Ντελούλου, γιατί χανόμαστε

Ας ξεκινήσουμε από τα ετυμολογικά. To delulu βγαίνει από τη λέξη delusional, κάποιον δηλαδή που έχει παραισθήσεις. Εμφανίστηκε δυναμικά στο προσκήνιο το περασμένο καλοκαίρι: οι αναρτήσεις στο TikTok με αυτή τη λέξη έχουν ήδη πάνω από 5 δισεκατομμύρια χτυπήματα. Κι ενώ προέρχεται από την κορεατική ποπ, όπου περιγράφει τη σχέση ενός οπαδού με μια διασημότητα, χρησιμοποιείται πλέον από τη Γενιά Ζ και τους μιλένιαλ για να αποτυπώσει την πεποίθηση ότι μπορείς να επηρεάσεις την πραγματικότητα αποκλειστικά με τη δύναμη της θέλησής σου. Και να κάνεις το αδύνατο δυνατό.

Τα προηγούμενα χρόνια συναντούσαμε όρους όπως «main character syndrome», που περιέγραφαν καταστάσεις όπου νομίζουμε ότι έχουμε γίνει για λίγο το κέντρο του σύμπαντος. Το delulu, γράφουν οι «New York Times», έχει γίνει αντιστοίχως για τους νέους ανθρώπους ένας τρόπος να ελέγχουν τη ζωή τους, ιδιαίτερα όταν νιώθουν ότι μια σειρά από πράγματα – ακρίβεια, απολύσεις, πολιτική πόλωση – λειτουργούν εναντίον τους.

Εξού και η προαναφερθείσα ευχή της Μπιάνκα Μπερνάρντο, που εργάζεται ως δημιουργός περιεχομένου στο Λος Αντζελες: το trululu προέρχεται φυσικά από τη λέξη true (αληθινό) και το solulu από τη λέξη solution (λύση).

Eνα άλλο ηγετικό στέλεχος του κινήματος delulu, η 25χρονη Σαμπρίνα Μπασούν, δείχνει με το προσωπικό της παράδειγμα πώς μπορεί να γίνει αυτή η μεταμόρφωση: άλλοτε φοιτήτρια Νομικής στο Πανεπιστήμιο Ντέρχαμ της Αγγλίας, έγινε διάσημη ως tube girl, ανεβάζοντας στο TikTok βίντεο από τον εαυτό της να χορεύει στο τρένο στο Λονδίνο. Η 26χρονη Σέμρα Εζεντίν, πάλι, που εργάζεται ως αναλύτρια δεδομένων στη Νέα Υόρκη, αποφάσισε να ονομάσει ένα group chat με τις φίλες της «delulu Barbies». Σε αυτή την ομάδα, λέει στους «New York Times», «είμαστε μια παρέα μαύρες που πραγματικά έχουμε ξεπεράσει τις προσδοκίες που είχε από μας η κοινωνία. Εχουμε καλή μόρφωση, καλές δουλειές και είμαστε σούπερ ευγενικές, έξυπνες και όμορφες»!

Τα κορίτσια αυτά, όταν ξαπλώνουν με τους φίλους τους, εκδηλώνουν πράγματι μαζοχιστικές τάσεις; Υπάρχει πράγματι ένα ρεύμα της νεανικής αγγλόφωνης γυναικείας λογοτεχνίας που θα μπορούσε να στοιχηθεί κάτω από τον γενικό κωδικό «hit me»;

