Ποδόσφαιρο σε χωράφια!

Υποτίθεται πως η Λίγκα 2, η άλλοτε Β’ Εθνική, πήρε ένα όνομα σύγχρονο για να αποκτήσει πρεστίζ. Να ανέβει στα μάτια του κοινού. Ακόμη περισσότερο, ορισμένοι ήθελαν να αποτινάξουν «αμαρτίες» του παρελθόντος. Συμβαίνει, ωστόσο, κάτι τέτοιο;

Δεν το βλέπουμε. Το πλέον απλό για ένα πρωτάθλημα που κάποτε το παρακολουθούσαν πολλοί και ξεπετάγονταν ποδοσφαιριστές ταλαντούχοι ήταν να διεξάγεται σε χώρους με θαυμάσιο χλοοτάπητα και δίχως εμφανή ζητήματα. Κι όμως, αυτό δεν συμβαίνει. Δεν προκύπτει από πουθενά. Το αντίθετο βλέπουμε. Οχι πως δεν το γνωρίζαμε ή δεν το υποπτευόμασταν.

Ωστόσο, πολλά φάνηκαν στο ματς του Ολυμπιακού Β’ με το Αιγάλεω στο γήπεδο Στ. Μαυροθαλασσίτης. Ενας αγωνιστικός χώρος παρατημένος στην τύχη του και τι τύχη να έχει όταν ουδείς τον φροντίζει; Προφανώς οι αρμόδιοι αναμένουν να ανέβει το Αιγάλεω ξανά στη μεγάλη κατηγορία, κάποιοι από τη μεγάλη Λίγκα να πληρώσουν και έτσι να δοθεί λύση ή να γίνει γήπεδο ένα τερέν που θυμίζει σε πολλά του σημεία χωράφι.

Οι ερωτήσεις έρχονται αυτόματα στο μυαλό: μπορεί σε τέτοιες συνθήκες να διεξαχθούν σοβαροί αγώνες; Δηλαδή ματς που θα αρέσουν στο κοινό που θα τα παρακολουθήσει; Επίσης, τι προσδοκίες υπάρχουν ώστε να δούμε ξανά παίκτες νεαρούς με έφεση στην ατομική ενέργεια, τη συνεργασία, σε όσους τέλος πάντων θέλουν να κάνουν το βήμα παραπάνω; Και γιατί οι ομάδες Β’ των δυνατών της Λίγκας μας να στέλνουν έμπειρους ποδοσφαιριστές εκεί ώστε να «πάρουν ματς στα πόδια τους». Θα βρουν, άραγε, ρυθμό παίζοντας σε άθλια γήπεδα;

Σίγουρα δεν περιμένει κάποιος απάντηση. Το ζήτημα δεν είναι ο οποιοσδήποτε να μιλήσει. Αλλά να δράσει. Ετσι θα γυρίσουμε σελίδα και θα ατενίσουμε το μέλλον;