Δεκαπέντε χρόνια θύματα

Πριν από λίγο καιρό, αν ρωτούσε κανείς έναν έφηβο του 2008 τι θυμάται από εκείνο τον Δεκέμβριο, θα είχε πολλά να πει: ο φόβος, ο θυμός, η στιγμή που (για πρώτη φορά) αρνήθηκε να μπει στην αίθουσα για μάθημα, το φλεγόμενο χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Σύνταγμα, ήταν όλα χαραγμένα στην μνήμη του με συγκλονιστική λεπτομέρεια. Για τα παιδιά που μεγάλωσαν στο «τέλος της Ιστορίας», η σφαίρα του Κορκονέα ήταν το «σημείο μηδέν». Ηταν η πρώτη και η τελευταία φορά που συναντήθηκαν όλοι μαζί, σε μια εμπειρία που πριν αποτυπωθεί από άλλους σε πολιτικά χρώματα της επιλογής τους ήταν απόλυτα και καθολικά δική τους: ένιωσαν στην εφηβεία τους πως δεν μπορούν να εμπιστευτούν το κράτος, πως κάτι πάει λάθος μέσα στην ευμάρεια.

Δεκαπέντε χρόνια μετά, τα ίδια παιδιά έχουν πατήσει τα τριάντα. Ζουν με ευθύνες που ακόμα σχεδόν δεν παραδέχονται – για την ευκολία με την οποία πίστεψαν τους λαϊκιστές που τους χαϊδεψαν τ’ αφτιά και τη βία που ανέχτηκαν, για να τιμωρήσουν όσους (θεωρούσαν πως) έφταιγαν για τα πάνω-κάτω που ήρθαν στη ζωή τους προτού καλά καλά ενηλικιωθούν. Εκείνοι είδαν τη Μαρφίν να καίγεται, εκείνοι ψήφισαν Χρυσή Αυγή, εκείνοι πανηγύριζαν στο Σύνταγμα την ανυπακοή τους και έκατσαν στην ουρά μιας τράπεζας για 60 ευρώ. Εκείνοι σιγά σιγά έπαψαν να δηλώνουν παρόντες: οι περισσότεροι καταγράφονται στην ησυχία και στο βόλεμα της αποχής, άλλοι έφυγαν στο εξωτερικό και έψαχναν απεγνωσμένα τρόπο να γίνουν ψηφιακοί νομάδες στα χρόνια της πανδημίας. Εκείνοι σήμερα συμβιβάζονται με μισές λύσεις ή μαθητευόμενους μάγους, ίσα για να πάνε παρακάτω, παρότι ακόμα το κράτος τους απογοητεύει. Προτιμούν την ταμπέλα της «χαμένης γενιάς» που ο ουρανός τής έπεσε στο κεφάλι. Δεν μπορούν να ξεπεράσουν τον ρόλο του θύματος – απλώς κάθε φορά τη σφαίρα τη ρίχνει άλλος.

Το 2008 είναι μακρινή ανάμνηση μιας άλλης ζωής, τα γεγονότα που ακολούθησαν (και ακολουθούν ακόμα) ξεθώριασαν τη συγκλονιστική της λεπτομέρεια. Ο χρόνος βοηθάει τους κύκλους να κλείνουν και οι πρωταγωνιστές εκείνης της εποχής σιγά σιγά αποσύρονται, δίνοντας ρόλους και χώρο στους επόμενους. Τα αιώνια θύματα σε λίγα χρόνια θα αποτελούν τη ρίζα και την κεφαλή του πολιτικού και κοινωνικού συστήματος εναντίον του οποίου εξεγείρονταν το 2008. Και αυτή είναι η πραγματική τους ευκαιρία να αποδείξουν πως η ελπίδα και η ικανότητά τους δεν χάθηκαν κάπου ανάμεσα στις φωτιές της δεκαπενταετίας, πως οι ίδιοι δεν είναι όπως τους περιγράφουν.