Ο μαραθωνοδρόμος της ζωής

Μπορεί να βρίσκεσαι στον ίδιο χώρο με τον Παναγιώτη και να μην τον παρατηρήσεις. Μικροκαμωμένος και αθόρυβος, μοιάζει λίγο με… γάτα που θα κάνει αισθητή την παρουσία της μόνο αν εκείνη θελήσει. Ετσι ήταν και στα Γιάννινα, όπου τον συνάντησα πριν από λίγες ημέρες στον αγώνα των 30 χλμ. της Λίμνης των Ιωαννίνων, που αποτελεί πλέον σταθερό τεστ για τους μαραθωνοδρόμους του Νοέμβρη. Κρατούσε… μικρό καλάθι για τον Αυθεντικό Μαραθώνιο. Εν τέλει, όμως, στέφθηκε πανελλήνιος πρωταθλητής την περασμένη εβδομάδα στο Καλλιμάρμαρο.

Σεμνός, χαμηλών τόνων, αλλά δουλευταράς και επίμονος εκεί που πρέπει, ο Παναγιώτης Καραΐσκος διαθέτει, πέρα από το φυσικό του ταλέντο, μια δύναμη ψυχής που λίγοι μπορούν να υποστηρίξουν ότι έχουν. Οσοι ασχολούμαστε, έστω και ερασιτεχνικά, με το τρέξιμο τον βλέπαμε σταθερά να εξελίσσεται τα τελευταία χρόνια. Γιατί δεν ήρθε από το πουθενά: είναι δύο φορές πανελλήνιος πρωταθλητής στην απόσταση του Ημιμαραθωνίου και έχει σταθερή παρουσία στις πρώτες θέσεις του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Μαραθωνίου που «τρέχει» κάθε χρόνο στο πλαίσιο του Αυθεντικού της Αθήνας. Φέτος ήταν η χρονιά του να μπει πρώτος στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Με χιλιάδες κόσμου να τον αποθεώνουν, έκοψε την κορδέλα τερματίζοντας πρώτος Ελληνας σε 2 ώρες 22 λεπτά και 37 δευτερόλεπτα. Δεν κούνησε ρούπι από τον τερματισμό. Γύρισε για να υποδεχτεί, ένα λεπτό αργότερα, τον περσινό νικητή Μπάμπη Πιτσώλη και τρίτο τον Γιώργο Μίνο και να αγκαλιαστούν συγκινημένοι.

Η σκηνή θα μπορούσε να αποτελεί το χάπι εντ μιας κινηματογραφικής ταινίας. Γιατί αν βρισκόμασταν στην Αμερική, κάποιο μεγάλο στούντιο σίγουρα θα είχε ήδη αγοράσει τα δικαιώματα για να μεταφέρει τη ζωή του Παναγιώτη στη μεγάλη οθόνη. Την ιστορία του αγοριού που από το κατηχητικό έπεσε στα σκληρά ναρκωτικά, του νεαρού άνδρα που πάλεψε για να σωθεί και όχι μόνο τα κατάφερε, αλλά έγινε ο κορυφαίος των ελλήνων μαραθωνοδρόμων. Του αθλητή που από την «παραμύθα» (τις παραισθήσεις από τη χρήση ηρωίνης) ζει τώρα ένα αληθινό παραμύθι.

Ηταν πάντοτε αθλητικός τύπος. Στην εφηβεία του έκανε πρωταθλητισμό στο τζούντο, έπαιζε ποδόσφαιρο και ασχολιόταν με διάφορες αθλητικές δραστηριότητες «στα κατηχητικά όπου με πήγαινε η μητέρα μου», όπως έχει πει. Μια μέρα, κάποιος του έδωσε να δοκιμάσει χασίς. Στα δεκάξι σου, όταν όλα μοιάζουν δραματικά, θέλεις πολύ να χαλαρώσεις, ειδικά αν νιώθεις ότι πιέζεσαι από την οικογένεια, τους καθηγητές, τους προπονητές, τη ζωή την ίδια. Η χρήση έγινε συστηματική. «Το ένα έφερε το άλλο», έχει αφηγηθεί. «Αρχισα να πηγαίνω σε πάρτι και συναυλίες όπου όλοι έκαναν χρήση, από έκσταση μέχρι κοκαΐνη. Δοκίμασα. Κύλησα. Σταμάτησα το τζούντο. Πάρτι, παρέες, ναρκωτικά, διακίνηση. Αυτή ήταν η ζωή μου».

