Αν υπήρχαν σοβαρές συγκοινωνίες…

Διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον ότι η υφυπουργός Μεταφορών (την οποία κακώς, δεν το συζητώ, αγνοούσα) Χριστίνα Αλεξοπούλου εκσυγχρόνισε τον κανονισμό για τα δικαιώματα των επιβατών στα μέσα μαζικής μεταφοράς, διότι λέει πρέπει να προστατεύεται το δικαίωμα στη μετακίνηση όλων των πολιτών και, ιδίως, των ευπαθών ομάδων. Μπράβο της.

Με όλο το θάρρος, όμως, θα ήθελα να της συστήσω να πάρει μερικά λεωφορεία, ει δυνατόν σε ώρες αιχμής, για να δει πώς πραγματικά ασκείται το δικαίωμα των επιβατών στη μετακίνηση. Να κατανοήσει τι θα πει καθυστέρηση, τι θα πει στρίμωγμα, πώς η παλαιότητα του στόλου δυσχεραίνει την καθημερινότητα χιλιάδων επιβατών. Διά της επαγωγικής σκέψεως, αν ευαρεστηθεί να την κινητοποιήσει, θα διαπιστώσει και την απίστευτη εισιτηριοδιαφυγή: πρακτικά, ιδίως στα λεωφορεία, έχει κατά κράτος νικήσει το κίνημα «δεν πληρώνω». Αλλά αν δεν πληρώνει κανείς, πού θα βρεθούν τα λεφτά να φτιαχτούν συγκοινωνίες στις οποίες να εφαρμόζεται και ο κανονισμός για τα δικαιώματα της μετακίνησης των επιβατών.

Διότι είναι σπουδαίο να υπάρχει τέτοιος κανονισμός. Αλλά σημαντικότερο είναι να υπάρχουν σοβαρές, αξιόπιστες, ασφαλείς, καθαρές και άνετες συγκοινωνίες. Αλλιώς κοροϊδευόμαστε. Χρόνια τώρα.