«Με την κίνηση και τον ρυθμό δημιουργούμε τοπία»

To MOVING COLORS είναι το μοναδικό φεστιβάλ σύγχρονου χορού στην Ελλάδα που απευθύνεται πρωτίστως σε νεανικό κοινό. Από την ερχόμενη Πέμπτη και έως τις 4 Δεκεμβρίου επιστρέφει στην τρίτη διοργάνωσή του, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Φρόσως Τρούσα. Επτά παραστάσεις ανερχόμενων και διεθνώς διακεκριμένων χορογράφων από την Ελλάδα, την Ιρλανδία, το Βέλγιο, την Κροατία και τη Γερμανία, επιλεγμένες από την Dan.c.ce Unitiva, διοργανώτρια εταιρεία του φεστιβάλ, σε συνεργασία με το μεγαλύτερο ευρωπαϊκό δίκτυο χορού AEROWAVES, θα παρουσιαστούν στο θέατρο Ροές.

Πρόκειται για τις δημιουργίες των Emma Martin, Loraine Dumbermont, Πατρίσιας Απέργη, Victor Cernicky, Αναστασίας  Βαλσαμάκη, Αλέξανδρου Σταυρόπουλου και Μαργαρίτας Τρίκκα, οι οποίοι διερευνούν ζητήματα όπως η ισότητα, η ελευθερία έκφρασης, η εξάλειψη εκφοβισμού, το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και τη διαφορετικότητα, η κοινωνική συμπερίληψη και η πολύτιμη αξία της ομαδικότητας και της αποδοχής του Αλλου. Η Φρόσω Τρούσα μιλάει στο «ΝΣυν».

Ποιο σύμπαν αποκαλύπτουν οι χορογραφίες του Moving Colors για τους νεότερους θεατές;

Ας ξεκινήσουμε με μερικές λέξεις-κλειδιά: συναισθηματική και ψυχική υγεία, κοινωνικά δίκτυα, κλιματική αλλαγή, συστημικός ρατσισμός, bullying, πατριαρχία, τοξική αρρενωπότητα, συμπερίληψη, αυτοδιάθεση. Ολοι λίγο-πολύ θα συμφωνήσουμε ότι πρόκειται για λέξεις που φέρνει ολοένα και περισσότερο στο προσκήνιο η νέα γενιά, οι περίφημοι millennials και η gen Z. Συχνά μπορεί να μας εκπλήσσουν με τις ένθερμες απόψεις τους, τη δυναμική στάση τους σε θέματα πανανθρώπινης διάστασης, αλλά και για την προσήλωση στα πιστεύω τους. Στα μάτια μου, οι νέοι φαίνεται να έχουν απαντήσεις σε προβληματισμούς που κάποιοι/ες από τις προηγούμενες γενιές δεν είχαν ποτέ ή δεν τολμούσαν να θίξουν, και αυτό από μόνο του με κάνει να αποθαυμάζω όσα φέρνουν στο φως.

Τι επιδιώκει να δείξει το Φεστιβάλ στην απτή και εναλλακτική πραγματικότητα όπου ζουν οι νέοι;

