Ο Αλέξης{CR}θα ήταν{CR}σήμερα{CR}30 ετών

Ενα 15χρονο παιδί πέφτει νεκρό από το όπλο ενός αστυνομικού στο κέντρο της πόλης. Ο αστυνομικός θα υποστηρίξει ότι βρισκόταν σε αυτοάμυνα, αλλά τα στοιχεία και οι μαρτυρίες τον διαψεύδουν: ύστερα από μια φραστική αντιπαράθεση με τον νεαρό κι έναν φίλο του, πήγε στο περιπολικό, πήρε το όπλο του, επέστρεψε και τους έριξε στο ψαχνό.  

Σε μια παραμυθένια χώρα, και μια κανονική εποχή, η οργή και η θλίψη των πρώτων ωρών θα έδιναν τη θέση τους στην ψυχραιμία: ο δράστης θα κατέληγε στη φυλακή και το παιδί θα παρέμενε για πάντα στη συλλογική μνήμη ως θύμα της αστυνομικής αυθαιρεσίας. Ομως η Ελλάδα του 2008 είχε σοβαρά προβλήματα. Είχε ήδη χρεοκοπήσει χωρίς να το ξέρει. Επασχε από βαθιά κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς. Και διέθετε ακραίες δυνάμεις, στα δεξιά και τα αριστερά, έτοιμες να εκμεταλλευθούν το παραμικρό συναισθηματικό ξέσπασμα.

Ο φόνος του Αλέξη Γρηγορόπουλου εκείνη την 6η Δεκεμβρίου στα Εξάρχεια οδήγησε έτσι σε πρωτοφανείς, εκτεταμένες και πολυήμερες ταραχές, τις οποίες η τότε κυβέρνηση δεν μπόρεσε, ή δεν θέλησε, να αντιμετωπίσει. Oι ταραχές αυτές επαναλήφθηκαν και τα επόμενα χρόνια. Χωρίς να αλλάξουν την ουσία: ο Αλέξης θα ήταν σήμερα τριάντα ετών.