Ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών

«ΤΑ ΝΕΑ» συνεχίζουν και σήμερα τον διάλογο για τον νόμο που προωθεί η κυβέρνηση και αφορά τη θεσμοθέτηση του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών. Καθηγητές πανεπιστημίου, νομικοί, εκπρόσωποι της Εκκλησίας διατυπώνουν τις απόψεις τους υπέρ ή κατά της νομιμοποίησης του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών παραθέτοντας σειρά επιχειρημάτων. Σήμερα για το θέμα γράφουν στα «ΝΕΑ» ο βουλευτής Mεσσηνίας της ΝΔ Μίλτος Χρυσομάλλης και το μέλος του ΔΣ της Ελληνικής Ενωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου Λευτέρης Παπαγιαννάκης.

Αντιπαράθεση συντήρησης και προόδου

Η συζήτηση για την ισότητα στον γάμο έχει περάσει από σαράντα κύματα και έχει προκαλέσει πολλές πολιτικές και κοινωνικές αντιπαραθέσεις. Το ότι θα έρθει ένα νομοσχέδιο για το θέμα αυτό είναι πολύ μεγάλη υπόθεση για την προώθηση της ισότητας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων στη χώρα. Προωθεί ένα σημαντικό σημείο της προοδευτικής ατζέντας, σπάει συντηρητικά και οπισθοδρομικά κοινωνικά στεγανά.

Σε αυτό το πλαίσιο ο Πρωθυπουργός θα πιστωθεί ότι έφερε το νομοσχέδιο ακόμα και εάν δεν ψηφιστεί από βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας. Με αυτόν τον τρόπο πιέζει πολιτικά την κοινοβουλευτική του ομάδα αλλά και τα υπόλοιπα κόμματα να πάρουν σαφή θέση.

Εφόσον δεν υπάρχει κομματική πειθαρχία στη διαδικασία ψηφοφορίας στη Βουλή μπορεί να καταγράψει ήττα ως αρχηγός του κόμματος αλλά θα καταγράψει μια κοινωνική νίκη. Θα είναι ο Πρωθυπουργός που έφερε ένα σημαντικό νομοσχέδιο στη Βουλή.

Βρίσκεται επομένως σε θέση ισχύος και σε αυτή την περίπτωση, αφού αναλαμβάνει μια εμβληματική πολιτική πρωτοβουλία χωρίς να ανησυχεί για ενδεχόμενο πολιτικό κόστος.

Δεν ισχύει το ίδιο για τα κόμματα που επικαλούνται μια προοδευτική ατζέντα. Τι θα συμβεί εάν βουλευτές τους καταψηφίσουν το νομοσχέδιο.

Ηδη για την κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας έχουμε μια εικόνα για το πώς θα ψηφίσει. Οι δημόσιες τοποθετήσεις κορυφαίων υπουργών και βουλευτών είναι σαφείς και οδηγούν σε συμπεράσματα.

Στο ΠΑΣΟΚ έχουμε τη θέση του προέδρου του υπέρ του πολιτικού γάμου για όλους αλλά στο νομοσχέδιο που θέλει να φέρει η κυβέρνηση το διακύβευμα είναι ευρύτερο. Πώς θα σταθεί ένα κόμμα της σοσιαλδημοκρατίας απέναντι σε αυτό το εξαιρετικά σημαντικό, ουσιαστικά και συμβολικά, ζήτημα.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ τα πράγματα είναι ακόμα περίπλοκα, αν και φαινομενικά λόγω του νέου προέδρου θα περίμενε κανείς να έχει πιο ξεκάθαρη στάση.

Παρ’ όλα αυτά η αποχώρηση των 11, που μάλλον εκφράζουν μια πιο προοδευτική τάση, μπορεί να οδηγήσει σε διαφοροποιήσεις βουλευτών με πιο συντηρητικές πολιτικές απόψεις.

Το ΚΚΕ έχει ήδη ταχθεί κατά, με τη λογική ότι ο γάμος είναι αστικό κατάλοιπο και δεν έχει νόημα να μιλήσουμε για τα ακροδεξιά σχήματα και μορφώματα.

Ετσι όπως διαμορφώνεται το σκηνικό, δεν θα ήταν απίθανο ο νόμος να μην ψηφιστεί και να χαθεί μια σημαντική ευκαιρία για την προώθηση μιας προοδευτικής επιλογής.

Με ευρύτερους όρους αυτό το νομοσχέδιο είναι μια κρίσιμη πολιτική στιγμή στην αντιπαράθεση συντήρησης και προόδου και μοιάζει αντιφατικό να έχει τον απόλυτο πολιτικό έλεγχο ένας συντηρητικός Πρωθυπουργός.

Κανένα κόμμα δεν φέρνει πρόταση για την ισότητα στον γάμο, κανένα κόμμα δεν προσπαθεί να πιέσει έστω και λίγο την κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό με αφορμή την εσωτερική του αντιπολίτευση, αφήνοντάς του το πεδίο ελεύθερο να διαχειριστεί μια απολύτως win win κατάσταση.