Ζούμε σε μία εποχή όπου τα τεχνολογικά άλματα επηρεάζουν άμεσα και ισοπεδωτικά τον ψυχισμό μας. Στα υπέρ η άπλετη πληροφορία στην οποία μπορούμε να έχουμε πρόσβαση με ένα κλικ, η παντοδυναμία της επικοινωνίας με φίλους και συνεργάτες ανά πάσα στιγμή, η ικανότητα να ταξιδέψουμε στο άψε σβήσε σε γεωγραφικά μήκη και πλάτη που οι προηγούμενες γενιές δεν θα μπορούσαν ούτε να φανταστούν. Κάποτε έπρεπε να ψάχνουμε στις βιβλιοθήκες όλα όσα μας ενδιέφεραν, η γραπτή επικοινωνία με φίλους ή συγγενείς μέσω αλληλογραφίας έπαιρνε μέρες, τα νέα έφταναν με αργούς ρυθμούς. Αυτά και πολλά άλλα που τώρα τα θεωρούμε αυτονόητα χάρη σε μια συσκευή και που όμως ταυτόχρονα, μέσα από τον στιγμιαίο βομβαρδισμό πληροφοριών, μας στραγγίζει τον ενθουσιασμό της προσμονής, την αφομοίωση ενός μεμονωμένου γεγονότος, τη χαρά της ανακάλυψης και της ήπιας σταχυολόγησης των ειδήσεων. Υποδόρια, μέσα από την εθιστική σχέση μας με την τεχνολογία χτίζουμε την εικόνα μας, προσπαθούμε να αναπαράξουμε κάτι τέλειο, δημιουργούμε εντυπώσεις, ερωτευόμαστε ψηφιακά και, τελικά, πολλές φορές ζούμε μέσα από αυτή χάνοντας την επαφή με την πραγματικότητα.

Με αυτές τις σκέψεις κάθε χρόνο κατά τον σχεδιασμό του φεστιβάλ επιδιώκουμε να παρουσιάζουμε έργα που θα ταξιδέψουν τους θεατές – παιδιά, εφήβους και μακάρι και τις οικογένειές τους – και θα ενσωματώσουν κυριολεκτικά τους προβληματισμούς τους σε ιστορίες βγαλμένες μέσα από την καθημερινότητα. Αυτό είναι άλλωστε και το μαγικό χάρισμα των χορογράφων και χορευτών: μέσα από την κίνηση και τον ρυθμό δημιουργούν τοπία, εικόνες και συναισθήματα που αφορούν βιωματικά παιδιά και εφήβους.

Ποια μπορεί να είναι χαρακτηριστικά στιγμιότυπα από τις χορογραφίες;

Η κάθε χορογραφία έρχεται με σύγχρονη ματιά να μας αφηγηθεί ένα παραμύθι που κάποιες φορές γίνεται το καταφύγιό μας, η δύναμή μας, η ταυτότητά μας και άλλοτε το κλουβί μας. Αυτό θα δούμε για παράδειγμα στην παράσταση «On Wednesdays we wear Pink» του Αλέξανδρου Σταυρόπουλου όπου πέντε ερμηνεύτριες επιδίδονται σε μια σειρά από μεταμορφώσεις σε έναν χώρο που θυμίζει παραμυθένιο, ονειρικό καταφύγιο και ταυτόχρονα χρυσό κλουβί. Στο ίδιο πλαίσιο, με εκπληκτική τρυφερότητα μας συστήνεται το «Birdboy» της Emma Martin ως ένας φόρος τιμής σε όλα τα «περίεργα» παιδιά που μένουν στο περιθώριο.

Ολοι οι δημιουργοί μάς προσκαλούν να διερωτηθούμε αν και πόσο συχνά η κοινωνία μάς φοράει έναν ρόλο, πόσο ελεύθερα μπορούμε να υπάρξουμε ως νέοι άνθρωποι, ποια είναι τα ειλικρινή «θέλω» μας και ποια τα έξωθεν «πρέπει» στα οποία πρέπει να ανταποκριθούμε ψάχνοντας πάντα να κατανοήσουμε τον εσωτερικό εαυτό μας; Ποιοι είμαστε τελικά όταν μένουμε μόνοι μας, απομονωμένοι στον μικρόκοσμό μας χωρίς τις αψεγάδιαστες εικόνες που πλάθουμε στα κοινωνικά δίκτυα;

Στην προσπάθεια ενός καθρεφτίσματος, τα φετινά έργα αγκαλιάζουν κάποιες από αυτές τις κρυφές ατέλειες, ρίχνουν λίγο φως στο τι μπορεί να συμβαίνει πίσω από τις κάμερες, μιλούν για πράγματα που παλεύουμε μέσα μας απέναντι στην κοινωνία.