν σε fight club προσωπικοτήτων και ο εκάστοτε προπονητής μια μαριονέτα που περίμενε πότε θα απολυθεί για να λάβει την παχυλή αποζημίωση.

Κανείς πια δεν γνωρίζει την αγωνιστική ταυτότητα της ομάδας. Πρόκειται για μια ερμαφρόδιτη κατάσταση στην οποία το βασικό στοιχείο είναι η προδοσία των ποδοσφαιρικών αρχών της.

Παραδοσιακά η Γιουνάιτεντ ήταν ένα κλαμπ που προωθούσε παίκτες από την ακαδημία της, όπως είναι η Μπαρτσελόνα, ο Αγιαξ, η Ρεάλ, η Μπενφίκα. Η αδήριτη ανάγκη για την άμεση επιστροφή στην κορυφή και ο έντονος ανταγωνισμός κυρίως από τη συμπολίτισσα Μάντσεστερ Σίτι και τη μεγάλη εχθρό, Λίβερπουλ, θόλωσαν το όραμα του Μπάσμπι και του Φέργκιουσον.

Η Γιουνάιτεντ τείνει να μετατραπεί σε ρακένδυτο επαίτη του αγγλικού πρωταθλήματος, τον οποίον, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στα πεζοδρόμια, οι αντίπαλοι δεν πρόκειται ποτέ να του απλώσουν χέρι βοηθείας.

Η μόνη διέξοδος που έχει απομείνει είναι η επιστροφή στις ρίζες. Για να συμβεί αυτό θα πρέπει το τιμόνι της ομάδας να το αναλάβει ένας πρώην άσος της που έζησε εκ των έσω την εποχή Φέργκιουσον. Δυστυχώς η Γιουνάιτεντ είναι άτυχη, γιατί κανένας από τις παλιές δόξες δεν κατάφερε να γίνει ένας Γκουαρντιόλα, ένας Κλοπ ή ένας Αντσελότι.