Ο ανάγωγος και οι θαυμαστές του

Τα πρώτα χρόνια του στον ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης Τσίπρας ήθελε να δείξει ότι έχει νταραβέρια με διανοούμενους ή, έστω, ότι τους διαβάζει. Κάπως έτσι άρχισε να κάνει παρέα με τον Σλαβόι Ζίζεκ, να παρακολουθεί τον Τζόρτζιο Αγκάμπεν, να μιλάει για τη Ναόμι Κάμπελ εννοώντας τη Ναόμι Κλάιν, να ακούει τον Αριστείδη Μπαλτά (που τον έκανε και υπουργό)… Κουλτούρα να φύγουμε.

Ο διάδοχός του, ο Στέφανος Κασσελάκης, δεν μοιάζει να ξέρει από τέτοια. Κι απ’ ό,τι φαίνεται, η πολλή κουλτούρα δεν τον ενθουσιάζει. Το απέδειξε προχθές, πηγαίνοντας στην παρουσίαση βιβλίου που τον εμφανίζει ως φαινόμενο (πάντως, με ελαφρώς σόλοικο τίτλο: αν ήταν φαινόμενο δεν θα ήταν «το φαινόμενο Κασσελάκη», θα ήταν «το φαινόμενο Κασσελάκης»).

Οπου, παρότι δύο καθηγητές (ο συγγραφέας και ένας ιστορικός) επιδαψίλευσαν ιδιαίτερες τιμές στον νέο πρόεδρο, εκείνος φάνηκε να μην τις κατανοεί. Κάποια στιγμή, μάλιστα, σηκώθηκε καλά καθούμενα και έφυγε, αφήνοντας σύξυλους τους συνομιλητές του. Τσάμπα τόσο λιβανωτό.

Το ότι ο πρόεδρος Κασσελάκης (που αργότερα εθεάθη σε γιορτή στο εστιατόριο Γίδι) δεν έχει στοιχειώδη αγωγή δείχνει το ποιόν του ανδρός. Το ότι δυο διανοούμενοι τον επιδοκίμαζαν χωρίς καλά καλά να τον ξέρουν, κι αυτό κάτι δείχνει – για τους διανοούμενους.