Η Ναμουάλι Σέρπελ, καθηγήτρια Αγγλικών στο Χάρβαρντ και συνεργάτις του New York Review of Books, διακρίνει σε τουλάχιστον 10 μυθιστορήματα που κυκλοφόρησαν πρόσφατα με συγγραφείς νέες γυναίκες μια κοινή πλοκή. Μια γυναίκα στην τρίτη δεκαετία της ζωής της συγκατοικεί από ανάγκη με συνομήλικές της, παραπονιέται για τον καπιταλισμό, έχει φαντασιώσεις να κοιμάται με άλλες γυναίκες και μπλέκει με έναν μεγαλύτερο άνδρα, που είναι εύπορος, χαρισματικός, ελκυστικός, καλός στο κρεβάτι και – περιέργως – λευκός. Εκείνος τη βοηθά, οικονομικά ή επαγγελματικά. Κι επειδή εκείνη είναι φτωχή/μη λευκή/αλκοολική/πνευματικά ασταθής/ένας συνδυασμός των προηγουμένων, είναι σαφώς εξαρτημένη από αυτόν. Κάποια στιγμή του ζητάει να τη χτυπήσει. Αν αυτός δεχθεί, όλα καλά, αμοιβαία απόλαυση. Αν αρνηθεί, εκτυλίσσεται ένα δράμα. Σε κάθε περίπτωση, ο άνδρας την ερωτεύεται. Ξαφνικά, είναι εκείνος o εξαρτημένος. Οι δυο σύντροφοι έχουν γίνει ίσοι. Εχουν επιλέξει αμφότεροι να υποταχθούν, εκείνη στην κυριαρχία, εκείνος στο ειδύλλιο. Happy end – που αποτυπώνεται μερικές φορές σε ένα έργο τέχνης από τα χέρια της γυναίκας, σύμβολο της απελευθέρωσής της.

Υπάρχουν φυσικά διάφορες παραλλαγές, γράφει η Σέρπελ. Στο «Συζητήσεις με φίλους» της Σάλι Ρούνεϊ, απ’ όπου φαίνεται ότι ξεκίνησε αυτή η τάση, ο άνδρας αρνείται την πρόταση της γυναίκας. Στο «Θέματα συζήτησης» της Μιράντα Πόπκι, η πρωταγωνίστρια αναζητεί τον master της έξω από τον γάμο της. Στο «Συναρπαστικοί καιροί» της Ναοΐζ Ντόλαν, η γυναίκα εγκαταλείπει τον βαρετό master για ένα αξιαγάπητο κορίτσι από τη Σιγκαπούρη.

Τα μυθιστορήματα αυτά αποτυπώνουν άραγε τα συναισθήματα των νέων παιδιών στις πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα; Μήπως ο σκοπός των συγγραφέων είναι να μετατρέψουν το τραύμα (από την οικονομική ανασφάλεια, τον εθιστικό λαβύρινθο των social media, το ξεφούσκωμα του #MeToo) σε απόλαυση; ‘Η το νέο κύμα του φεμινισμού απομακρύνεται πλέον από τα αιτήματα για ισότητα – το δικαίωμα στην ψήφο, το δικαίωμα σε έναν τραπεζικό λογαριασμό, το δικαίωμα στην ίση αμοιβή, το δικαίωμα στο διαζύγιο, το δικαίωμα στην άμβλωση, το δικαίωμα στη μη κακοποίηση – και υιοθετεί μια «πολιτική του παραπόνου» που παίζεται στην κρεβατοκάμαρα;

Τζο Μπάιντεν (1942 – )

Το οξύμωρο

Υπάρχει ένα κλισέ που λέει πως αν δεν είσαι φιλελεύθερος όταν είσαι νέος δεν έχεις καρδιά κι αν δεν γίνεις συντηρητικός όταν μεγαλώσεις δεν έχεις μυαλό. Οπως δείχνουν όμως τα τελευταία στοιχεία της General Social Survey για τους Αμερικανούς, αυτό που έχει σημασία είναι από πού ξεκινάς. Οι boomers, που μεγάλωσαν τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, είναι πάντα προοδευτικοί. Οι Χers, που ενηλικιώθηκαν στη διάρκεια της επανάστασης του Ρίγκαν, εξελίχθηκαν στην πιο συντηρητική γενιά της μεταπολεμικής εποχής. Οι μιλένιαλ και η Γενιά Ζ, που είναι παιδιά της 11ης Σεπτεμβρίου και της χρηματοπιστωτικής κρίσης, μπήκαν στο εκλογικό σώμα με προοδευτικό πρόσημο και σε μεγάλο βαθμό το διατήρησαν. Το οξύμωρο είναι ότι θεωρούν τον Τζο Μπάιντεν υπερβολικά συντηρητικό για τα μέτρα τους και απομακρύνονται από αυτόν! Θα φτάσουν, έστω και διά της αποχής τους, να επανεκλέξουν τον Τραμπ;