Ενα βράδυ στην Πετρούπολη, ήταν – δεν ήταν δεκαοκτώ, ήταν σε ένα αυτοκίνητο με τρεις φίλους του και μία τσάντα γεμάτη χασίς στα πόδια του. Επεσαν πάνω σε περιπολικά, το έσκασαν, εκείνος ξέφυγε, αλλά οι άλλοι πιάστηκαν. Αργότερα η εισαγγελέας ήρθε σπίτι του μαζί με αστυνομικούς και τον συνέλαβαν. «Το σοκ της μητέρας μου, ημιλιπόθυμης στον καναπέ, δεν θα το ξεχάσω ποτέ», θα πει. Του αναγνωρίστηκαν ελαφρυντικά λόγω ηλικίας και έφυγε για φαντάρος ώστε να δείξει καλή διαγωγή. Εκεί όμως τα πράγματα έγιναν χειρότερα. Σε «μαύρο» στρατόπεδο στον Εβρο, χωρίς φίλους, με διαλυμένη ψυχολογία. Ξανακύλησε. Αυτή τη φορά στην ηρωίνη. «Ηταν το φάρμακο που με έκανε να νιώθω καλά κάθε πρωί. Με την πρέζα νιώθεις ότι βρήκες το νόημα της ζωής. Γι’ αυτό λέγεται και “παραμύθα”. Μπορεί να βάραγα ντάγκλες σε κάποιο μέσο συγκοινωνίας, ο κόσμος να με έδειχνε κι εγώ να ένιωθα ότι όλα είναι τέλεια». Μετά τον Στρατό ο Παναγιώτης κατρακυλούσε όλο και περισσότερο. Μέχρι το 2009, όταν ένας γνωστός του, με τον οποίο έκανε χρήση παρέα, πέθανε μπροστά του από υπερβολική δόση.

Τότε αποφάσισε να απεξαρτηθεί οριστικά. Στην αρχή, τον πρώτο μήνα, μόνος, σπίτι του. Πονοκέφαλοι, καταρροή, εμετοί, διάρροιες, φτερνίσματα, κομμάρες, μυϊκοί σπασμοί, πόνοι, καθόλου ύπνος. Επειτα πήγε στο ΚΕΘΕΑ Στροφή, όπου και έμεινε. Εκεί πίστεψε βαθιά ότι θα καταφέρει να απεμπλακεί από τις ουσίες. Επιασε την πρώτη του δουλειά. Κάθισε ξανά στα θρανία. Αρχισε να κάνει αθλητισμό. Μετακινούνταν παντού με ποδήλατο. Τον Οκτώβριο του 2013, ένας φίλος του από το πρόγραμμα του είπε ότι θα τρέξει στον Μαραθώνιο της Αθήνας, έναν μήνα μετά. Τον έγραψε και εκείνον. «Τι είναι 42 χιλιόμετρα;», σκέφτηκε. «Ολο το Λεκανοπέδιο γυρίζω με το ποδήλατο». Μπήκε. Εκανε κάτω από τέσσερις ώρες. Χωρίς να έχει ξανατρέξει στη ζωή του. «Το είχα βάλει πείσμα, σκεφτόμουν ότι πρέπει να τερματίσω και ας πεθάνω. Μετά κατάλαβα πόσο καλός ήταν ο χρόνος μου για απροπόνητο καπνιστή πρωτάρη».

Εκείνη, την πρώτη φορά, μπήκε στο Παναθηναϊκό Στάδιο κλαίγοντας με λυγμούς. Ηταν η λύτρωσή του. Είδε όλη του τη ζωή μέσα σε αυτά τα 42 κουρασμένα χιλιόμετρα. Το πρεζόνι έγινε μαραθωνοδρόμος. Εκτοτε, δεν σταμάτησε να τρέχει. Είχε, βέβαια, και ταλέντο. Με έναμιση μήνα προπόνηση έκανε 34 λεπτά στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου 10 χλμ. Στον επόμενο Μαραθώνιο με επτά μήνες προετοιμασία τερμάτισε σε 2 ώρες και 47 λεπτά. Το ρεκόρ του το έχει γράψει στη Σιένα με 2:17:58. Από το 2013 τρέχει στην Αθήνα κάθε χρόνο, ακολουθώντας κατά πόδας τους πρώτους. Μέχρι την περασμένη εβδομάδα. Που ήταν εκείνος που έκοψε πρώτος το νήμα.

Ο στόχος επιτεύχθηκε. Τώρα έρχονται οι επόμενοι. Το όνειρό του; Μια Ολυμπιάδα. Μεγάλες προσδοκίες, αφού για το Παρίσι το όριο είναι 2:11:30, αρκετά μακριά από τις (τωρινές) επιδόσεις όλων των ελλήνων μαραθωνοδρόμων. Αλλά όχι ακατόρθωτο για κάποιον σαν τον Παναγιώτη. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς από πού ξεκίνησε.