Ο Λευτέρης Παπαγιαννάκης είναι μέλος του ΔΣ της Ελληνικής Ενωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

Οχι στον άκρατο δικαιωματισμό

Σε ένα Κράτος Δικαίου, σε μια δημοκρατική και  ευνομούμενη Πολιτεία τα δικαιώματα του ατόμου στο αυτοπροσδιορισμό, στον προσανατολισμό του και στις επιλογές της ελεύθερης διαμόρφωσης της προσωπικότητάς του είναι απολύτως σεβαστά. Πρέπει να προστατεύονται απόλυτα απέναντι σε κάθε μορφής διαχωρισμό και ρατσισμό αλλά ομοίως και από τον άκρατο δικαιωματισμό, που έρχεται να επιβάλλει σε μια κοινωνία και σε μια δεδομένη χρονική στιγμή αλλαγές.

Σε αυτό το πλαίσιο εκτιμώ πως εντάσσεται και η πρόσφατη αναζωπύρωση της συζήτησης για τη νομοθέτηση του δικαιώματος των ομόφυλων ζευγαριών στον γάμο και στην τεκνοθεσία, που θα ακολουθήσει ως άμεσα συνδεόμενη. Μια συζήτηση που υπερακοντίζει στον δικαιωματισμό, μιας και η νομοθέτηση του συμφώνου συμβίωσης έχει καλύψει το ζήτημα, και παράλληλα διχάζει την κοινωνία, δημιουργώντας κοινωνικές τριβές που δεν συντελούν με κανένα τρόπο στην ενίσχυση των δικαιωμάτων των ομόφυλων ζευγαριών.

Σε κανένα, όμως, σημείο της συζήτησης δεν κατατίθενται επιχειρήματα για τα δικαιώματα των παιδιών που θα βρεθούν σε καθεστώς τεκνοθεσίας, πέρα από τα δεδομένα που προκύπτουν από έρευνες στις ΗΠΑ κυρίως, από τις οποίες αναφέρεται ότι τα υιοθετημένα από ομόφυλα ζευγάρια παιδιά μεγαλώνουν με την ίδια ψυχική ισορροπία, υγεία, κοινωνική ένταξη και επιδόσεις με τα παιδιά ετερόφυλων ζευγαριών. Οι ίδιες έρευνες όμως – οι οποίες ειρήσθω εν παρόδω δεν είναι γενικευμένες – παρουσιάζουν προβληματικά ποιοτικά χαρακτηριστικά στα υιοθετημένα από ομόφυλα ζευγάρια παιδιά, όπως δυσκολία απόκτησης της δικής τους ταυτότητας, της έννοιας του εαυτού τους αλλά και του διαχωρισμού της ύπαρξής τους από εκείνη των ομόφυλων γονέων τους, συναισθηματικό εγκλωβισμό, ακόμα και ανασφάλεια που προκαλείται από τον σχολικό και κοινωνικό περίγυρο.

Η αλλαγή στην κοινωνική συμπεριφορά δεν επιβάλλεται με νομοθετήματα, ούτε με γονέα 1 και 2, το ξέρουμε όλοι. Είμαστε έτοιμοι επομένως ως κοινωνία να διαχειριστούμε και να υπερασπιστούμε μικρά παιδιά που θα δέχονται τη σκληρή συμπεριφορά των συνομηλίκων τους στο σχολείο, για χάρη της ικανοποίησης του «δικαιώματος» των ομόφυλων ζευγαριών στην τεκνοθεσία; Είμαστε έτοιμοι να εξηγήσουμε σε μικρά παιδιά που έχουν γνωρίσει ετερόφυλους γονείς και υιοθετούνται, γιατί οι νέοι τους γονείς είναι ομόφυλοι; Για να μη μιλήσουμε βέβαια για το κομμάτι της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής ειδικά μέσω παρένθετης μητέρας, θέμα που οδηγεί σε νέα προβλήματα.

Είναι βαθιά πίστη μου πως οφείλουμε να στηρίξουμε την πυρηνική οικογένεια, ως μοχλό αναστροφής του δημογραφικού, και να επενδύσουμε πρώτα στην ενίσχυση και τη βελτίωσή της, αποφεύγοντας την πρόκληση κοινωνικών εντάσεων. Και σε όσους επικαλούνται το δικαίωμα στην ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους ως βάση του δικαιώματος στον γάμο και στην τεκνοθεσία, να θυμίσω ότι το Σύνταγμά μας περιορίζει μια γενική ελευθερία ενέργειας και δίνει στον νομοθέτη το δικαίωμα να επιβάλλει περιορισμούς για να προστατεύσει τα χρηστά ήθη, όπως τα ερμηνεύει σταθερά η δικαστική εξουσία.

Ο Μίλτος Χρυσομάλλης είναι βουλευτής Μεσσηνίας της ΝΔ